ΑΠΟΕΛ: Εκεί που οι άμπαλοι ξέρουν μπάλα!

Το πρώτο «σοκ» το έπαθα όταν διαπίστωσα, τις πρώτες μέρες μου στην Κύπρο, ότι σε γκάλοπ που «έτρεχε» με θέμα τις πιο επιτυχημένες μεταγραφές του καλοκαιριού ο Σανέλ Γιάχιτς δεν ήταν απλά στους υποψήφιους, αλλά ήταν και μεταξύ των πρώτων επιλογών του κοινού!

 

Αφαιρώντας, δε, τους επιθετικούς που πάντα κερδίζουν τις περισσότερες ψήφους, ο Βόσνιος αμυντικός ήταν ο πρώτος μεταξύ των αμυντικογενών παικτών που είχαν ψηφιστεί από τους Κύπριους φιλάθλους. Για να αντιληφθώ ότι ο Γκουστάβο Μαντούκα είναι ο πολυτιμότερος παίκτης του ΑΠΟΕΛ μετά τον Αΐλτον δεν χρειαζόταν να πάρω την απόφαση να αποχωρήσω μετά από μία οχταετία στην Ελλάδα κυρίως σε εφημερίδες (στο Sportime αρχικά και στην SportDay για 6,5 χρόνια) για να εντρυφήσω στο διαδίκτυο στην Κύπρο μέσα από το www.balla.com.cy . Με δέκα γκολ και δέκα ασίστ την περασμένη σεζόν «φώναζε» από πέρυσι ότι είναι εκ των ηγετών της ομάδας.

 

Ως ρεπόρτερ της ΑΕΚ από τον Σεπτέμβριο του 2008 και για μία τριετία είχα αντισταθεί σθεναρά στην ισοπέδωση των ποδοσφαιριστών της ομάδας που με απίστευτη ελαφρότητα επιχειρείται στον συγκεκριμένο σύλλογο, θεωρώντας ότι κάθε «κανονικός» παίκτης μπορεί να προσφέρει ό,τι μπορεί όταν περιβάλλεται με εμπιστοσύνη.
Εκεί κρύβεται η απάντηση στην απορία που βλέπω –ως εξωτερικός παρατηρητής πλέον- να πλανάται στην Ελλάδα: πώς γίνεται όλοι αυτοί οι άμπαλοι και αποτυχημένοι (έτσι δεν τους αποκαλούσαμε όλους όσοι έφυγαν από το πρωτάθλημά μας και τώρα διαπρέπουν στον ΑΠΟΕΛ;) να φτάνουν στους «16» του Τσάμπιονς Λιγκ με μία κυπριακή ομάδα, και μάλιστα μία αγωνιστική πριν από το φινάλε των ομίλων;

 

Ζώντας πλέον στην Κύπρο εδώ και δύο μήνες, διαπίστωσα ιδίοις όμμασι ότι αυτοί οι τύποι δεν είναι και τόσο άμπαλοι όσο πιστεύαμε. Ούτε παικταράδες είναι βέβαια. «Κανονικοί» ποδοσφαιριστές είναι που βρίσκονται στην ευτυχή θέση να έχουν έναν προπονητή που τους εμπιστεύεται και μία διοίκηση που δεν μπλέκεται στα πόδια του προπονητή, στον οποίο έχει δοθεί εν λευκώ η διαχείριση του ποδοσφαιρικού τμήματος.

 

Ο «ποιος Γιοβάνοβιτς μωρέ;» παραμένει στη θέση του από τον Ιανουάριο του 2008, μολονότι στο μεταξύ ο ΑΠΟΕΛ έχασε τα δύο από τα τέσσερα πρωταθλήματα, ενώ βρίσκεται στο απυρόβλητο και τώρα που οι «γαλαζοκίτρινοι» πληρώνουν την θριαμβευτική ευρωπαϊκή πορεία με βαθμολογική αιμορραγία στο πρωτάθλημα. Ούτε φέτος θα τεθεί θέμα αποχώρησής του αν χαθεί ο εγχώριος τίτλος και το επόμενο καλοκαίρι οι μεταγραφές θα είναι 100% δικές του (όπως συμβαίνει εδώ και 3,5 χρόνια) και όχι της διοίκησης ή κάποιου μάναζτερ. Ενα ακόμη μυστικό, το βασικότερο, της επιτυχίαςτου ΑΠΟΕΛ

 

Ας δούμε τι κάνουν ορισμένοι άμπαλοι εδώ Το πιστεύετε ή όχι, για τον Πάρντο δεν έχει ακουστεί ούτε ένα ανέκδοτο. Ο Χαραλαμπίδης δεν είναι «σοφτ», αλλά ηγέτης. Ο Μαντούκα δεν είναι «παλαίμαχος», αλλά «γράφει» συνεχή 90άλεπτα. Ο νεοφερμένος Γιάχιτς δεν έχει καθιερωθεί στην ενδεκάδα, γιατί στο κέντρο άμυνας δεσπόζει ο «παλιός» Ολιβέιρα (ναι, ναι, του Ατρόμητου). Ο τραυματισμός του Πουρσαϊτίδη πριν το παιχνίδι με την Ζενίτ μου έδωσε την ευκαιρία να αντιληφθώ ότι βαδίζοντας στα 36 του αποτελεί σημαντική απώλεια όταν δεν είναι σε θέση να αγωνιστεί!

 

Φεύγοντας πριν από λίγες εβδομάδες από το ΓΣΠ μετά τη νίκη του ΑΠΟΕΛ επί της Πόρτο, «κόλλησα» για ένα πεντάλεπτο με ένα σκηνικό. Φίλαθλοι της ομάδας που δεν είχαν αποχωρήσει ακόμη από το γήπεδο περίμεναν τον Μαντούκα για να τον αποθεώσουν. Επί ένα πεντάλεπτο ο παλαίμαχος άκουγε ρυθμικά το όνομά του, υπέγραφε αυτόγραφα, έβγαζε φωτογραφίες με τους οπαδούς. Θα έβαζα στοίχημα ότι τέτοιο σκηνικό τέσσερα χρόνια στην Ελλάδα δεν το έζησε, αλλά φοβάμαι πως είναι ΔΠ