«Καμμένοι» σταυροφόροι

Το αθλητικό ραδιόφωνο εδώ και χρόνια ασκεί αναπόδραστη έλξη σε μια συγκεκριμένη μειοψηφία ακροατών. Άνθρωποι που βαυκαλίζονται ότι είναι «ιδεαλιστές-οπαδοί» συμμετέχουν καθημερινά, μέσω τηλεφωνικών γραμμών και μηνυμάτων, σ’ ένα γαϊτανάκι το εύρος του οποίου είναι πρακτικά αδύνατον να φανταστείς αν δεν το έχεις δει να εκτυλίσσεται μπροστά σου σε πραγματικό χρόνο.

 

Με βασικά όπλα το πέπλο ανωνυμίας που τους καλύπτει, την αίσθηση του άτρωτου και την αγένεια, η εκλεκτή αυτή «κάστα» παρεμβαίνει καθημερινά στα τεκταινόμενα καταθέτοντας το προσωπικό της στίγμα. Κυρίαρχο χαρακτηριστικό της είναι η ένταση (στη φωνή), ή η εμμονική επαναληψιμότητα, η ανορθογραφία και η χρήση κεφαλαίων (στα μηνύματα). Εύκολο να πιστέψεις ότι μπορείς απλά να τους αγνοήσεις, αδύνατον να το κάνεις εντέλει μια και αυτοί είναι -άλλωστε- μέρος του ακροατηρίου. Οι βρισιές και οι απειλές που εκτοξεύουν είναι τέτοιες και τόσες που συχνά αναρωτιέσαι που βρίσκουν το θάρρος, το θράσος και το ενδιαφέρον για μια τέτοια ασχολία. Αν όμως, παρ’ ελπίδα, προσπαθήσεις να απαντήσεις/συζητήσεις με κάποιον απ’ αυτούς… μαύρο φίδι που σ’ έφαγε: Θα σε τρολάρει μέχρι να πεις «ήμαρτον»!

 

Η γενικότερη ηθική χάβρα που κυριαρχεί αυτό τον καιρό, έχει κάνει τους θιασώτες του εν λόγω «χόμπι» να πολλαπλασιαστούν και να ξιφουλκούν εναντίον ανεμόμυλων εντονότερα από ποτέ. Στατιστικά, στα μηνύματά τους κυριαρχεί ο τύπος «προσωποποιώ τον εχθρό και τον κοπανάω κάτω σαν χταπόδι». Προσοχή όμως, εδώ δεν μιλάμε για ομάδα, αλλά για παραγωγό ή ρεπόρτερ. Βρίσκουμε 1-2 ατάκες που είπε κάποιος και δεν μας κάνουν (ασχέτως του αν είναι σωστές/αληθείς ή όχι), εξ’ αυτού συμπεραίνουμε ότι αυτός ο κάποιος τα λέει για να πολεμήσει την ομάδα μας, άρα πληρώνεται για να το κάνει αυτό, άρα θα τον κράζουμε σε κάθε ευκαιρία μέχρι να βγάλει ο ήλιος κέρατα ή μέχρι να μετανοήσει δημοσίως.

 

Από εκεί και πέρα, τα φαινόμενα ποικίλουν. Υπάρχουν οι μόνιμοι «γιατί δεν λέτε ότι…», «γιατί ασχολείστε με τον (whoever) αντί να μας πείτε για τον (whoever)» -γνωστό και ως απαίτηση για «ραδιόφωνο a la carte»-, οι διορθωτές προφοράς, βλ. «όχι Μοδέστο ρε ταγάρια, Μοδεστό λέγεται ο άνθρωπος», οι ξυπνητζήδες, βλ. «καλά τώρα, σας πληρώνουν κιόλας γι’ αυτά που λέτε;» και διάφοροι παρεμφερείς ανθρωπότυποι. Ναι, προφανώς υπάρχουν και κάποιοι που λειτουργούν ως αντίβαρο στο εγκεφαλικό ολοκαύτωμα που συντελείται, αλλά δυστυχώς η παρουσία τους είναι σποραδική και αναιμική.

 

Αν, πάντως, απονεμόταν σ’ αυτούς τους τύπους βραβείο επιμονής, για φέτος θα το έπαιρναν hands down αυτοί οι (όχι και τόσο) λίγοι που επιμένουν ακόμα, και αρκετά συχνά, να αναρωτιούνται -επτά μήνες μετά το συμβάν- «τι θα γίνει με την κόκκινη του Μέλμπεργκ;»! Κουράγιο παιδιά, η χελώνα που κουβαλάει το Φ.Α. από το φιλικό της Ιταλίας μπήκε στο φέρι στην Ανκόνα κι είναι καθ’ οδόν για τη Superleague.