Σπίτι (σάιτ και άρθρο) χωρίς Γιάννη, προκοπή δεν κάνει

Αυτό το πράγμα που συμβαίνει με το όνομα «Γιάννης» στην Ελλάδα ουδέποτε το κατάλαβα. Όποιος δεν είχε τι να κάνει έβγαζε και μια παροιμία για τους Γιάννηδες. Απόδειξη ότι πάντα σε αυτή τη χώρα υπήρχαν οι Γιάννηδες και οι αντί- Γιάννηδες! Πώς λένε οι Ολυμπιακοί ότι υπάρχουν αυτοί και οι αντι Ολυμπιακοί; Οι Κουμουνιστές ότι είναι αυτοί και οι αντι Κομουνιστές. Αφού δεν μπαίνει στον κόπο ο «δικός μας» Γιάννης να μας εξηγήσει το φαινόμενο των παροιμιών, λέω να μπω στον κόπο. Αλλά να τα ταιριάξω με Γιάννηδες που στιγμάτισαν ή στιγματίζουν το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Δικαιωματικά λόγω διαμετρήματος πρώτος μπαίνει ο Γιάννης Βαρδινογιάννης. Και λέω ότι του πάνε πολλές παροιμίες αλλά τούτη την περίοδο, τη φιλο- αραβική, νομίζω ότι με τα μέχρι στιγμής δεδομένα καταλήγω στην επιλογή «Ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τον βαφτίσαμε». Η εξήγησή της είναι πως κάποιος προσπαθεί να παρουσιάσει ως τελειωμένο κάτι που βασίζεται σε προσδοκίες και δη αβάσιμες. Υπάρχει και το «Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει», το οποίο με τα χρόνια άλλαξε ως ερμηνεία (αρχικά ήταν κάτι θετικό) και αφορά όσους ασχολούνται με το προσωπικό τους συμφέρον ενώ δημόσια εμφανίζονται ως υπερασπιστές του κοινού καλού. Ας μην είμαστε σκληροί με τον μεγαλομέτοχο του Παναθηναϊκού, μέρα γιορτής που είναι.

Αναμφισβήτητα στην ΑΕΚ ακούν για Γιάννη Γρανίτσα και τρέμουν. Θυμούνται την περίφημη απόφαση για το γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια το οποίο γκρεμίστηκε δίχως να έχει εξασφαλιστεί ένα νέο σπίτι για την Ένωση. Μια εκπληκτική σε εξήγηση προέλευσης ελληνική παροιμία που ταιριάζει λέει ότι «Σαρανταπέντε Γιάννηδες ενός κοκκόρου γνώση». Σημαίνει αυτό που περιγράφει και έχει ρίζες στην Κεφαλλονιά όπου ο μύθος θέλει ένα χωριό γεμάτο Γιάννηδες να υπακούει στις εντολές ενός κόκκορα ο οποίος εν τέλει τους οδήγησε στον πνιγμό.

Στον Ολυμπιακό επί χρόνια υπάρχει η παρουσία του Γιάννη Μόραλη. Έχει περάσει από πολλές θέσεις αλλά πάντα ήταν ο βασικός επικοινωνιακός μοχλός των Ερυθρόλευκων είτε στα κέντρα αποφάσεων είτε στην επαφή με τα ΜΜΕ. Ως εκ της θέσεως λοιπόν του αφιερώνεται η παροιμία «Όχι Γιάννης, Γιαννάκης» η οποία αφορά ανθρώπους που προσπαθούν να παραστήσουν ως διαφορετικά δύο πανομοιότυπα πράγματα.

Στον ΠΑΟΚ κυρίαρχη είναι η μορφή του Γιάννη Γούμενου, αν και τελευταία υπάρχει έντονη η -αντιπολιτευτική πλέον φωνή του πρώην οικονομικού διευθυντή της ΠΑΕ, Γιάννη Παπαδόπουλου. Επειδή, όμως, ο Γούμενος είναι all time classic νομίζω ότι κερδίζει τη θέση. Άλλωστε προσφάτως συνελήφθη για χρέη 1 εκατ. ευρώ προς το Δημόσιο. Ο Γούμενος δεν «χωνεύτηκε» ποτέ από τους ΠΑΟΚτζήδες. Καθόλου σχετικός από ποδόσφαιρο, έφυγε κακήν κακώς από την ομάδα (κυνηγημένος στην κυριολεξία από οπαδούς) και άφησε πίσω μια σημαντικότατη οικονομικά «τρύπα». Ας του αφιερωθεί η παροιμία «Τι χες Γιάννη; Τι είχα πάντα». Αφορά όσους είναι αδιόρθωτοι, παραμένοντας πάντα σε κακή κατάσταση.

Στον Άρη τα τελευταία χρόνια το όνομα του Γιάννη Κόντη έχει γίνει συνώνυμο της -όποιας- πορείας της ομάδας. Τώρα δε που επαναδραστηριοποιείται για να βγάλει τους Κίτρινους από το αδιέξοδο, του αξίζει με το παραπάνω η θέση ως εκπροσώπου του Άρη στους Γιάννηδες. Πολλοί θα έβαζαν την παροιμία «Να σε κάψω Γιάννη να σ αλείψω λάδι (ή μέλι)» γιατί θα θεωρούσα ότι ο Κόντης είναι παρηγοριά σε κάτι που ο ίδιος έχει προκαλέσει. Λέω να του αφιερώσω την παροιμία «Τι κάνεις Γιάννη; Κουκιά σπέρνω» γιατί συνηθίζει να θολώνει τα νερά ως προς το ρόλο του μέσα στον Άρη.

Ασφαλώς δεν έχω συμπεριλάβει και άλλες γνωστές παροιμίες. Αφού διατυπώσω τη διαμαρτυρία μου διότι για το όνομά μου όχι παροιμία δεν υπάρχει αλλά ούτε αναφορά σε πρόταση (πάλι καλά που βρίσκεται εκείνο το κόκκινο ανθρωπάκι στα φανάρια!), ολοκληρώνω ευχόμενος χρόνια πολλά σε όλους τους προαναφερθέντες αλλά και όλους τους Γιάννηδες και τις Ιωάννες της Ελλάδας. Κλείνω -χαιρέκακα- με μια παροιμία. «Τα καλά του Γιάννη τα θέλουμε, τον Γιάννη δεν θέλουμε».