Η ιδιοφυΐα με τα λευκά παπούτσια

Έχω την εντύπωση πως κάθε επαγγελματίας ποδοσφαιριστής θα ήθελε να αγωνιστεί, έστω και μια φορά στη ζωή του, στο Oλντ Τράφορντ. Η ιστορία της Μάντσεστερ είναι τόσο μεγάλη, το αεροπορικό ατύχημα του 1958 συγκλόνισε τον κόσμο και έδωσε μυθικές διαστάσεις στους επιζώντες, το ηρωικό τρεμπλ του 1999 έκαναν την Γιουνάιτεντ θρύλο. Και σαν ζωντανός θρύλος έχει άμεσα συνδεδεμένη την ιστορία της με το αυτό το γήπεδο.

 

Μου φαίνεται απόλυτα λογικό σε μια (ευρωπαϊκή ή και εγχώρια ακόμα) κλήρωση, ο προπονητής της ομάδας που κληρώθηκε με την Γιουνάιτεντ, να είναι λυπημένος από τη μια (γιατί όπως και να το κάνεις η Μαν Γιου θα είναι πάντα η Μαν Γιου) και χαρούμενος από την άλλη, επειδή θα έχει την τύχη να κοουτσάρει την ομάδα του σε αυτό το γήπεδο. Και φυσικά, όταν θα έρχεται εκείνη η ώρα, (φαντάζομαι πως) οι προπονητές φορούν τα «καλά τους» για τη συγκεκριμένη επίσκεψη. Θέλουν να είναι όσο πιο όμορφοι και κομψοί για την περίσταση.

 

Θυμάμαι ακόμα τον Τάκη Λεμονή, εκείνο τον Σεπτέμβρη του 2001 (αν δεν κάνω λάθος) να φοράει το πιο ωραίο του κοστούμι -βάζω στοίχημα πως στο γάμο του δε θα είχε πάει τόσο εντυπωσιακά ντυμένος- και να πηγαίνει να κάθεται στην άκρη αυτού του ιδιόμορφου και ασυνήθιστου πάγκου, των φιλοξενούμενων, που υπάρχει στο Ολντ Τράφορντ.

 

Την Πέμπτη όμως ήταν αλλιώς τα πράγματα. Η Μπιλμπάο των 11 Βάσκων καμικάζι έπαιξε ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο και κέρδισε 2-3 αντί για 2-5. Ήταν ένα από τα πιο ωραίο ματς που έχω δει μες στη χρονιά. Η χαρά του ποδοσφαίρου αν και, παραδέχομαι πως, είναι πάντα ωραίο να βλέπεις την Γιουνάιτεντ να χάνει μες στο σπίτι της. Και δεν το λέω με κόμπλεξ η με χαιρεκακία, απλά είναι γοητευτική η ανατροπή των κανόνων.

 

Ωστόσο, αυτό δε θα συνέβαινε αν στο πάγκο δεν ήταν ο άνθρωπος που ακούει στο όνομα Μαρσέλο Μπιέλσα. Ένας εκ των μεγαλύτερων προφεσόρων και θεωρητικών ποδοσφαίρου της εποχής μας. Η δουλειά που έχει κάνει αυτούς τους 8-9 μήνες που βρίσκεται στη χώρα των Βάσκων είναι εξωπραγματική. Αν και ξεκίνησε χωρίς νίκη στα πρώτα πέντε παιχνίδια, αυτή τη στιγμή, τώρα που αρχίζει επί της ουσίας η σεζόν και θα κριθούν οι τίτλοι, ο Μπιέλσα έχει την ομάδα του με το ένα πόδι στους 8 του Γιουρόπα Λιγκ, στον τελικό του «Κυπέλλου του Βασιλιά» και 5 πόντους πριν τις θέσεις που οδηγούν στο Τσάμπιονς Λιγκ. Όλα αυτά με Βάσκους, παιδιά των ακαδημιών και χωρίς μεταγραφές.

 

Η Μπιλμπάο ήταν, για τον πάλαι ποτέ προπονητή της εθνικής Αργεντινής και της εθνικής Χιλής, το απόλυτο challenge το καλοκαίρι που μας πέρασε, και αφού είχε ήδη απορρίψει την πρόταση του Μοράτι για να αναλάβει εν λευκώ την «άστατη» Ίντερ.

