Ο Τοροσίδης φώναζε σε λάθος στόχο

Ξεκίνησα να γράφω κάτι άλλο, κάτι πολύ πιό σκληρό· όρμησα στο κενό file σαν… Τοροσίδης, να φωνάζω και να ωρύομαι γεμίζοντάς το με γραμμές και χτυπώντας το πληκτρολόγιο για ν’ αποδείξω το δίκιο μου. Στόχευσα δίκαιους και άδικους, μα δεν βγήκε τίποτα. Delete.

Μετά προσπάθησα με επιχειρήματα, με αποδείξεις. Έφτιαξα λίστες, αναζήτησα τρόπους να μεταφέρω όλα όσα έβλεπα γύρω μου κι όλα όσα περνούσαν από το μυαλό, αλλά σταμάτησα ξανά, έκανα delete και πάλι σ’ όλο τον σωρό με τις ιδέες και τις προτάσεις.

Ούτε η προσέγγιση του… καλού και του κακού μπάτσου δεν πιάνει πιά. Δεν έχει νόημα. Αν μιλάς στο ελληνικό ποδόσφαιρο κι επιχειρείς να του ανοίξεις τα μάτια για να κάνει ένα βήμα μπροστά, ένα τόσο δα μικρό βήμα προς την πρόοδο, χάνεις τα λόγια σου. Ματαιοπονείς. Συγχίζεσαι με την κατάντια του και το αφήνεις εκεί, το παρατάς στον βούρκο που έχει συνηθίσει να κυλιέται.

Μένεις να παρακολουθείς με απάθεια πόσο πιό χαμηλά μπορεί να πέσει. Σήμερα είναι ένας παίκτης που νιώθει αδικημένος, αύριο ο διαιτητής που έγινε εύκολος στόχος, μεθαύριο κάτι άλλο – όχι πάντως πρωτότυπο, γιατί εφευρετικότητα δεν διαθέτει το άθλημα. Μία από τα ίδια, μια ανακύκλωση· μόνο τα ονόματα και τα χρώματα αλλάζουν. Με αυτά ασχολείται ο φίλαθλος, αναγκαστικά: αυτό το προϊόν του δίνουν να καταναλώσει οι άνθρωποι που (υποτίθεται πως θα έπρεπε να) προστατεύουν το άθλημα και να το κάνουν ελκυστικό.

Το πρωινό που ξύπνησα με την είδηση για το ξέσπασμα (με την καλή ή την κακή έννοια, ανάλογα ποιόν θα ρωτήσεις) του Τοροσίδη, ήταν η ημέρα που έφτασαν δύο-τρία alerts στο iPad. Ήταν για κάποιο άθλημα που παρακολουθώ ελάχιστα, ακαδημαϊκά, μα που πια έχω το κίνητρο να σκύψω επάνω του και να το δω λίγο καλύτερα.

Ήταν alerts για τα ειδικά applications του Super Bowl του αμερικανικού ποδοσφαίρου. Σαν να λέμε, ο τελικός του δικού τους πρωταθλήματος. Ακόμη πιό λιανά, για τους αμύητους, η μεγαλύτερη αθλητική γιορτή της χώρας: μία ημέρα όπου γιορτάζει το αγώνισμα και το marketing μαζί, γιατί αυτά παρέα πάνε εκεί έξω, το ‘να χέρι νίβει τ’ άλλο και είναι όλοι ευτυχισμένοι.

