Στο μυαλό του Ζοσέ

(20ο δευτερόλεπτο, ο Μπενζεμά βάζει τη Ρεάλ μπροστά στο σκορ):«Τι έγινε ρε παιδιά το παστελώσαμε κιόλας; Ρε τι προπονητάρα είμαι ο πούστης! Να βάλω από τώρα τρίτο αμυντικό χαφ ή μήπως είναι λίγο νωρίς;»

(7ο λεπτό, ο Ράμος γλιστράει και ο Μέσι χάνει την πρώτη ευκαιρία της Μπαρτσελόνα): «Ωχ, έπεσε ο μαλάκας, σήκω ρε ταγάρι, θα μας το βάλει ο κοντοπούτανος και δεν μπορώ να επικαλεστώ και επιθετικό φάουλ, ωχ, ωχ, να το , έρχεται.μπράβο μωρή παιχτούρα Ικερ. Οχι ότι αγχώθηκα κιόλας»

(25 λεπτό, ο Κριστιάνο Ρονάλντο μόνος του στο ύψος της περιοχής σημαδεύει τα πουλιά): «Κοίτα πώς ξεδιπλωνόμαστε στην αντεπίθεση, βεντάλια λέμε, που ‘ ναι η μπάλα, οεο που’ ναι η μπάλαπου είναι η μπάλα ρε Κριστιάνο; Στη πλατεία Θιμπέλες την έστειλες;»

(30ο λεπτό, ο Αλέξις Σάντσεζ ισοφαρίζει): «Μάλιστα. Φάγαμε γκολ από τραγούδι του Πασχάλη! Πίσω από τις λέξεις έρχεται ο Αλέξις. Το ήξερα ότι έπρεπε να βάλω τρίτο αμυντικό χαφ και τέσσερα στόπερ»

(45 λεπτό, ο Μέσι κάνει φάουλ στον Τσάμπι Αλόνσο αλλά δε βλέπει δεύτερη κίτρινη κάρτα): «Κόκκινη ρε! Αποβολή, ούουουουου, κάτω η παράγκα της Καταλωνίας. Αίσχος, ντροπή, όνειδος, θάνατος στα κοράκια, εξορία στους χασάπηδες με τη σφυρίχτρα, όλοι με πολεμάτε, όλοι θέλετε το κακό μου, κανείς δεν με αγαπάει, κανείς! Τουλάχιστον βρήκα τι θα λέω άμα τον πιούμε».

(53ο λεπτό, ο Τσάβι σουτάρει, η μπάλα κοντράρει στον Μαρσέλο και καταλήγει στα δίχτυα του Κασίγιας): «Τι γκαντεμιά είναι αυτή ρε φίλε; Δεν μας θέλει ούτε ο Θεός. Πράγμα περίεργο πεδώ που τα λέμε, διότι ως γνωστόν εγώ είμαι ο Θεός. Εκτός κι ανρε λες να μην είμαι; Μπα, αποκλείεται»

(65ο λεπτό, ο Κριστιάνο Ρονάλντο αστοχεί σε κεφαλιά από τα δυο μέτρα): «Δεν αντέχω άλλο με το γατάκι. Θα τον κάνω αλλαγή να πάει να ζελεδιάσει το μαλλί του, όχι τα νεύρα μου. Εγώ είμαι ο Μουρίνιο και δεν μασάω από ονόματα. Θα βγάλω τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Τι νομίζει δηλαδή ότι θα σέρνεται και θα παίζει ενενήντα λεπτά; Οχι δα! Θα βγάλω τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Θα βγάλω τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Θα βγάλω τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Ντι Μαρία βγαίνεις για να μπει ο Ιγκουαίν».

(66 λεπτό, ο Φάμπρεγας με κεφαλιά κάνει το 1-3): «Αν ξαναφάω τάληρο και αρχίσει ο Πικέ τις μούντζες, θα τρελαθώ! Loca, loca, loca! Ωχ, άρχισα να τραγουδάω Σακίρα. Τα νεύρα μου δεν είναι καλά»

(80 λεπτό, η Μπαρτσελόνα πιέζει για 4ο γκολ): «Ο Μέσι είναι 24 χρονών, ο Ινιέστα 28, ο Τσάβι 31 και έρχονται και καμιά δεκαριά πιτσιρίκια από πίσω. Λοιπόν, το Μιλάνο είναι πάντα μια όμορφη πόλη. Να θυμηθώ να πάρω τον Μάσιμο μόλις τελειώσει το ματς»

(Λήξη του αγώνα): «Ηρεμα, Ζοσέ, ήρεμα. Θυμίσουμε τι λέει ο ψυχολόγος σου: Οταν νοιώσεις την ανάγκη να βγάλεις κάνα μάτι, πάρε βαθιές ανάσες και σκέψου κάτι όμορφο. Τη θάλασσα, το ηλιοβασίλεμα, τα κλαδέματα του ΠέπεΕντάξει, αυτό ήταν, πάει, πέρασε. Τι πέρασε δηλαδή που έχουμε και δεύτερο γύρο! Μέσα στο «Καμπ Νου». Και μπορεί να τους πετύχουμε πάλι στο Κύπελλο ή στο Τσάμπιονς Λιγκ.
Ελα, Μάσιμο εσύ; Ο Ζοσέ είμαι προεδράρα μου, τι κάνεις;»

Υ.Γ. Πολλά γράφτηκαν και θα γραφτούν για την «εύκολη» νίκη της Μπαρτσελόνα και την «πασιφανή» ανωτερότητα της. Θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω. Εγώ μέχρι το 66ο λεπτό και το τρίτο γκολ της Μπάρτσα, είδα ένα μοιρασμένο παιχνίδι με δυο σχεδόν ισοδύναμες ομάδες. Η διαφορά τους πλέον δεν είναι τόσο αγωνιστική (όπου η Μπάρτσα υπερέχει ακόμα, η Ρεάλ όμως βρίσκεται πραγματικά πολύ κοντά της) όσο ψυχολογική. Οι μεν έχουν τεράστια αυτοπεποίθηση, οι δε κόμπλεξ κατωτερότητας. Κοινώς οι «Μπλαουγκράνα» έχουν πάρει τον αέρα του μεγάλου αντιπάλου τους. Και αυτό, όσο απλοϊκό κι αν ακούγεται, είναι ιδιαίτερα καθοριστικό στη μεταξύ τους κόντρα. Ενδεχομένως το βράδυ του Σαββάτου να έκρινε και το αποτέλεσμα