Οι πλέον αναμενόμενες εκπτώσεις στη μεταπολιτευτική ιστορία του έθνους είναι γεγονός! Εδώ και κάτι μέρες οι έλληνες καταστηματάρχες παίζουν τα ρέστα τους, σε μια ύστατη κυριολεκτικά προσπάθειά να σώσουν την παρτίδα και να επιβιώσουν από τον Αρμαγεδδών της κρίσης. Κι ας μοιάζει το παιχνίδι στημένο με άρωμα «άσος ημίχρονο – διπλό τελικό», πλέον there is nothing left to lose και ο καθείς θα παίξει την τελευταία του ζαριά.

Όλοι στο περίμενε για το φιλί της ζωής λοιπόν, με τις πιθανότητες να είναι αποκαρδιωτικά εναντίον τους. Παρόμοιες με εκείνες που έχουν ο Γεωργέας, ο Λύμπε και τα άλλα παιδιά να εξοφληθούν αύριο μέχρι κεραίας από τον Αδαμίδη. Η οικονομία της χώρας πνέει τα λοίσθια με την αγορά της στεγνή από μπαγιόκο και όραμα επί μήνες. Μια αγορά που δε λέει να πάρει μπρος, δυσκίνητη σαν τα «ζώα μ’ αργά» πόδια του Τοτσέ και δυσκοίλια σαν τη συχωρεμένη τη θεία μου τη Βασίλω, που τις σπάνιες φορές που επισκεπτόταν το μέρος για να αφοδεύσει, ο κοινοτάρχης άντρας της, λυτρωμένος, φωταγωγούσε το χωριό.

Ο κόσμος όλος, από την Δυτικοπροαστιακή πλέμπα μέχρι τις μαντάμ Σουσού του Κολωνακίου, ζορίζεται άσχημα. Άλλος επειδή χάνει τη δουλειά του και δεν έχει να φάει, κι άλλος επειδή δεν του περισσεύουν πια για μπάτλερ, κηπουρό και μαγείρισσα. Ζόρι το ένα, ζόρι και το άλλο. Διαφορετικά μεν αλλά με κοινή συνισταμένη τον πόνο, την ανασφάλεια και την απόγνωση.
Για τους πλούσιους θεωρώ ότι η κρίση είναι κομματάκι πιο οδυνηρή λόγω ματαιοδοξίας. Το είπε όλο νόημα και ο Αλ Πατσίνο υποδυόμενος τον εξαποδό στον «Δικηγόρο του διαβόλου»: «Η ματαιοδοξία των ανθρώπων, το αγαπημένο μου αμάρτημα…».

Διαχρονικά ανίκητη και εξοντωτικά εξοντωτική όταν δεν ικανοποιείται. Δεν ειπώθηκε τυχαία άλλωστε ότι σε στιγμές κραχ, οι φτωχοί γίνονται λούμπεν φτωχότεροι και οι πλούσιοι αυτοκτονούν.
Πολλοί μου την πέφτουν και με κατηγορούν όταν τα γραπτά μου διαχέουν πεσιμιστικές νότες. Και γω με τη σειρά μου ερωτώ:

- Πώς θα μπορούσα να είμαι αισιόδοξος σε μια χώρα που όλες οι επιχειρήσεις συμπεριλαμβανομένου και του κράτους, έχουν εναποθέσει τις όποιες ελπίδες σωτηρίας τους στην έλευση μεγιστάνων από την Αραβία με τσουβάλια πετροδόλαρα στις πλάτες τους;

- Πώς να ελπίζω σε μια χώρα που ξέμεινε γεροντοκόρη στο ράφι να προσμένει μάταια τον κροίσο πρίγκιπα με την κελεμπία να την αποκαταστήσει (βλέπε περίπτωση Αστακού, ΠΑΟΚ, Ελληνικού, ΑΕΚ, Παναθηναϊκού – η λίστα είναι ατέλειωτη), όταν οι μοναδικοί που ενδιαφέρθηκαν ήταν ο συνομιλητής 10 πριγκιπόπουλων Τσάκας, ο μπροστάρης σχιστομάτικων funds Βασίλης με το φίλο του τον Άρτζυ, ο Πινόκιο, ο Αίσωπος κι ο Αλή Μπαμπά με τους 40 κλέφτες;

- Πώς να ελπίζω σε μια Ελλάδα που κάποτε πολέμαγε ηρωικά τους ένθεν κι ένθεν, εκείθεν κι εντεύθεν εχθρούς της και τώρα κρέμασε στην πόρτα ταμπελάκι: «Ανοίξαμε και σας περιμένουμε»;

Ας σοβαρευτούμε. Καμία έκπτωση, ξεπούλημα ή προσφορά και κανένας γαλάζιος ιππότης από το Κατάρ δεν θα σταματήσει την ακατάσχετη αιμορραγία της οικονομίας. Εδώ που φτάσαμε μόνο οι ριζοσπαστικές πολιτικές κινήσεις και πρωτοβουλίες μπορούν να βγάλουν την πατρίδα από το βάλτο.

Και όσο αυτές αργούν σαν τον πρίγκιπα του Τσάκα, δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για αισιοδοξία και μισογεμάτα ποτήρια. Τα μοναδικά μέρη της χώρας εξάλλου στα οποία ανθεί ακόμη η αισιοδοξία είναι τα ψυχιατρεία.

* O Αλέξης Πολίτης είναι γιατρός. Αρθρογραφεί στο aixmi.gr

Follow on twitter: @AlexisPolitis