 

Στο Μπιλμπάο βρήκε μια ομάδα με νέα παιδιά, διψασμένα για μπάλα που υπό τη σωστή διαπαιδαγώγηση και προπόνηση θα μπορούσαν να μεγαλουργήσουν. Ή τέλος πάντων να κάνουν κάτι πολύ όμορφο. Ο Μπιέλσα, γενικά, δε λέει πολλά λόγια και φημίζεται για τις επαναστατικές του ασκήσεις στις προπονήσεις. Το πρώτο πράγμα που θέλει για την ομάδα του, είναι η άριστη φυσική κατάσταση ώστε να βγαίνουν πολλά τρεξίματα στο γήπεδο. Στην προπόνηση πολλές είναι οι φορές που βάζει την εντεκάδα να αντιμετωπίσει στο οικογενειακό διπλό μια ομάδα από κώνους. Και όλα αυτά για να σχεδιάσει στο χορτάρι τις θέσεις που θα πρέπει να έχουν στο χώρο οι παίχτες του. Η Μπιλμπάο είναι η ομάδα του προπονητή. Ο καθένας έχει το ρόλο του μέσα στο γήπεδο.Το ρόλο που του δίνει ο Μπιέλσα. Από την προηγούμενη Κυριακή, συμπτωματικά, έχω δει και τα τρία παιχνίδια της Μπιλμπάο.

 

Έτυχε να δω το πρώτο ντέρμπι της Βασκονίας με τη Σοσιεδάδ, αυτό που κέρδισε η Αθλέτικ με 2-0, μετά το επικό ματς του Μάντσεστερ και την προχτεσινή, στις λεπτομέρειες, ήττα από την Οσασούνα με 2-1. Είναι πραγματικά απίστευτο αυτό που έχει καταφέρει ο Μπιέλσα. Οι αυτοματισμοί είναι απίστευτοι και η ομάδα ακολουθεί το πλάνο του. Ανεβαίνει και πιέζει μαζικά, παίζει τη μπάλα με τη μία και παίζει με τη μπάλα κάτω. Αυτό που μου έχει κάνει την καλύτερη εντύπωση είναι πως από εκεί που τις προηγούμενες χρονιές η Μπιλμπάο ήταν κάπως μονοδιάστατη και προβλέψιμη στοχεύοντας πάντα το κεφάλι του Γιορέντε (ο ίδιος είναι 1.92) ενώ τώρα τη βλέπεις να παίζει όμορφο, επιθετικό, γρήγορο και στρωτό ποδόσφαιρο. Και τον ίδιο τον Γιορέντε να παίζει γρήγορα και με τη μία. Αυτό είναι φιλοσοφία. Και για να αλλάξεις μια ολόκληρη φιλοσοφία μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, πρέπει να είσαι κάτι παραπάνω από ικανός.

 

Και πώς να μην αλλάξει τη φιλοσοφία μιας ομάδας όταν βάζει άλλη ώρα για προπόνηση την αμυντική γραμμή και άλλη ώρα τους μέσους και τους επιθετικούς; Όπως στο ράγκμπι, δηλαδή, που κάθε ομάδα χωρίζεται εσωτερικά σε άμυνα και επίθεση. Οι προπονήσεις του Μπιέλσα είναι σκληρές, επίπονες και αυτό που είναι μείζονος σημασίας είναι το βίντεο. Τόσο ώστε να γίνει στους παίχτες δεύτερη φύση. Κατά τη διάρκεια της 5ωρης βιντεοθεραπείας, πολλές είναι οι φορές που ο ίδιος πατάει το pause και ρωτά (όχι με ύφος κηδεμόνα πάντως) τους παίχτες τι είδαν και αν κατάλαβαν τι συνέβη σε αυτό που έβλεπαν. Αν πουν την λάθος απάντηση, το μάθημα ξεκινά από την αρχή.

 

Ο ίδιος δίνει μεγάλη βάση στο βίντεο. Βλέπει συνεχώς. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα λίγο πριν η εθνική Χιλής αντιμετωπίσει την Ισπανία στο Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής. Ο Μπιέλσα πριν το παιχνίδι είχε πει πως για την ανάλυση του αντιπάλου είχε παρακολουθήσει πάνω από 200 αγώνες της Ισπανίας. Κάτι ακόμα που δεν είναι πολύ γνωστό είναι πως στο αυτοκίνητο που οδηγεί ο βοηθός του, υπάρχει τηλεόραση για να βλέπει παιχνίδια ο Μπιέλσα. Κάπως έτσι όργωσε και πριν 25 χρόνια την Αργεντινή για να ανακαλύψει νέα ταλέντα. Με ένα Fiat 147 έκανε με το βοηθό του 8.000 χιλιόμετρα μέσα σε ένα καλοκαίρι. Ο Μαουρίτσιο Ποτσετίνο, τωρινός προπονητής της Εσπανιόλ, είναι δική του ανακάλυψη. Τον είχε δει να κοιμάται 13 χρονών και τον διάλεξε για τα πόδια του. Τrue story.