Tap και ξανά tap για να κατεβάσω όσα περισσότερα μπορώ – και κάθε εικονίδιο είναι άλλο ένα καρφί στο φέρετρο του ελληνικού ποδοσφαίρου, που δεν καταλαβαίνει πόσο εύκολο κι επικερδές είναι να πουλήσει την πραμάτεια του με νέους τρόπους, να περάσει έναν φιόγκο στο ίδιο προϊόν του και να το πακετάρει για μία άλλη πλατφόρμα, να πουλάει δις και τρις το ίδιο πράγμα και να έχει επιπλέον έσοδα…

Αντίθετα, στις ΗΠΑ το ξέρουν καλά. Κι ήμουν η ζωντανή απόδειξη: μέσα στο πεντάλεπτο τροφοδότησα αβίαστα με κάμποσα δολάρια τη Λίγκα, τις ομάδες, τα κανάλια που έχουν τα δικαιώματα, τους σπόνσορες και όσους κινούνται γύρω από τον κόσμο του αμερικανικού ποδοσφαίρου. Ήταν μία αιμοδοσία από την άλλη άκρη του κόσμου για ένα προϊόν που δεν με ενδιαφέρει και τόσο – απλά και μόνο επειδή μου το πούλησε ωραία και με σεβάστηκε ως φίλαθλο που ψάχνει να ικανοποιήσει το χόμπι του…

Μέτρησα καμμιά εικοσαριά applications που έψαξα, αρχικά σαν καταναλωτής κι έπειτα από επαγγελματική διαστροφή.

* Bρήκα το official του NFL, της Λίγκας, με τη φροντίδα του tablet-only media The Daily, ένα στ’ αλήθεια εξαιρετικό περιοδικό με διαδραστικά infographics και έναν τόνο από πληροφορίες κι έξτρα χρηστικότητα μετά το ματς, οπότε το κρατάς για πάντα στο αρχείο.

* Βρήκα και τον official οδηγό του Superbowl, ξανά υπό το φτερό της Λίγκας, που έχει χορηγό τη Verizon, την εταιρεία κινητής τηλεφωνίας – κι αν έχεις δική της σύνδεση, μπορείς να δεις ζωντανά το ματς από το tablet. Αν δεν έχεις, μπορείς μόνο να δεις όλο το γήπεδο σε 3D και να «μπεις» μέσα, να νιώθεις πως είσαι εκεί την ώρα που το ματς εξελίσσεται.

* Παρεπιπτόντως, εκεί ήταν και το official mobile app του NFL, που «απλώς» θα κάνει streaming την ώρα του αγώνα και θα έχει μερικά extras πριν, στη διάρκεια και μετά…

* Βρήκα και τα επίσημα των δυό ομάδων, των Patriots  και των Giants , που έχουν σημάνει συναγερμό κι έχουν παρατάξει τα αστέρια τους που μιλούν για τον μεγάλο αγώνα, έχουν «από μέσα» ειδήσεις και αφιερώματα κι άλλα υπέροχα.

* Βρήκα ένα σωρό από media που έφτιαξαν ειδικές εκδόσεις για το Super Bowl, με δυνατότητα live σχολιασμού, παράθεσης στατιστικών, replays, infographics, όλα όσα συνοδεύουν έναν αγώνα, σερβιρισμένα στο tablet που ο φίλαθλος έχει δίπλα του στον καναπέ την ώρα του αγώνα: το ProFootball Insider, το Sunday Ticket, το Pro Football Radio Live που είναι μόνον ραδιόφωνο -αλλά με εξαιρετικό σχολιασμό και άλλα extras- και, φυσικά, το -αγαπημένο μου- application του Sports Illustrated, γυαλισμένο κι έτοιμο για το Super Bowl…

* Υπήρχαν ακόμη, για το Θεό, και τα apps που μαζεύουν τα commercials, τα πανάκριβα διαφημιστικά που ντύνουν το Super Bowl κάθε χρονιά, και τα σερβίρουν σαν… έξτρα ψυχαγωγία! Τέτοιο είναι το SuperAds, το Α+ ή το (σπονσοραρισμένο από τη Chevrolet) Chevy Game Time, που έχει και trivia για να περνάς την ώρα σου στα μπρέικς. Κουίζ και λοιπά παιχνίδια γνώσεων υπάρχουν άφθονα, όλα «κεντραρισμένα» στο σπορ της βραδιάς, σαν το Super Bowl – Know it all .

