Η τσόντα, τα δάκρυα και οι «παπατζήδες»

Εχουν ήδη περάσει 21 μήνες Ηταν 3 Μαρτίου 2010, όταν ο Γιώργος Πεταλωτής –με την ιδιότητα του κυβερνητικού εκπροσώπου- ανακοίνωνε σε συνέντευξη Τύπου τα πρώτα πολύ σκληρά μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης.

 

Το πώς αντέδρασε τότε η Ελλάδα, το θυμάστε; Κολλημένη στους υπολογιστές της, έκανε μετά μανίας download την πρώτη τσόντα της Τζούλιας
Αλεξανδράτου ή έτρεχε βραδιάτικα στο περίπτερο να προμηθευτεί το DVD Με τον καιρό, τα όσα «υφίστατο» με τη θέλησή της η καλλίπυγος νεαρά στην ταινία της (και φαντάζομαι στο ή στα sequel –συμπαθάτε με, αλλά δεν παρακολουθώ τη φιλμογραφία της) αποδείχθηκαν soft
μπροστά στα όσα παρά φύσει περνούν οι Ελληνες πολίτες.

 

Αραγε, αν την ανακοίνωση των μέτρων, τότε στις 3 Μαρτίου 2010, δεν την έκανε με τον χαρακτηριστικό ανέκφραστο ύφος του ο κ. Πεταλωτής, αλλά ένα άτομο με τις αντιδράσεις της εικονιζόμενης Ελσα Φορνάρο, της Ιταλίδας υπουργού Εργασίας που χθες έβαλε τα κλάματα δημοσιοποιώντας την απόφαση της κυβέρνησης Μόντι για μεγάλες περικοπές στις συντάξεις, θα υπήρχε καμία διαφορά στην αντίδρασή μας; Θα συγκινιόμασταν, για παράδειγμα, αν βλέπαμε τότε τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου ή αργότερα τον Ευάγγελο Βενιζέλο να σφουγγίζει ένα δάκρυ ανακοινώνοντας την οικονομική εξόντωση του λαού; Θα γινόμασταν πιο δεκτικοί στη «σφίξε-κι-άλλο-το-ζωνάρι» πολιτική; ‘Η σφυρίζοντας αδιάφορα, με τη λογική της Σκάρλετ Ο’Χάρα («θα ασχοληθώ με αυτό αύριο»), θα εντρυφούσαμε και πάλι στις περιπέτειες της μις Οξυζενέ;

 

Η αλήθεια είναι ότι οι αντιδράσεις μας δεν θα άλλαζαν στο ελάχιστο. Θα επιδιώκαμε να ξεχαστούμε με ό,τι μας βρισκόταν πρόχειρο –έτυχε τότε να είναι η τσόντα Κι αυτό επειδή έχουμε μπουχτίσει να συζητάμε γύρω από τα ερωτήματα «ποιοι», «πώς», «πού», «πότε». Ποιοι φταίνε, πώς έφθασε η κατάσταση έως εδώ, πού κάναμε εμείς ως πολίτες λάθος και πότε χάθηκε η μπάλα. Υπάρχει όμως και το ερώτημα «γιατί». Γιατί
δεν θα βγει άκρη; Εκεί, μην σκάτε, η απάντηση είναι δεδομένη, αφορά την παπατζίδικη νοοτροπία μας και έχει δοθεί εδώ και 57 χρόνια