Η διαστροφή της απέχθειας στους «One of a Kind»

Ο αθλητισμός ζει, εξελίσσεται και καθορίζεται από τις μεγάλες προσωπικότητες. Το ενδιαφέρον πάντα δημιουργείται και κερδίζεται από τον πρωταγωνιστή που έχει το… κάτι και κάνει τον κόσμο να ταυτίζεται μαζί του. Οι πρωταγωνιστές είναι που φέρνουν τα… νούμερα, που αναγκάζουν τις μάζες να στριμώχνονται σε μια κερκίδα ή μπροστά από μια οθόνη, με κομμένη την ανάσα, δίνοντας νόημα στην παράσταση που θα ακολουθήσει.
Όταν, δε, αυτοί οι πρωταγωνιστές εξελίσσονται σε κορυφαίοι του είδους τους, σημαδεύουν το άθλημα για πάντα. Και όσο βρίσκονται… εν δράση, όλα και όλοι γυρίζουν γύρω από αυτούς. Μέση λύση δεν υπάρχει. Ή τον λατρεύεις σαν θεό ή τον μισείς με όλη τη δύναμη της ψυχής σου. Όσο μεγάλη είναι η προσωπικότητα που «σκεπάζει» το άθλημα, άλλο τόσο ακραία είναι και τα συναισθήματα που γεννά σε όσους το παρακολουθούν.

 

Ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών, σύμφωνα με τις ψήφους των φιλάθλων (και όχι της… FIFA) είναι ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Ο άνθρωπος που πήρε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο μόνος του και κατάφερε να κάνει τη… Λάρισα της Ιταλίας Πρωταθλήτρια και κάτοχο του Κυπέλου UEFA. Ο Pipe d’Oro ήταν ο Θεός της μπάλας, ο Μάγος των γηπέδων, ο Βασιλιάς του ποδοσφαίρου για εκείνους που τον λάτρευαν και ο… κοκάκιας, ο τσαρλατάνος που βάζει γκολ με το χέρι για όσους τον μισούσαν.
Κάτι ανάλογο συνέβαινε στο μπάσκετ με τον Μάικλ Τζόρνταν. Οι μισοί άνθρωποι στον πλανήτη ξυπνούσαν και πριν βγουν από το σπίτι τους έψαχναν στη ντουλάπα τους για να φορέσουν τη μπλούζα ή το καπέλο ή το σορτσάκι ή τη φόρμα ή τις κάλτσες ή τα παπούτσια με τη φιγούρα του τη στιγμή της… απογείωσής του από το παρκέ. Οι υπόλοιποι υποστήριζαν ότι ήταν ένα υπερτιμημένο προϊόν των εταιριών αθλητικής ένδυσης.

 

Το εν λόγω φαινόμενο άγγιξε ακόμη και τη Formula 1, όταν ο Μίκαελ Σουμάχερ έκανε την εμφάνισή του και κατάφερε να φέρει τον φανατισμό σε έναν χώρο που τα πάθη μέχρι τότε δεν ήταν ποτέ έντονα. Το σήμα της Ferrari έγινε πιο δημοφιλές από ποτέ και εκατομμύρια κόσμου υποκλινόταν στο ταλέντο του κορυφαίου οδηγού όλων των εποχών. Για τους… αντιφρονούντες, όμως, ήταν απλά ένας τυχερός πιλότος που ευτύχησε να βρίσκεται πίσω από το τιμόνι του κορυφαίου μονοθέσιου. Ασχέτως αν ακόμη και από τη σκουντερία είχαν παραδεχθεί ότι: «αν δούμε στο πάτωμα λάδια, όλοι οι μηχανικοί θα σταματήσουν ό,τι και αν κάνουν και θα ξεκινήσουν να αναζητούν τι έφταιξε. Πριν έρθει ο Σουμάχερ στη Ferrari, απλά κάποιος θα πήγαινε να… σκουπίσει το λεκέ απ’ το πάτωμα».

 

Ο Ζοσέ Μουρίνιο κατάφερε να πετύχει κάτι ακόμη πιο δύσκολο από τον Σουμάχερ: Να δημιουργήσει οπαδισμό στο χώρο της προπονητικής. Όσοι δεν μπορούν να παραβλέψουν το γεγονός ότι κατέκτησε Κύπελλο UEFA και Champions League με την Πόρτο, μετέτρεψε σε υπερδύναμη της Αγγλίας την Τσέλσι, ανέστησε την Ίντερ του Μοράτι που για χρόνια σκορπούσε εκατομμύρια για να ψυχορραγεί και το… χούι του να κατακτά τίτλους συνεχίστηκε ακόμη και όταν ως προπονητής της Ρεάλ βρήκε απέναντι του την καλύτερη Μπαρτσελόνα όλων των εποχών, απλά λατρεύουν τον Πορτογάλο τεχνικό. Οι υπόλοιποι έχουν να του καταλογίσουν ότι είναι… γραφικός, εγωπαθής, κακομαθημένος… Μέχρι και ότι την κρίσιμη στιγμή είναι loser(!!!) γράφτηκε έπειτα από την νίκη της Μπάρτσα το περασμένο Σάββατο.

 

Όμως, και μόνο το γεγονός ότι το El Clasico καπελώθηκε πλήρως από την παρουσία του και όλο το ενδιαφέρον ήταν στραμμένο στο πώς θα αντιδράσει, τι θα δηλώσει, πώς θα συμπεριφερθεί ο Special One επιβεβαιώνει το γεγονός ότι βρίσκεται στην κατηγορία των «one of a kind».

 

Στο δικό μου μυαλό, όποιος αγαπά ένα άθλημα, λατρεύει τα κορυφαία είδωλα του. Δεν μπόρεσα ποτέ να κατανοήσω τη διαστροφή να είσαι φίλαθλος (σε οποιοδήποτε άθλημα) και όχι απλώς να μην ταυτίζεσαι με τον κορυφαίο εκπρόσωπό του, αλλά ούτε καν να αναγνωρίζεις την αξία του. Ποιος ξέρει; Ίσως αυτές οι αντίθετες φωνές υπάρχουν απλά για να σφραγίζουν στους ξεχωριστούς ανθρώπους το εισιτήριο για να περάσουν τα όρια της τελειότητας…