Ο «Μιχαλάκης» στη θέση του Νικοπολίδη και του Δέλλα

Το ερέθισμα για το κείμενο ήταν ένα «tweet» του Μάικλ Οουεν πριν από λίγες ημέρες. Όχι, δεν είναι παλαίμαχος ακόμα. Γεννημένος το 1979, έχει δυο – τρία χρόνια ποδοσφαίρου μπροστά του, ίσως όχι στο επίπεδο μιας Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Στο twitter ακολουθεί συχνά – πυκνά τον δρόμο που ακολούθησε στην αυγή του 2012 ο Αντώνης Νικοπολίδης: σχολιάζει παιχνίδια με σύντομα posts, γράφει για τα προγνωστικά του, μερικές φορές μοιράζεται με τους followers στιγμές από τη δική του ζωή και στην Μάντσεστερ και εκτός αυτής…

 

«Ive spent the last 6 years planning for life after football, doing tv work, coaching badges, setting up a horse training business etc.» έγραψε ο Οουεν και δεν ήταν λίγοι εκείνοι οι οποίοι όχι μόνο εξέλαβαν το tweet ως προάγγελο της αποχώρησής του από το ποδόσφαιρο στο τέλος της σεζόν, αλλά και ως αφορμή για να τον… προγκήξουν στα δικά τους κακεντρεχή και πικρόχολα σχόλια για την κατιούσα της καριέρας του και το σημείο στο οποίο αυτή έχει βρεθεί τώρα.

 

«Im all set for when I hang up my boots but despite what some of you say, Ive got a few years and a stack of goals left in me yet!!!» ήταν η απάντησή του, αλλά αυτή δεν έχει τόση σημασία. Σημασία έχει ότι ο Οουεν δηλώνει πως από τα 26 του ουσιαστικά σχεδιάζει το μέλλον του για την ημέρα που θα κρεμάσει τα παπούτσια του. Με «tv work», με «coaching badges», με «horse training bysiness». Και ως εκπαιδευόμενος για να παραμείνει από άλλο πόστο στο χώρο του αθλητισμού και ως επιχειρηματίας. Ποιος το κάνει αυτό στην Ελλάδα; Από τα 26 του ουδείς. Οι περισσότεροι αρχίζουν να σκέφτονται την «μετά ποδοσφαιρικό θάνατο ζωή» στα 31-33 τους, ανάλογα με τις αντοχές, το μυαλό και τη λογική τους.

 

Αν, ασφαλώς, δεν κουνηθείς μόνος σου, δεν θα γίνει τίποτα. Γνωρίζω, επί παραδείγματι πρώην παίκτη του «ΠΟΚ», ο οποίος ακόμη έχει 2-3 χρόνια επαγγελματικού ποδοσφαίρου μπροστά του (δεν παίζει στην Σούπερ Λίγκα τα τελευταία χρόνια), αλλά επειδή ούτε τα τρελά λεφτά έβγαλε από το ποδόσφαιρο, ούτε… «τρία πουλάκια κάθονται» είναι, έχει αρχίσει εδώ και τρία χρόνια την προετοιμασία του. Τελειοποίησε (φρεσκάροντας) τα αγγλικά του, έχει πάρει τα δύο πρώτα διπλώματα προπονητικής, καλλιεργεί τις σχέσεις του με πρώην συμπαίκτες και προπονητές, προετοιμάζει ταξίδια στο εξωτερικό, ετοιμάζεται να αρχίσει ισπανικά, διότι (σωστά) θεωρεί τη γλώσσα ως την πιο χρήσιμη στο σύγχρονο ποδόσφαιρο για έναν προπονητή (να μου το θυμηθείτε, θα γίνει σπουδαίος!).

