Ολυμπιακή παραμυθία σε παραλλαγή

Αν μπορείς να κρατάς την ψυχραιμία σου
όταν οι άλλοι χάνουν τη δική τους
και ρίχνουν σε σένα την ευθύνη
και την αιτία της αδυναμίας τους.

Αν έχεις πίστη στον εαυτό σου
όταν οι άλλοι αμφιβάλλουν για σένα
και δε σε πειράζει αυτή η δυσπιστία τους

(Αν δηλαδή την «πράσινη λαίλαπα» δεν ορίσεις ως τέτοια και δεν ψάχνεις το τέρας του Λοχ Νες εκεί που δεν υπάρχει λίμνη αλλά πηγάδι)

 

Αν μπορείς καρτερικά να περιμένεις
χωρίς να σε κουράζει η αναμονή,
ή όταν διαδίδουν ψέματα για σένα

να μην ξεπέφτεις και συ στο ψέμα,
ή όταν φανερά σου δείχνουν μίσος

να μην αφήσεις το μίσος να σε καταλάβει,
κι όμως να μη φαίνεσαι πολύ αγαθός
μήτε πολύ στοχαστικός στα λόγια.

(Αν δηλαδή δεν εξαπολύσεις δημόσια επίθεση, ως «μαινάδα της καταγγελίας», λησμονώντας ότι το μέρος που σήμερα πατάς είναι σταμπαρισμένο από αμέτρητες πατημασιές άλλων θυμάτων η φωνή των οποίων δεν εισακούστηκε ποτέ)

 

Αν να ονειρεύεσαι είσαι ικανός
δίχως να γίνεσαι σκλάβος των ονείρων
Αν να δέχεσαι μπορείς θρίαμβο και όλεθρο το ίδιο
και να αντιμετωπίζεις παρόμοια και τα δύο

(Αν δηλαδή έχεις την αίσθηση του μέτρου και όχι τη μόνιμη λαιμαργία του αρπακτικού)

 

Αν είσαι σε θέση να υπομένεις
ακούοντας την αλήθεια που συ είπες,
να επαναλαμβάνεται αλλοιωμένη από πονηρούς

που επιδιώκουν έτσι να παγιδέψουν αφελείς,
ή να παρατηρείς αυτά που συ τους έδωσες ζωή,
σπασμένα να κείτονται και παραπεταμένα
και να φτιάχνεις εξαρχής με εργαλεία φθαρμένα.

Αν τολμάς όλα σου τα πλούτη μαζεμένα

να τα παίζεις κορώνα-γράμματα μεμιάς,
να χάνεις κι απ’ την αρχή να ξεκινάς
χωρίς να μέμφεσαι για τη μοίρα σου κανέναν

(Αν δηλαδή δεν χρησιμοποιείς την ισονομία και το καλό του αθλήματος ως πρόκριμα για την επιδίωξη οικονομικού οφέλους και μόνο)

 

Αν μπορείς να κάνεις καρδιά, νεύρα και μύες
να σε υπηρετούν ακόμα κι όταν έχουν καταρρεύσει,
και γερά να κρατάς, ενώ δεν υπάρχει εντός σου
τίποτε πέρα από τη θέληση που τους λεει «βαστάτε!»

Αν μπορείς να μιλάς με χιλιάδες
κι όμως να κρατάς την αρετή σου,

ή να περπατάς με κυβερνήτες
κι όμως να μην αλλάζεις την απλή ζωή σου.

Αν ούτε εχθροί σε βλάψουν μπορούν,
μα ούτε και κοντινότεροι φίλοι,
Αν όλοι έχουν την ίδια αξία για σένα

και κανείς πιο πολύ από τους άλλους

(Αν, τελικά, έχεις αίσθηση του ρόλου σου στην ιστορία και δεν πιστεύεις ότι μία στραβοτιμονιά μπορεί να ισούται με ολική απώλεια του ελέγχου και της θέσης σου στο έργο)

 

Αν μπορείς να γεμίζεις τη μέρα σου

με εικοσιτέσσερις ώρες αξίας ζωής,
τότε δική σου θα είναι όλη η Γη

με όλα της τα αγαθά κι ακόμη:
Αληθινά θα είσαι Άνθρωπος παιδί μου.

 

*Με πλάγια γράμματα το ποίημα «Αν» («If», γραμμένο το 1895) του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ. Σε παρένθεση οι σημειολογικές προσθήκες της κοινής λογικής.