* Κι επειδή στην Αμερική η… πίτσα κι η μπύρα είναι ερασιτεχνικό catering για ένα τέτοιο γεγονός, και η κουλτούρα τους θέλει πολύ και καλό φαί την ώρα που βλέπεις το ματς, υπάρχει και app με συνταγές για το μαγείρεμα των ειδικών Super Bowl εδεσμάτων, το Big Game Bash του Food Network…

* Κι όλα τα παραφερνάλια που έχουν να κάνουν με το αμερικάνικο ποδόσφαιρο, έχουν κι αυτά παρουσία, ζωντανή, αυξημένη. Βρήκαν την ευκαιρία που ο φίλαθλος θέλει αχόρταγα να καταναλώσει football και του δίνουν overdose. Είναι εκεί και το στοίχημα: το Ultimate Bet Pro θα βρει όλους τους τρόπους να κερδίσεις ή να χάσεις χρήμα με τα πονταρίσματα του Super Bowl.

* Είναι εκεί τα videogames, το Madden NFL και το εντυπωσιακό NFL Rivals  και πρωτότυπα παιχνίδια σαν το NFL Kicker, που σε βάζει στη θέση του kicker μέσα στο γήπεδο, ή το NFL Flick Quarterback , που σε βάζει να κάνεις εσύ τις πάσες στους running backs.

Αυτό είναι: μία οικονομία στημένη γύρω από το αθλητικό προϊόν. Χρήμα ατελείωτο να κυκλοφορεί σε επίσημα και ανεπίσημα κανάλια, να τροφοδοτεί την οικονομία του αγωνίσματος. Και όλοι όσοι εμπλέκονται μ’ αυτό να επιχειρούν να αντλήσουν περισσότερες ιδέες για να το πουλήσουν και, ταυτόχρονα, να το προστατεύσουν για να εξακολουθούν να το πωλούν. Με ανοιχτό μυαλό και με τη βοήθεια της τελευταίας τεχνολογίας, που εδώ είναι «ακριβή», «απρόσιτη», «δύσνόητη», «για το μέλλον».

Εκεί δεν είναι τίποτε από αυτά. Σκέψου την ημέρα του αγώνα για έναν μέσο φίλαθλο: θα καθήσει απέναντι από την τηλεόραση και θα πάρει στο χέρι του το tablet, ένα συμπλήρωμα, μία προέκταση όλων όσων δείχνει η μετάδοση στην TV. Θα βλέπει από την πρώτη οθόνη και θα ρίχνει κλεφτές ματιές στη δεύτερη, στο χέρι του, για όλα τα extra. Θα έχει μία απίστευτη εμπειρία που, ως φίλαθλος ενός σπορ που οι Αρχές του το σέβονται, θα την αγοράσει ξανά και ακριβά…

Εμπρός σ’ αυτά εξοργίζομαι. Γράφω και σβήνω και θέλω εγώ ο ίδιος να φωνάζω, σαν Τοροσίδης μαινόμενος. Σαν «φίλαθλος» του ελληνικού ποδοσφαίρου, ενός αθλήματος που αγνοεί επιδεικτικά όλα αυτά, κάθε καινοτομία της τεχνολογίας, κάθε ιδέα που μπορεί να εξελίξει το σπορ – τόσο ως παροχές προς το κοινό του όσο, πολύ περισσότερο, κι ως κέρδος για το ίδιο. Όλοι αυτοί οι geniuses που ήλθαν να σώσουν το ποδόσφαιρο από τις επίσημες καρέκλες, μπορούν να βαυκαλίζονται πως όλα τα κάνουν για το καλό του αθλήματος. Μπορούν να κομπάζουν πως γεννούν ιδέες για να το βελτιώσουν. Μπορούν να νομίζουν πως, ενώ δεν σταματούν να το απαξιώνουν και το εξευτελίζουν, πιστεύουν πως μπορούν να βγάλουν λεφτά απ’ αυτό.

Φυσικά, δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος…