Saturday night fever

Χάριν αστεϊσμού ο αγγλικός τίτλος. Επιμένω να γράφω ελληνικά. Όταν αυτό αλλάξει θα σημαίνει πως δε θα είμαι πια στην Αθήνα. Δεν είναι μακρινό το σενάριο, αλλά μάλλον δεν σας αφορά.
Μέχρι τότε αυτή η γωνιά ας πούμε ότι λειτουργεί ως ένα είδος ψυχοθεραπείας. Για όλους. Για να ξεφύγουμε λίγο από το ποδόσφαιρο που μονοπωλεί το μεγαλύτερο μέρος του Σαββατοκύριακου, ας δούμε κάτι διαφορετικό. Κι αν θέλετε, κι αν σας αρέσει, μπορούμε να το καθιερώσουμε. Να το κάνουμε (για να δώσουμε και ένα πομπώδη τόνο) θεσμό.

Είναι προπάντων ζήτημα αισθητικής. Το χαμόγελο, μια ευγενική χειρονομία, κάποιες στιγμές διασκέδασης. Το γέλιο. Ναι, το γέλιο! Υπάρχει ακόμα. Αφθονο δε, προσφέρει η διακωμώδηση του απολύτως εύρυθμου και υποδειγματικού τρόπου λειτουργίας μιας δημόσιας υπηρεσίας;

Γελιέστε αν πιστεύετε ότι οι Ισπανοί είναι καλύτεροι από εμάς. Επειδή, δηλαδή, έχουν έναν Τσάβι και έναν Ινιέστα; Η απόδειξη είναι αυτή η ισπανική παραγωγή. Για τι άλλο; Το δημόσιο.

ΠΡΟΣΟΧΗ! ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ, ΕΥΤΥΧΩΣ ΟΧΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

Ας αλλάξουμε ύφος και θέμα. Μια πολύ καλή παραγωγή και μια εμπνευσμένη διαφήμιση από εκείνες που προφανώς δεν θα δούμε ποτέ στην Ελλάδα.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΩΝ INSIDERS

Κατά βάθος είμαστε μελό. Με ευαισθησίες. Και σιχαινόμαστε τις διακρίσεις. Εκπληκτικό βίντεο.

Αν σας άρεσε το τραγουδάκι (για να παίρνει ιδέες και ο Βασίλης).

Και μιας που το έχουμε γυρίσει στο ποιοτικό, ορίστε και ένα παλιό, αλλά διαχρονικό καταγγελτικό κομμάτι από τον Lazy Boy με πολύ δυνατό στίχο.

Υ.Γ.: Αν θέλετε να τα πούμε και για την ΑΕΚ, αργότερα.