 

O Mαρσέλο Μπιέλσα είναι εργασιομανής και αγαπάει πολύ αυτό που κάνει. Όταν ζούσε στη Χιλή, έμενε μέσα στο αθλητικό κέντρο της εθνικής ομάδας μακριά από την οικογένειά του για να είναι πιο συγκεντρωμένος στο στόχο του. Φέτος πηγαίνοντας στο Μπιλμπάο ζήτησε να του δώσουν την ιστορία της χώρας των Βάσκων για να τη μελετήσει και να καταλάβει τη χώρα και το λαό. Και εκεί φυσικά τον αγαπάνε. Και τον αγαπάνε διπλά που βλέπουν τέσσερα δικά τους παιδιά (Ιραόλα, Χάβι Μαρτίνεθ, Γιορέντε και Μουνιάιν) να βρίσκονται στις τελευταίες κλήσεις της εθνικής Ισπανίας ώστε να δείξουν ποιο είναι το φρόνημα των Βάσκων.

 

Ακόμα, ο Μπιέλσα είναι πολύ μορφωμένος. Προέρχεται από «παλιό τζάκι» του Ροζάριο, με οικογενειακή παράδοση στη δικηγορία. Οι φήμες λένε πως στο πατρικό του σπίτι υπάρχουν πάνω από 30.000 βιβλία και η οικογένεια του δεν ήθελε να ασχοληθεί με το άθλημα που έπαιζε ο «λαουτζίκος». Ο ίδιος ωστόσο φέρνει περισσότερο σε έναν «επαναστάτη», σε έναν αντι-μπουρζουά προλετάριο παρά σε κάποιον ελιτίστα με κοκκάλινα γυαλιά.

 

Ο «τρελός» όπως τον αποκαλούν, έκανε ένα ολόκληρο έθνος (τη Χιλή) να πίνει νερό στο όνομα του, το annus mirabilis 2010, όταν και το οδήγησε στο Μουντιάλ. Το σύστημα 3-1-3-3 είναι δική του ανακάλυψη και το κοπιάρει φέτος ο Γκουαρντιόλα με επιτυχία. Ο Γκουαρντιόλα μάλιστα είναι από τους μεγαλύτερους οπαδούς του και λέγεται πως πριν ασχοληθεί με την προπονητική, είχε κάνει ταξίδι-αστραπή στην Αργεντινή για να μιλήσει με τον Μπιέλσα. Πολλοί είναι αυτοί μάλιστα που τον θέλουν και τον θεωρούν ιδανικό για να αντικαταστήσει τον Γκουαρντιόλα το καλοκαίρι, σε περίπτωση που δεν ανανεώσει το συμβόλαιο του. Ο τελευταίος που μίλησε με κολακευτικά λόγια για τη δουλειά του ήταν ένας τύπος που τον λένε Λίο Μέσσι.

 

Και δεν είναι μόνο η Μπαρτσελόνα που τον σκέφτεται. Όνειρα για τη «ζωή στον πάγκο με τον Μαρσέλο» κάνει και η Τσέλσι. Ο Μπιέλσα που δεν τοποθετείται συχνά επιβεβαίωσε το ενδιαφέρον της ομάδας του Αμπράμοβιτς, θέτοντας όμως μόνο έναν όρο. Να μιλήσει ο ίδιος με τον πλούσιο Ρώσο. Ούτε μάνατζερς, ούτε δικηγόροι, ούτε μεσάζοντες.

 

Ο Μπιέλσα δε γουστάρει τους «τύπους», τα by the book πράγματα και τους κανόνες. Το μόνο που τον νοιάζει είναι το επιθετικό παιχνίδι και η νίκη. Και αυτό έκανε και στο Ολντ Τράφορντ. Μπήκε για να κερδίσει και τα κατάφερε κάνοντας το πιο αντρίκιο διπλό που έχει γίνει φέτος στο «Θέατρο των Ονείρων». Και το λέω αυτό, έχοντας δει το (απρόσμενο μέχρι το 80΄) 1-6 της Σίτι και το (τυχερό) 2-3 της Μπλάκμπερν.

 

Και το έκανε απλά, με τους δικούς του κανόνες, χωρίς κοστούμι αλλά με τη φόρμα της Μπιλμπάο και τα αγαπημένα του άσπρα αθλητικά παπούτσια..