Η μύτη του κτήνους

«Μοιάζει σαν κάποιος στην εταιρεία να προσέλαβε τον Αλέν Προστ ως αρχισχεδιαστή κι αυτός, για να εκδικηθεί τον πρώην εργοδότη του, έφτιαξε το μονοθέσιο καθ’ εικόνα και ομοίωσή του»…

Είναι το πιό εμπνευσμένο από τα δεκάδες ανέκδοτα που κυκλοφόρησαν μόλις η νέα Ferrari για τη σεζόν του 2012 αποκαλύφθηκε, εμπρός στο εμβρόντητο κοινό που κοιτούσε το ρύγχος κι έψαχνε να το παρομοιάσει με «κάτι» – ίσως με την υπερμεγέθη μύτη του Προστ, μα σίγουρα όχι με Ferrari…

«Είναι σαν την Κιμ Καρντάσιαν,» διαπίστωσε κάποιος άλλος, «συναρπαστική από πίσω, αλλά με άθλια μύτη». «Σκοτώστε το πριν γεννήσει αυγά!» παρότρυνε ένας τρίτος. «Μήπως είσαι ο Ρέι Τσαρλς;» ήταν η ερώτηση στον πρώτο που ομολόγησε με αφέλεια πως του αρέσει το νέο design…

Και τα αστεία δεν σταματούσαν:
– «Η επιχειρηματική συμφωνία με τη Lego πράγματι απογείωσε σχεδιαστικά το μονοθέσιο»
– «Ferrari F1 1950-2011, Scuderia Platypus 2012-»
– «Πώς το επέτρεψε αυτό η FIA; Δεν το πέρασε από μετρητή ασχήμιας;»
– «Αν ο Αλόνσο φορέσει μιά αστεία περούκα, ίσως τραβήξει την προσοχή απ’ αυτό το πράμα»
– «Α! Είναι αυτό που έπαιζε στον Πόλεμο των Άστρων!»
– «Θα ήταν καλό πρόωρο πρωταπριλιάτικο αστείο, αλλά δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω»
– «Ναι, F1 2012; Επιβεβαιώνουμε το ραντεβού σας για ρινοπλαστική την 1η Μαρτίου»
– «Ελπίζω να κράτησαν την απόδειξη»
– «Ευτυχώς για τον Αλόνσο, όταν κάθεται στο κόκπιτ δεν μπορεί να δει τη μύτη»
– «Θέλουν να τρομάξουν τον Φέτελ, όταν θα κοιτάζει στον καθρέφτη του»…

Άφησα το νέο design να «καθήσει» μέσα μου για λίγες μέρες. Θέλησα να (προσπαθήσω να) το συνηθίσω. Δεν το κατάφερα. Άκουγα ελπιδοφόρα νέα για τους γύρους που έκανε στα δοκιμαστικά, μάθαινα για τα μικρά και μεγάλα tweaks στις ρυθμίσεις ώστε να γίνει ανταγωνιστικό, διάβαζα για τις δεκάδες ώρες που ξοδεύονταν για να βελτιωθεί, αλλά στ’αλήθεια δεν ήθελα να το δω, δεν ήθελα να ρίξω ούτε μία ματιά σε βίντεο και φωτογραφίες. Το μπλόκαρα συνειδητά, για να μην το… μισήσω!

Και μία εβδομάδα μετά την αποκάλυψη, ενώ οδηγούσα νωχελικά στη δεξιά λωρίδα της Μεσογείων, το shuffle του iPod με αιφνιδίασε με το κατάλληλο τραγούδι για να το περιγράψει:

Κι έκανε «κλικ»: ναι, αυτό το design σε μία κατακκόκινη Ferrari μοιάζει τόσο παράταιρο σαν να ακούς ένα ιταλικό τραγούδι με καρδιά και τσαγανό να τραγουδιέται από μία… βλαχοαμερικάνα. Από μία Μπετ Μίντλερ αραχνιασμένη, εκτός μόδας και περασμένης αισθητικής, που υπερβάλλει και υπερτονίζει την «tarantella» και τη «mozzarella» για να κάνει εφφέ σε ένα κοινό που οι ξένες λέξεις τού ακούγονται εξωτικές, μαγικές. Που τη φαντάζεσαι κιόλας να το χορεύει, προσπαθώντας να κοντρολλάρει το σουλούπι της με τις άγαρμπες κινήσεις που επιδείκνυε στα μιούζικαλ των eighties.

Όχι. Η ανορθογραφία του ρύγχους δεν είναι δυνατό να εξισώνει μία Ferrari με ΑΥΤΟ το ιταλικό μάμπο! Το μονοθέσιο πρέπει να θυμίζει το «άλλο»…

Το στυλάτο. Το «κανονικό», αυτό του ’54 από τη Ρόζμαρι Κλούνεϊ. Αμερικάνα κι αυτή (και… θεία του Τζορτζ!), αλλά τραγουδά το μάμπο με την καρδιά της Ναπολιτάνας – πλούσια, πληθωρικά, γεμάτα, «so delish’ a ev’rybody come capiche»!

Που το ακούς και φαντάζεσαι ένα κατακόκκινο υπέρκομψο αυτοκίνητο να γλιστράει στην άσφαλτο με τη χάρη και το νεύρο που γλιστρούσε η F1/87 όταν την κοντρόλλαρε (μετά βίας) ο Μικέλε Αλμπορέτο, πίσω στο 1988. Τότε που, στα χέρια του Ιταλού, η κόκκινη Ferrari έμοιαζε με μία άτσαλη χορογραφία: ένα πανέμορφο μονοθέσιο να σφύζει από νεύρο και, τελικά, να μην σταυρώνει πόντιουμ, γιατί το όχημα -πιεσμένο στα όριά του από τον ιταλικό ενθουσιασμό- πότε έκαιγε έναν κινητήρα, πότε έσπαγε μία ανάρτηση και πότε έβγαινε από το δρόμο τσαλακωμένο κι εγκατέλειπε.

Γιατί, pardon, αλλά μιλάμε για Ferrari – και το όμορφο design θεωρείται αυτονόητο, πηγαίνει χέρι-χέρι με τις επιδόσεις. Είναι το σύνολο που πρέπει να μοιάζει εκρηκτικό: όπως ακούς τον βαθύ, πολυκύλινδρο ήχο πρέπει να θαυμάζεις και τις καμπύλες! Θέλω να σκέφτομαι τις ώρες που ξοδεύτηκαν στο σχεδιαστήριο σαν μία διεργασία έντονη, όπου χαρτιά σκισμένα γεμίζουν το πάτωμα και βιαστικά σκίτσα στερεώνονται πρόχειρα στον τοίχο. Για αναλαμπές που καθοδηγούν το χέρι του σχεδιαστή σαν την έμπνευση που οδηγεί το χέρι του γλύπτη. Στο έλεγα παλιά πόσο μετρά το ιταλικό στυλ ως πρότυπο, πόσο σημαντικό είναι το σύνολο: και η εμφάνιση και το ταμπεραμέντο.

Βάλτα τώρα δίπλα δίπλα, το κτήνος του ’88 και το «τέρας» του ’12. Είναι μάταιο να ρωτήσεις οποιονδήποτε Ferraristi ποιό προτιμάει. Σαν να θέτεις το απλοϊκό δίλημμα: Μίντλερ ή Κλούνεϊ;