Άγιος του μίσους υπάρχει;

Ο Άγιος Βαλεντίνος είναι ένας ξενόφερτος, ξενέρωτος, κρυφογκέι τύπος με ύποπτες προθέσεις, σκοτεινές διασυνδέσεις και μεγάλα ποσοστά στα λουλουδάδικα και στα ζαχαροπλαστεία. Οι Έλληνες δεν μασάμε από τέτοιες εμπορικές απάτες. Και στο κάτω – κάτω, αν θέλουμε να γιορτάσουμε τον έρωτα μας έχουμε τον δικό μας άγιο: Τον Αγιο Υάκυνθο  που γιορτάζει 3 Ιουλίου, έχει ένα υπέροχο εκκλησάκι λίγο έξω απ’ τα Ανώγεια, πάνω στον Ψηλορείτη, ένα ακόμα πιο ωραίο θέατρο ακριβώς δίπλα όπου κάθε χρόνο ο Λουδοβίκος των Ανωγείων διοργανώνει τα Υακίνθεια και το γεγονός ότι τον στηρίζω 100% δεν έχει σε τίποτα να κάνει με το ότι είμαι Ανωγειανός. (εντάξει, ίσως και να έχει να κάνει λίγο).

Θα συνέχιζα στο ίδιο μοτίβο αλλά νομίζω τελικά ότι το θάψιμο του Ντίνου (φιλαράκι κι έτσι) έχει τα τελευταία χρόνια γίνει πιο κλισέ και απ΄τη δήλωση «κρατάμε τους τρεις βαθμούς και πάμε παρακάτω». Είναι λίγο της μόδας να μην γουστάρεις τον Άγιο του Έρωτα. Και ακόμη περισσότερο να τον κράζεις δημοσίως. Δεν χρειάζεται. Όχι τώρα. Όχι στην Ελλάδα
Νομίζω ότι ποτέ άλλοτε η γιορτή των ερωτευμένων δεν έδειχνε τόσο εκτός τόπου και χρόνου όσο δείχνει φέτος. Ποτέ άλλοτε οι ροζ βιτρίνες, όσες την γλίτωσαν τέλος πάντων, δεν έμοιαζαν τόσο παράλογες, τόσο γελοίες. Ποτέ άλλοτε το κοντράστ ανάμεσα στο σκηνικό μέσα στο οποίο ζει ο Άγιος Βαλεντίνος και το σκηνικό μέσα στο οποίο ζούμε όλοι οι υπόλοιποι δεν υπήρξε τόσο καταλυτικό.

Οι Τρύπες τραγουδούσαν παλιότερα «δεν θέλουμε θλιμμένους στη γιορτή μας». Πλέον δεν θέλουμε και ερωτευμένους στην πόλη μας. Η Αθήνα, υποψιάζομαι και οι υπόλοιπες μεγάλες πόλεις της χώρας, δεν έχει θέση για τέτοια συναισθήματα. Δυστυχώς δεν έχει θέση ούτε καν για τον φυσιολογικό θυμό. Όπως αποδείχθηκε το βράδυ της Κυριακής μονάχα για το μίσος έχει θέση.
Οι αθλητικοί συντάκτες, τόσα χρόνια στα γήπεδα, έχουμε μάθει να το αναγνωρίζουμε. Λάμπει στα μάτια των αντιπάλων οπαδών – στρατιωτών. Και τώρα λάμπει και στα μάτια όχι μόνο των κουκουλοφόρων, αλλά και των διπλανών μας. Ισως και στον καθρέφτη. Μισούμε τους πολιτικούς, μισούμε τους μεγαλοδημοσιογράφους, μισούμε τους μπάτσους, μισούμε τη Μέρκελ, μισούμε το «Αττικόν», μισούμε τους εαυτούς μας.

Λογικό. Επί δυο χρόνια κάποιοι επενδύουν σταθερά και απαρέγκλιτα σε μια ανεύθυνη ρητορεία για δοσίλογους, προδότες, κρεμάλες, Γ΄ Ράιχ και λοιπά φαιδρά και επικίνδυνα. Τι διαφορετικό περίμεναν να πάρουν πίσω ; Οταν σπέρνεις ανέμους, δεν θα θερίσεις Βαλεντίνους. Καμμένα κτίρια θα θερίσεις.
Και τα χειρότερα έπονται

Υ.Γ. Η Άννα Δαμιανίδη στο protagon.gr λέει σαφώς πιο εύστοχα και περιεκτικά όσα προσπαθώ να σας πω παραπάνω.

Υ.Γ. 2: Μιας και το ξεκινήσαμε με Άγιο Βαλεντίνο, ας το κλείσουμε με τον ίδιο τρόπο. Δυο από τα ωραιότερα ερωτικά τραγούδια όλων των εποχών, ένα ελληνικό κι ένα ξένο. Για όσους επιμένουν να γιορτάζουν ακόμα και μέσα στα αποκαΐδια.