Το unfair play της Τρόικας

Στο ποδόσφαιρο μπορεί να πέρασαν χρόνια μέχρι το fair play να γίνει κοινή συνείδηση, στις μέρες μας πάντως τηρείται σχεδόν απαρέγκλιτα. Εντάξει, εξαιρούνται κάτι τελεμέδες ποδοσφαιριστές που δεν πετάνε την μπάλα έξω μετά από τραυματισμό αντιπάλου επειδή λ.χ. έχουν δεχτεί κλωτσιά λίγο πριν και νομίζουν ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο θα «πάρουν εκδίκηση» ή επειδή ο διαιτητής έδειξε «παίζετε». Άντε, να εξαιρέσουμε και λίγους κουφιοκέφαλους προπονητές που επειδή χάνουν και το παιχνίδι πλησιάζει προς τη λήξη του προτρέπουν τους ποδοσφαιριστές τους να συνεχίσουν να παίζουν, ακόμα κι αν ελεύθεροι σκοπευτές έχουν ξαπλώσει όλη την ενδεκάδα των αντιπάλων στο χόρτο.

Είναι λογικό να τηρείς το fair play. Είναι φυσικό να ωθείσαι στο να το τηρήσεις, μια και η εφαρμογή του έχει τη ρίζα της στον πυρήνα της ανθρώπινης ηθικής. Ως εκ τούτου, το να έχει ο άνθρωπος το fair play ψηλά στην αξιακή του δομή είναι δείγμα προόδου του ανθρώπινου πολιτισμού, όπως αυτός εξελίχθηκε (με πολύ αργούς ρυθμούς) μέσα στους αιώνες για να φτάσει στο σημείο που είναι σήμερα. Δεν είναι απλή «αστική ευγένεια», είναι πολλά παραπάνω απ’ αυτήν.

Οι κύριοι της Τρόικας, που εδώ και δύο χρόνια έχουν εξελιχθεί σε πρωταγωνιστές της εσωτερικής μας επικαιρότητας, παρουσιάστηκαν μεν όταν ήρθαν ως «υπάλληλοι ενός χρηματοοικονομικού τέρατος, που νοιάζονται μόνο για το αν οι αριθμοί στα χαρτιά μας συμφωνούν με αυτούς που έχουν σημειωμένους στα δικά τους», ωστόσο συχνά -σε σχετικά κείμενα ή δημόσιες συζητήσεις επί του θέματος- προβαλλόταν και η παράμετρος «εντάξει, βασικά τους απασχολούν οι “στόχοι”, αλλά αν δε βγαίνουν… άνθρωποι είναι, θα καταλάβουν τι περνάμε».

Ε λοιπόν, όχι. Είναι ψέμματα. 27 μήνες μετά δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία επ’ αυτού. Χωρίς να χρειαστεί κατ’ ανάγκην να εξετάσουμε αν για τη συμπεριφορά τους ευθύνεται περισσότερο η ανελαστική οργανική τους θέση στο ΔΝΤ, η ανατροφή τους ή ο χαρακτήρας τους, ένα είναι σίγουρο: Ότι όχι μόνο δεν τους απασχολούν οι επιπτώσεις του «σχεδίου» τους σε ανθρώπινο επίπεδο, αλλά ότι ο ζήλος που επιδεικνύουν στην -αυστηρότατα διατυπωμένη- απαίτηση εφαρμογής των ήδη συμφωνηθέντων είναι η αποθέωση του δογματισμού.

Η ανθρώπινη ιστορία έχει πολλές φορές διδάξει ότι ο δογματικός άνθρωπος είναι ό,τι πιο επικίνδυνο μπορείς να συναναστραφείς, καθώς αποτελεί το σταυροδρόμι στο οποίο η βλακεία συναντάται με την εμμονή κι από εκεί πηγαίνουν αλαμπρατσέτα μέχρι το άπειρο. Στην περίπτωσή μας πρόκειται, δυστυχώς, για ένα συνεχιζόμενο και μη αναστρέψιμο unfair play που κονιορτοποιεί τη λογική και γυρίζει την ηθική στην εποχή του Μεσαίωνα. Ας πετάξει κάποιος την μπάλα εκτός γηπέδου λοιπόν, μπας και ο διαιτητής αποφασίσει να σταματήσει για λίγο το παιχνίδι έτσι ώστε να προσφερθούν οι πρώτες βοήθειες στην αιμορραγούσα χώρα. Αυτοί, μια φορα, αποκλείεται να το κάνουν γιατί έχουν μόνιμες παρωπίδες και δεν μας βλέπουν καν.