Ο πιο καλός ο μάγειρας

Πίσω στο καλοκαίρι του 1985. Τότε που η Ελλάδα ήταν γεμάτη από αφίσες του Ανδρέα Παπανδρέου, το νέφος έπνιγε την πρωτεύουσα και ο Ντέιβιντ Στερν απολάμβανε τους πρώτους μήνες της θητείας του ως Επίτροπος του ΝΒΑ. Στη βραδιά του ντραφτ εκείνη τη σεζόν όπως υπαγόρευε η διαδικασία επτά φάκελοι μπήκαν στη γυάλα. Απαντες ατσαλάκωτοι πλην ενός: ο Στερν τράβηξε πρώτο τον έναν και μοναδικό φάκελο με τσαλακωμένη τη μία του γωνία. Μέσα σε αυτόν υπήρχε το λογότυπο των Νικς. Η ομάδα της Νέας Υόρκης είχε πλέον το δικαίωμα να διαλέξει πρώτη και επέλεξε τον Πάτρικ Γιούιν. Από τις πρώτες μέρες της θητείας του πάσχιζε ο κυριούλης αυτός να δει την ομάδα της Νέας Υόρκης στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, στο οποίο είχε να βρεθεί από το 1973 όταν και κατέκτησε το τελευταίο της δαχτυλίδι.

 

Καλοκαίρι του 2007. Η ατμόσφαιρα στην Αθήνα είναι αρκετά πιο καθαρή αλλά ο κόσμος αρχίζει και ασφυκτιά απ όσα έκανε ο Ανδρέας και η παρέα του πολύ πριν αναλάβει ο Στερν τα ηνία στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου. Λίγες μέρες πριν το ντραφτ εκείνης της βραδιάς ο Tιμ Ντόναχι, διαιτητής του ΝΒΑ, καταδικάζεται σε φυλάκιση καθώς ομολογεί την ενοχή του σε «πειραγμένα» ματς στη λίγκα του Στερν. Κέβιν Ντουράντ και Γκρεγκ Οντεν, δύο σπάνια ταλέντα, πρωταγωνιστούν στη λοταρία. Ο Επίτροπος, όμως, ξέρει ότι χρειάζεται κάτι εντυπωσιακότερο για να ξεχάσει ο κόσμος το σκάνδαλο Ντόναχι. Κλείνει τα μάτια, συνομιλεί με τα αφεντικά των Σέλτικς και των Σόνικς (νυν Θάντερ) και το θαύμα γίνεται. Η Βοστώνη διαλέγει 5η τον Τζεφ Γκριν και τον στέλνει πακέτο στο Σιάτλ για να λάβει ως αντάλλαγμα τον βετεράνο Ρέι Αλεν. Η τοποθέτηση του κορυφαίου σουτέρ πλέον στο ΝΒΑ δίπλα στον Πιρς φέρνει στη ρεβυθούπολη και τον Κέβιν Γκαρνέτ. Σημειώστε ότι ο «K.G.» πριν το ντραφτ όχι μόνο δεν εξέταζε το ενδεχόμενο να παίξει στους Σέλτικς, αλλά δήλωνε ανοικτά πως τους απεχθάνεται! Ο Γκαρνέτ ήθελε Λέικερς και ο καλός Στερν είχε σχέδιο για να απαλύνει τον πόνο και τον «λιμνανθρώπων». Λίγους μήνες αργότερα, τον Φλεβάρη του 2008, επιτρέπει μια ανταλλαγή κωμωδία: φεύγουν από τους Λέικερς κάτι λιμά με προορισμό το Μέμφις για να ακολουθήσει αντίστροφη πορεία ο Πάου Γκασόλ. Στους τελικούς εκείνης της σεζόν ο κόσμος ζει ξανά την αναβίωση της σπουδαιότερης κόντρας σε συλλογικό επίπεδο: Σέλτικς εναντίον Λέικερς, 21 χρόνια μετά. Η δουλειά είχε γίνει. Ο κόσμος είχε ξεχάσει τα φαλτσοσφυρίγματα του Ντόναχι και απολάμβανε την ιστορική συνεύρεση των δύο κολοσσών του ΝΒΑ. Μια απλή σημείωση: τη σεζόν 2006-2007, μία δηλαδή πριν τον «μαγειρεμένο» τελικό, οι Σέλτικς είχαν τερματίσει με τον τραγικό απολογισμό 24 νίκες και 58 ήττες. Οι Λέικερς νίκησαν 42 φορές, 19 λιγότερες από τους κατακτητές της Πασίφικ Ντιβίζιον, Σανς

 

Καλοκαίρι του 2011. Για την Ελλάδα και όπως μας κατάντησαν κουβέντα δεν χρειάζεται. Τα ζούμε όλοι καθημερινά. Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού ο Επίτροπος τον χαβά του. Την ημέρα που υπεγράφη η δεκαετής συλλογική σύμβαση μεταξύ παικτών και ιδιοκτητών αποφασίζει, στηριζόμενος από τις λεγόμενες «μικρές αγορές του ΝΒΑ» να ακυρώσει την τριπλή ανταλλαγή μεταξύ Λέικερς, Χόρνετς και Ρόκετς που θα πήγαινε τον Κρις Πολ στο Λος Αντζελες, τους Οντομ, Σκόλα, Μάρτιν στη Νέα Ορλεάνη και τον Πάου Γκασόλ στο Χιούστον. Ο λόγος; Οι περισσότεροι ερμηνεύουν την κίνηση αυτή ως μια επίδειξη δύναμης. Ως μια δήλωση υπεροχής των διοικούντων απέναντι στους παίκτες κι ενώ η σκόνη από τη μεταξύ τους εργασιακή μάχη δεν έχει κάτσει τελείως.

 

Αλλοι υποστηρίζουν ότι ο Επίτροπος θέλει να δει τον Κρις Πολ δίπλα στον Καρμέλο Αντονι. Ζει για την ημέρα που οι δύο τους και όποιος άλλος αστέρας σταθεί στο πλευρό τους θα βγάλουν πάλι τη Νέα Υόρκη στον αφρό. Το σίγουρο είναι ότι ο Ντέιβιντ Στερν έδρασε και πάλι με γνώμονα το καλό του πρωταθλήματος. Πάντα και μόνο όπως αυτός το ερμηνεύει