Ελληνας πολίτης vs Ελληνα οπαδού

Πριν από αρκετά χρόνια, δύο τύποι σε μια παρέα συζητούσαν για τον Λάμπρο Χούτο. Ο ένας, δικηγόρος και οπαδός του Ολυμπιακού. Ο άλλος, δημοσιογράφος και μη οπαδός του Ολυμπιακού. Κουβέντα στην κουβέντα, οι τόνοι ανέβαιναν και ο δικηγόρος, ο οποίος είχε πλέον αποκτήσει ένα ζωηρό κόκκινο χρώμα στη μύτη και τα μάγουλα, είπε κατά λέξη: «Δεν με ενδιαφέρει αν έχει συμβόλαιο ή άλλο κωλόχαρτο. Να του το σκίσουν και να τον διώξουν. Αντε επιτέλους να πάρουμε κάνα παίκτη της προκοπής…». Ητοι, μπροστά στο συμφέρον της ομάδας, για έναν γνώστη της νομικής επιστήμης το συμβόλαιο γίνεται κωλόχαρτο και μπορεί κάλλιστα να σκιστεί ώστε να μην «ταλαιπωρεί» τον σύλλογο…

 

Το μυαλό ανέτρεξε σε εκείνο το περιστατικό βλέποντας την τωρινή κατάσταση. Ο μέσος Ελληνας βρίσκεται αντιμέτωπος με δυσβάσταχτη φορολογία εισοδημάτων, τα οποία έχουν μειωθεί σημαντικά (αν είναι τυχερός, γιατί ίσως ανήκει στις στρατιές των ανέργων), με έκτακτες εισφορές και κεφαλικούς φόρους, πληρώνει το ρεύμα για χρυσάφι, βλέπει τη ζωή του να ακριβαίνει και το πορτοφόλι του να συρρικνώνεται.

 

Θεωρώ ότι στον μέσο Ελληνα κατατάσσεται και ο μέσος Ελληνας φίλαθλος ή οπαδός. Ε, αυτός ο οπαδός, που αν δεν πληρώσει την έκτακτη εισφορά για το ρεύμα, θα μείνει χωρίς φως, απαιτεί από την Πολιτεία να εκκαθαρίσει τα χρέη της αγαπημένης του ομάδας – επειδή προφανώς το είχε κάνει για αντιπάλους στο παρελθόν. Κάτι που δεν γίνεται για ιδιώτες –και μάλιστα όσο πιο «απλός» είναι ο ιδιώτης, τόσο πιο αδίστακτος είναι ο πέλεκυς-, ο οπαδός απαιτεί να γίνει για την ομάδα του! Ο ίδιος μπορεί να μην βγάζει άκρη με την εφορία για οφειλή 65 ευρώ, αλλά η ομάδα πρέπει να πάρει ρύθμιση για τα εκατομμύρια των χρεών της!

 

Ο άνθρωπος, που δεν έχει πια και πολλά πράγματα να ελπίζει και βλέπει ακόμα και μεγάλους επιχειρηματίες να βάζουν λουκέτο στις επιχειρήσεις τους, θεωρεί ότι είναι πανεύκολο να βρεθεί εκείνος που θα πάρει την ομαδάρα, θα χώσει παρά με τη σέσουλα και θα την κάνει επιπέδου Τσάμπιονς Λιγκ. Ο οπαδός σου αραδιάζει ιστορίες συνωμοσίας για χρήματα που, αντί να κάνουν μυστικές διαδρομές, θα μπορούσαν να μπουν στον σύλλογο και να τον σώσουν.

 

Σε μια εποχή σαν τη σημερινή, του οικονομικού Αρμαγεδδώνα εντός και εκτός συνόρων, ο οπαδός θεωρεί εφικτό να βρεθεί ένας επιχειρηματίας που θα θεωρήσει σωστή επενδυτική κίνηση το να πάρει μια ομάδα που αγωνίζεται σε ένα πρωτάθλημα με συχνά φαινόμενα βίας, με σκοτεινούς διαδρόμους αποφάσεων, με αχρείο οπαδικό Τύπο, με ελλιπείς υποδομές και με σχεδόν μηδενικές δυνατότητες για διαφήμιση ή μάρκετινγκ! Και ο εν λόγω επιχειρηματίας όχι μόνο θα παρακάμψει τα προαναφερθέντα μπροστά στη… λαχτάρα του να ασχοληθεί με το ελληνικό ποδόσφαιρο, αλλά θα δεχθεί μετά χαράς να καλύψει και τα χρέη (!) του συλλόγου.

 

Και ο οπαδός μάλιστα απορεί και εξίσταται πώς και δεν έχουν κινηθεί όλα τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Ρωσία, η Ινδία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και ο Ομπάμα προσωπικά για να δοθεί λύση για τον σύλλογό του, τον τόσο ονομαστό, που τόσες βραδιές περήφανες έχει χαρίσει στους φιλάθλους του!

 

Ο Ελληνας πολίτης ζει τον εφιάλτη του, αλλά ο Ελληνας οπαδός ζει στην κοσμάρα του. Και το περίεργο είναι πως αυτοί οι δύο, τις περισσότερες φορές, είναι ένα και το αυτό πρόσωπο…