Ενα ωραίο Σαββατοκύριακο

Την ώρα που στο Καραϊσκάκη γίνονταν… ομορφιές, χόρευα υπό τις οδηγίες ενός ξωτικού του Αγιου Βασίλη! Ναι, είμαι αθλητικός συντάκτης και όχι, δεν ντρέπομαι καθόλου που όποτε έχω τη δυνατότητα δεν ασχολούμαι με οτιδήποτε έχει σχέση με το ποδόσφαιρο. Ειδικά όταν έχω κάτι πολύ σημαντικότερο να κάνω, όπως το πάρτι της τετράχρονης πια Λένιας (να μου ζήσει).

 

Η συνειδητή αυτή απόφαση έχει παρθεί εδώ και καιρό. Οχι επειδή δε μ’ αρέσει το ποδόσφαιρο, αλλά γιατί έτσι όπως έχει γίνει το ελληνικό, δε με εκφράζει πια. Αναδύει την αποκρουστική οσμή της αρρώστιας. Ετσι, το αποφεύγω όσο μπορώ γιατί έχω ευαίσθητη μύτη. Δεν το παίζω υπεράνω. Δεν είμαι. Καλώς ή κακώς ζω από αυτό το ποδόσφαιρο. Αυτό, όμως, δε σημαίνει πως πρέπει να χορέψω στο ρυθμό που ορίζουν άλλοι (όχι το ξωτικό).

 

Επειτα από ένα ωραίο, δίχως ποδόσφαιρο, Σαββατόβραδο, η διάθεση στο ΟΑΚΑ ήταν καλή. Και το ματς βοήθησε να γίνει καλύτερη. Τι ωραία που είναι τα μεσημεριανά ματς. Ακόμα και ένα σχετικά αδιάφορο παιχνίδι αποκτά άλλη χροιά κάτω από το φως του ήλιου. Πόσο πιο ωραίο θα ήταν να γίνονταν περισσότερα παιχνίδι το μεσημέρι.

 

Όπως εκείνες τις γλυκιές Κυριακές όπου το γήπεδο ήταν μια υγιής, οικογενειακή ή καλύτερα αντρική αγαπημένη συνήθεια. Βόλτα, στάση για το φημισμένο εκμέκ παγωτό στη Νέα Φιλαδέλφεια και μετά στη θύρα 8-12. Μαζί με τον πατέρα μου. Πλέον το φαινόμενο αυτό σπανίζει λόγω των χρημάτων της τηλεόρασης. Γι αυτό πρέπει να εκτιμάμε τις μικρές αυτές δόσεις… ρετρό.

 

Ωραία ήταν στο ΟΑΚΑ. Ακόμα και ο Αμπάρκιολης δεν ήταν ικανός, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του, να χαλάσει το κλίμα. Να είχε και κόσμο… Ο προπονητής και οι παίκτες της ΑΕΚ αξίζουν κάθε στήριξης. Η διοίκηση δεν τους την παρέχει. Μόνοι τους παλεύουν. Και το κάνουν με ειλικρινή διάθεση. Με πάθος. Αφήστε που έχουν αρχίσει να γίνονται και ομάδα. Ηταν καλή η ΑΕΚ. Και είναι και πρώτη. Αξίζει χειροκρότημα και πιο γεμάτες κερκίδες. Όχι για να συγκινηθεί ο Αραβας, αλλά γιατί δεν αρμόζει στην «Ενωση» να παίζει μεταξύ συγγενών και φίλων. Είναι θλιβερό το θέαμα.

 

Την ατμόσφαιρα παλιάς καλής Κυριακής πιστοποίησαν τα ειλικρινή παιδικά χαμόγελα κατά την αποχώρηση από το γήπεδο. Ηταν ένα ωραίο Σαββατοκύριακο. Μια μικρή, αλλά καλή τζούρα μπάλας αρκούσε. Τα υπόλοιπα, η διαιτητολογία ελπίζω να μην σας αφορούν. Χαλούν την αισθητική

 

Υ.Γ. Το παιδικό πάρτι στέφθηκε από επιτυχία. Και δημοσιογραφική. Ως insider (τι λε ρε παιδί μου) υπόσχομαι πως θα επανέλθω…