Ελλάδα που σου δίνει κουράγιο

Εδώ και χρόνια παρατηρούσα εξ αποστάσεως τον φιλανθρωπικό μαραθώνιο, τον οποίο εξέλιξε σε στάση της ζωής του ένας περίπου συνομήλικός μου ιερέας, ο πάτερ Αντώνιος Παπανικολάου, με την «Κιβωτό του κόσμου». Ακουγα από παντού καλά πράγματα για την προσπάθειά του. Σε σημείο υπερβολικό, που μου έβαζε το ζιζάνιο της αμφιβολίας. «Άλλη μια περίπτωση δημοσιοσχεσίτη ιερέα που χρησιμοποιεί την επικοινωνία της φιλανθρωπικής του δράσης για την κοινωνική και επαγγελματική ανέλιξή του;», ρωτούσα τον εαυτό μου. Όλα αυτά μέχρι τις αρχές του 2003, όταν έγινα τυχαία, στο τρένο, αυτήκοος μάρτυρας της διήγησης μιας γυναίκας που κρατήθηκε από το χέρι της «Κιβωτού» και κατάφερε να βρει τη δύναμη και τη βοήθεια για να ξεκινήσει μια νέα ζωή όταν κατάφερε να απαλλαγεί από έναν άντρα που την κακοποιούσε. Χάρη στην «Κιβωτό» αυτή η γυναίκα, που βρέθηκε έντρομη μια νύχτα της ζωής της στον δρόμο, δεν βρήκε μόνο στέγη και τροφή για το παιδί της και την ίδια. Βρήκε – εθελοντές – ειδικούς να της μάθουν τα δικαιώματά της, να την εκπαιδεύσουν για να βρει μια δουλειά, να τη στηρίξουν για να πιάσει ένα σπίτι, δηλαδή να πατήσει restart στη ζωή της με το αγοράκι της.

Από τότε είχα ζητήσει από τον εαυτό μου να μην ξεχνά να ενισχύει αυτόν τον αγώνα του Αντωνίου Παπανικολάου, ενός Παπά, δηλαδή του παπά όπως θα ‘πρεπε να είναι. Η προσφορά μου όμως εξαντλήθηκε σε μερικά sms κάθε φορά που περνούσε μπροστά από τα μάτια μου η καμπάνια μιας φιλανθρωπικής ενέργειας για την ενίσχυση της «Κιβωτού».

Πριν από μερικές εβδομάδες μου δόθηκε επιτέλους η ευκαιρία να οργανώσω μια τέτοια ενέργεια. Μου την έδωσαν, με μεγάλη χαρά και διάθεση, ο NOVAΣπορFM 94,6 και το ricardo.gr. Και πάνω στη διαδικασία της οργάνωσης αυτής της ενέργειας βρέθηκα, για καλή μου τύχη, πριν από λίγες μέρες στο μεγάλο σπίτι της «Κιβωτού» στο κέντρο της Αθήνας.

Μου είναι πολύ δύσκολο να κλείσω μέσα σε μερικές προτάσεις όσα είδα και ένιωσα στη διάρκεια της παραμονής μου. Ενας παπάς έδειξε το δρόμο σε εκατοντάδες Ελληνες, οι οποίοι έχουν ενώσει τις δυνάμεις τους για να στηρίξουν και να υποστηρίξουν περισσότερους από 2000 συνανθρώπους τους, στην πλειοψηφία τους Ελληνες, που έχουν ανάγκη αυτή τη βοήθεια. Το μεγαλείο αυτής της προσπάθειας κρύβεται στην εξέλιξη και τον στόχο αυτής της προσπάθειας: όσοι φτάνουν στην πόρτα της «Κιβωτού», μέλη μονογονεϊκών οικογενειών, δεν βρίσκουν τροφή και στέγη. Βρίσκουν την δύναμη να ξαναρχίσουν τη ζωή τους και να στηριχθούν στις δυνάμεις που κρύβουν μέσα τους. Κι όλο αυτό συμβαίνει χάρη στην εθελοντική εργασία εκατοντάδων σημαντικών Ελλήνων. Ελλήνων του μεροκάματου, όχι του πλούτου. Ελλήνων που στερούνται για να προσφέρουν, που δεν παραχωρούν ένα μικρό κομμάτι του πλούτου τους.

Με όλη μου την καρδιά θα σας πρότεινα μια βόλτα στο σπίτι της «Κιβωτού». Για να νιώσετε καλύτερα. Διότι θα νιώσετε καλύτερα. Διότι εκεί η «αν βρεθεί ένας μπροστάρης να εμπνεύσει, οι Ελληνες μπορούν πολλά» θεωρία έχει βρει εφαρμογή.

Δίπλα στο έξοχο κείμενο του Βασίλη Παπανδρέου για την επιχείρηση «Εκκλησία» και το τεράστιο σκάνδαλο της φοροδιαφυγής της, θέλω να βάλω αυτό το κείμενο, επειδή με ανακουφίζει η σκέψη ότι εκτός από τους επιχειρηματίες με τα ράσα υπάρχουν, ευτυχώς, και ιερείς σαν τον Αντώνιο Παπανικολάου.