Το τέλος του lifestyle

Τον Πέτρο Κωστόπουλο δεν τον γνωρίζω προσωπικά. Δεν έτυχε να δουλέψω ποτέ στα περιοδικά του και η μόνη εικόνα που έχω για αυτόν προκύπτει από τις τηλεοπτικές εμφανίσεις του και τις περιγραφές συναδέλφων (οι περισσότερες εκ των οποίων θετικές).

Όταν έγραφα τηλεκριτική στην «Εξέδρα» τον είχα κράξει αγρίως. Δεν μου άρεσε ως κριτής σε διάφορα τηλεοπτικά talent show και εξακολουθεί να μη μου αρέσει ως οικοδεσπότης στο «Βράδυ». Επειδή τον θεωρώ έξυπνο άνθρωπο, τον περίμενα με καλύτερο χιούμορ και λιγότερο σαχλό. Πλέον, γνωρίζοντας ότι παλεύει εδώ και τουλάχιστον ένα χρόνο με την κλινική κατάθλιψη, αντιλαμβάνομαι ότι κάποια σχόλια μου υπήρξαν περισσότερο σκληρά απ΄όσο έπρεπε. Εν πάση περιπτώσει δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Το θέμα μας είναι η κατάρρευση της IMAKO. Γνωστή λίγο ως πολύ εδώ και μήνες στην δημοσιογραφική πιάτσα, επίσημη εδώ και λίγες ημέρες. Δεν ξέρω αν όσα αναφέρει στο συγκεκριμένο σημείωμα ο Κωστόπουλος αληθεύουν. Υποψιάζομαι πως ναι. Και παρότι μιλάμε για τα αυτονόητα (όταν η επιχείρηση σου βουλιάζει και οι εργαζόμενοι σου δεν έχουν πληρωθεί για μήνες, προφανώς θα βάλεις στα ταμεία της την προσωπική σου περιουσία…), μιλάμε επίσης και για την εξαίρεση στον κανόνα. Κανείς άλλος δεν έχει κάνει ότι έκανε ο Κωστόπουλος στην προσπάθεια του να σώσει οτιδήποτε αν σώζεται. Μπράβο του λοιπόν. Από εκεί και πέρα όμως, πέρα από τα οικονομικά και επιχειρηματικά του λάθη, ο εκδότης επιμένει να αρνείται το μεγαλύτερο (ή τέλος πάντων αν δεν το αρνείται ακριβώς, δεν το δέχεται κιόλας): Τη τεράστια συνεισφορά του στη γέννηση και τη γιγάντωση της φούσκας του lifestyle! Της φούσκας του τίποτα.

Ο Κωστόπουλος και τα περιοδικά του έμαθαν στους Έλληνες ότι η επιτυχία ισούται με την εικόνα. Ακριβά αμάξια, ωραίες γκόμενες, πρώτο τραπέζι πίστα.
Ο Κωστόπουλος και τα περιοδικά του αποθέωσαν την επιφάνεια, εις βάρος οποιασδήποτε ουσίας.
Ο Κωστόπουλος και τα περιοδικά του δημιούργησαν και συντήρησαν ένα ολόκληρο σύστημα από άφωνες τραγουδιάρες, κρυφογκέι ποπ σταρ , μοντέλα – βιζιτούδες, αμόρφωτους παρουσιαστές, οξυζενέ κοσμικές, σιλικονάτες πλαστικές κούκλες με κενό αέρος στον εγκέφαλο. Το περιβόητο ελληνικό σταρ – σίστεμ. Μια βλαχοκαγκουριά ολκής που σε προκαλούσε να την μιμηθείς, να τη ζήσεις.

Ο Κωστόπουλος και τα περιοδικά του καθιέρωσαν τις λίστες της ανικανότητας. (Π.χ. τα 100 πράγματα που πρέπει να έχει κάνει ένας άνδρας πριν κλείσει τα τρίαντα: 100. Παρτούζα. 99: Παρτούζα με δυο μοντέλα. 98: Παρτούζα με τρία μοντέλα. 97: Παρτούζα με τρία μοντέλα και δυο λεσβίες, 96: Παρτούζα με τρία μοντέλα, δυο λεσβίες , ένα γκέι και το σκύλο του κ.ο.κ.). Τι έχεις κάνει από αυτά μαλάκα λιγολίγε; Τίποτα; Και πόσο είσαι; 28; Τρέχα, ίσα που προλαβαίνεις…
Μπορώ να συνεχίσω. Βλέπετε η «συνεισφορά» του Κωστόπουλου στην ακαλαισθησία και την χυδαιότητα που επικράτησε στη χώρα σε ολόκληρη τη δεκαετία του 90 και του 2000 δεν αποτιμάται εύκολα.
Η οικονομική κρίση ασφαλώς δεν οφείλεται στο «ΚΛΙΚ» ή το «NITRO». Η κοινωνική κρίση όμως που τροφοδότησε την οικονομική πατάει σταθερά και στην αισθητική του κώλου (κυριολεκτικά…), η οποία βρήκε πρόσφορο έδαφος να ανθίσει στα εξώφυλλα και τα σαλόνια των συγκεκριμένων περιοδικών.

Το lifestyle βεβαίως βασιλεύει σε ολόκληρο τον κόσμο. Κι αν δεν το έφερνε ο Πέτρος Κωστόπουλος στην Ελλάδα, αργά ή γρήγορα θα το έφερνε κάποιος άλλος. Σωστά. Μόνο που το έφερε αυτός. Και το υπηρέτησε με πάθος. Τώρα λοιπόν, δυστυχώς για εκείνον και τους εργαζομένους του, ήρθε η ώρα του ακριβού τιμήματος…

Υ.Γ. Μόνο και μόνο επειδή αυτός δεν κρύφτηκε πίσω απ’ τους λογαριασμούς του στην Ελβετία εύχομαι στον Πέτρο Κωστόπουλο να βρει τρόπο να σταθεί στα πόδια του, να πληρώσει τα χρέη του και να επανέλθει στην πιάτσα. Λίγο πιο σοφός.

Υ.Γ. 2: Θα καταλάβατε υποθέτω ότι δεν υπήρξα ποτέ αναγνώστης του «ΚΛΙΚ» και του «NITRO». Την εποχή που μεσουρανούσαν, εγώ είχα πέσει θύμα της …κουλτούρας, της υψηλής διανόησης, του «ΜΕΤΡΟ» και του «ΔΙΦΩΝΟΥ». Άλλη θλιβερή ιστορία κι αυτή. Κάποια στιγμή αξίζει να την πούμε. Περί «εντέχνου» πάντως αν θέλετε δείτε εδώ.
(προειδοποίηση: Όσοι θίγονται εύκολα ας το αποφύγουν…)