Ναι, αλλά είχε μούσι!

Το πρώτο Μουντιάλ που θυμάμαι είναι του `82, στην Ισπανία. Από μπάλα, δεν σκάμπαζα και πολλά. Ωστόσο, δεν θα ξεχάσω το έντονο κίτρινο στη φανέλα της Βραζιλίας, το κάτασπρο στης Γερμανίας, το βαθύ μπλε, λες και ήταν πάντα ιδρωμένο, της Ιταλίας. Είχαμε μπει για τα καλά στην εποχή του έγχρωμου πια…

 

Θυμάμαι ακόμα τους έντονους καυγάδες μέχρι το πρώτο σφύριγμα της έναρξης. Οι άντρες της γειτονιάς έστελναν τις γυναίκες για κανένα σινεμαδάκι, μαζεύονταν σε ένα σπίτι για να δουν τον αγώνα και ασφαλώς, δεν ήθελαν ένα οχτάχρονο πιτσιρίκι να τους σπάει τα νεύρα στην ιεροτελεστία του ματς.
Μια φορά μάλιστα, με είχαν πείσει και πήγα σινεμά. Δεν θυμάμαι τον αγώνα που έχασα. Θυμάμαι, όμως, πως με τις γυναίκες και τα υπόλοιπα πιτσιρίκια των γειτόνων, μείναμε από λάστιχο. Κανένας από τους άντρες της γειτονιάς δεν ήρθε να βοηθήσει. Είχε Μουντιάλ…

 

Από εκείνο το πρώτο μου Μουντιάλ, δύο φυσιογνωμίες μού έχουν μείνει σφηνωμένες στο μυαλό. Τόσο καλά, που δεν πιστεύω ότι θα βγουν ποτέ. Κοινό τους σημείο, το μούσι! Οταν όλοι, οι άντρες της γειτονιάς ντε, μιλούσαν για τον Γερμανό Καρλ Χάιντς Ρουμενίγκε, εγώ «κάρφωνα» το βλέμμα μου στον Πολ Μπράιτνερ.

 

Και όταν όλοι τα έχαναν με τον Βραζιλιάνο «μάγο» Ζίκο, εγώ ξεχώριζα τον Σόκρατες. Πιθανόν να τους την έλεγα κιόλας και να μην με ήθελαν ανάμεσα στα πόδια τους στη διάρκεια του αγώνα. Βραζιλιάνος χωρίς τακουνάκια και ποδιές γίνεται; Ναι, αλλά είχε μούσι.
Κάποια στιγμή μάλιστα, άκουσα ότι ο Σόκρατες είχε σπουδάσει ιατρική. Από τότε, όποτε πήγαινα σε γιατρό, νόμιζα ότι θα έχει μούσι. Αλλωστε, δεν είχα προλάβει καλά – καλά τον Λάκη Νικολάου, που τότε σταματούσε το ποδόσφαιρο, για να έχω άλλο πρότυπο.
Τον Σόκρατες, λοιπόν, τον θυμάμαι ως τον πρώτο ποδοσφαιριστή που «γνώρισα». Εστω για όχι ποδοσφαιρικούς λόγους, αλλά για το μούσι που κουβαλούσε. Ημουν τυχερός, διότι από αυτόν άρχισα να δημιουργώ ποδοσφαιρικά πρότυπα…
Απόδειξη; Από τότε και μέχρι και τώρα, μου αρέσουν πάρα πολύ τα γκολ που μπαίνουν από τα πλάγια…