Προεκλογική αμνησία για τον αθλητισμό

Η χρονικά συμπυκνωμένη προεκλογική περίοδος δεν ταιριάζει καθόλου με την ψυχοσύνθεσή μας. Ως Έλληνες την προτιμάμε παραδοσιακά «μακράς διαρκείας», με τις κόντρες της, τα ατελείωτα «καφενεία» της και όλα τα άλλα συστατικά που δίνουν στον πολίτη την (ψευδ)αίσθηση του συμμετέχειν.

 

Πάρ’ ελπίδα, αυτή που διανύουμε τα γκρέμισε όλα. Η ταχύτητα με την οποία εξελίσσεται απαιτεί εκπληκτική αντοχή για να μπορέσεις να την παρακολουθήσεις. Κι αν ακόμα το κάνεις, το κουβάρι των πληροφοριών είναι τόσο μπλεγμένο που ακόμα κι η Αριάδνη η ίδια θα τα παράταγε: Οι αλήθειες περπατάνε πλάι-πλάι με τα ψέματα, η πραγματικότητα εναγκαλίζεται με την υπερβολή, η δημοσιοποίηση έχει πιάσει από το χέρι την απόκρυψη και η ειλικρινής προσπάθεια παρουσίασης θέσεων χορεύει cheek to cheek με την πιο μαύρη δημόσια προπαγάνδα που έχουμε ζήσει ποτέ.

 

Κάνοντας σλάλομ ανάμεσα από τον καθημερινό τηλεοπτικό, ραδιοφωνικό, έντυπο και ιντερνετικό ορυμαγδό μια απουσία είναι χτυπητή. Αυτή της προεκλογικής αναφοράς των κομμάτων στον αθλητισμό. Τίποτα, nothing, niente, nada. Λες και η σφαίρα της δημόσιας ενασχόλησης σχετικά με το μετεκλογικό τοπίο έχει συρρικνωθεί λ.χ. στο τι θα απογίνει ο Άκης, στο «μεταναστευτικό» και στους 2-3 που συλλαμβάνονται κάθε μέρα για μη απόδοση ΦΠΑ. Πιθανώς δεν έχει νόημα να αναζητήσουμε τις αιτίες και τα κίνητρα πίσω από όσα/όσους διαμορφώνουν (aka κόβουν και ράβουν στα μέτρα τους) την καθημερινή πολιτικο-κοινωνική ατζέντα, ωστόσο είναι βέβαιο πως το κομμάτι του αθλητισμού -κυρίως του ερασιτεχνικού- δεν υπολείπεται ούτε ειδικού βάρους ούτε γενικού ενδιαφέροντος, ώστε να αγνοείται τόσο κραυγαλέα.

 

Επί τούτου, όσο κατανοητή κι αν είναι η πρόσκαιρη «ευωχία» που νιώθει κανείς αυτές τις μέρες όταν χοροπηδάει από φτηνές, λαϊκίστικες αφίσες, σε νεο-ναζιστικά παραληρήματα κι από γενικόλογες υποσχέσεις σε κενές περιεχομένου νευρώσεις με την ελπίδα ότι «διαμορφώνει σφαιρική άποψη», τόσο ακατανόητη είναι η απουσία οποιασδήποτε κουβέντας για τη στήριξη του ελληνικού αθλητισμού από τον πολιτικό λόγο. Ίσως, για όσους «περνούν τη χώρα της απόγνωσης», ακόμα και ένα μείζον κοινωνικό αγαθό όπως αυτό να προκαλεί (προσκαιρη;…) αμνησία. Τίποτα, όμως, δεν εξαφανίζεται μόνο και μόνο επειδή προσποιείσαι ότι δεν υπάρχει.