 

Δεν τον βοήθησε κανείς. Μόνος έκανε το πλάνο του. Είπαμε: κέφι να υπάρχει και μυαλό! Από την άλλη, όμως, τι κάνει από την πλευρά της η Πολιτεία για να αξιοποιήσει ανθρώπους οι οποίοι ενδεχομένως έχουν όρεξη, ταλέντο και κέφι να προσφέρουν στο χώρο του αθλητισμού; Πού είναι το δικό μας «Κονβερτσιάνο», όπου επί πολλά συναπτά έτη η ιταλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία βγάζει στην αγορά προπονητές, γυμναστές, αθλητίατρους, επιστήμονες του αθλητισμού; Πού είναι απλώς οι σκέψεις για ένα δικό μας «Κονβερτσιάνο»; Όχι τώρα, μέσα στην κρίση. Χρόνια τώρα, τίποτα δεν έχει γίνει προς αυτή την κατεύθυνση. Ο Πιλάβιος το έχει «δουλέψει» στον σκληρό του, αλλά πού να βρει τους πόρους; Εχει στο μυαλό του ότι θα είναι κρίμα να μην αξιοποιηθούν κάποιοι από τους πρωταθλητές Ευρώπης του 2004. Εκτός, όμως, από τα… all time classic (έστω αναβαθισμένα ελαφρώς) σεμινάρια προπονητικής της ΕΠΟ υπό την αιγίδα της UEFA («βαρύτερο» δίπλωμα παρεμπιπτόντως, όπως μου έχει πει ο Γιάσμινκο Βέλιτς, είναι πλέον της ισπανικής και όχι της ιταλικής ή της γερμανικής ομοσπονδίας) τι άλλο μπορεί να κάνει ένας παίκτης που ολοκληρώνει την καριέρα του; Να… σπουδάσει στο πανεπιστήμιο αθλητικό management;

 

Πέρασε η εποχή που οι αθλητές ένιωθαν ικανοποιημένοι με μια θέση στη ΔΕΗ, στην Πυροσβεστική, στον Δήμο της περιοχής τους. Ισως υπάρχουν ορισμένοι που νιώθουν καλά με μια άδεια για πρακτορείο ΠΡΟ-ΠΟ (είχαν δικαίωμα να πάρουν όλοι οι τροπαιούχοι του 2004, υπήρχαν κάποιοι που δεν πήραν, είτε επειδή ήταν… large, είτε λόγω αδιαφορίας, είτε λόγω αμηχανίας). Οι υπόλοιποι, αυτοί που θέλουν να μείνουν στο χώρο του αθλητισμού είτε λόγω βιοπορισμού, είτε επειδή αυτή είναι η ζωή τους, είτε και για τους δύο λόγους, είναι υποχρεωμένοι να το παλέψουν μόνοι τους.

 

Αν θέλουν να γίνουν μάνατζερς, περνώντας τις εξετάσεις της ΕΠΟ και αξιοποιώντας το όνομα, τις άκρες και τις γνωριμίες τους. Αν θέλουν να γίνουν προπονητές, παίρνοντας το σχετικό δίπλωμα και μετά… βλέποντας και κάνοντας. Αν ελκύονται από τη θέση του τεχνικού διευθυντή, κάνοντας ό,τι ο Ζήσης Βρύζας ή ο Ιλια Ιβιτς. Μέχρι τώρα, πάντως, η γενιά του 2004 χαμένη πάει. Αν εξαιρέσει κάποιος τον Τάκη Φύσσα, ίσως και τον Βρύζα, οι υπόλοιποι «παλαίμαχοι» μάλλον δεν έχουν καταφέρει όσα θα ήθελαν στο χώρο του αθλητισμού.

 

Θα παρακολουθήσω με ενδιαφέρον την πορεία του Τραϊανού Δέλλα, από τον οποίο περιμένω πολλά. Ηδη παρακολουθώ την εξέλιξη του Νικοπολίδη: προπονητικά σεμινάρια, ταξίδια στο εξωτερικό για να… παίρνει μάτι απ΄ όπου μπορεί, μαθήματα ισπανικών, παρακολούθηση ελληνικών αγώνων από την κερκίδα και ξένων από την τηλεόραση, επαφή περισσότερη με τους φιλάθλους, βελτίωση της ροής του λόγου, τηλεοπτικές παρουσίες.

 

Προετοιμαζόταν δύο χρόνια ο Αντώνης και ο Τραϊανός μου φαίνεται έτοιμος για το επόμενο βήμα, όπως και ο «Λύμπε». Εστω κι αν… «People think you are taking your eye off the ball but its not true. Just feel its important to plan ahead as its a short career», όπως έγραψε και ο «Μιχαλάκης»…