Κάποιος να τον σταματήσει επιτέλους

Η μητέρα μου συχνά μου λέει: «Αν δεν βρίσκεις κάτι καλό να πεις, καλύτερα μην μιλάς καθόλου». Λοιπόν, έχω αρκετά καλά να πω. Το θέμα μας: «Επικίνδυνες αποστολές: Πρωτόκολλο φάντασμα». Ταινία ιδανική για ψυχαγωγία –ό,τι πρέπει για την εβδομάδα των Χριστουγέννων. Ενα διωράκι και κάτι μακριά από προβληματισμούς, βαθιά νοήματα και οσκαρικές προσδοκίες.
Η ιστορία, αναμενόμενη. Ο Ιθαν Χαντ και οι νέοι συνεργάτες του επιστρέφουν στη δράση and their mission –should they choose to accept it- τους πηγαίνει από τη Ρωσία στη Μέση Ανατολή και από την Ινδία πίσω στις ΗΠΑ. Η δράση είναι non-stop, οι σκηνές στο Burj Khalifa και η καταδίωξη στους δρόμους του Ντουμπάι εντυπωσιακότατες και τα νέα μοντέλα της BMW στους δρόμους του Μουμπάι απίστευτα. Το όλο αποτέλεσμα θα μπορούσε ίσως να είναι πιο υποβλητικό αν οι τίτλοι της αρχής ήταν διαφορετικοί: τελείως παλιομοδίτικοι και τηλεοπτικοί, με σκηνές από την ταινία, σε ξενερώνουν ελαφρώς πριν καν ξεκινήσει το θέαμα. Πόσο μάλλον που και η διασκευή του μουσικού θέματος δεν έχει καμία σχέση με το original ή την εξαιρετική version των U2

(Μόλις ξαναδιάβασα τις προηγούμενες παραγράφους Αποφάσισα λοιπόν ότι είναι ώρα να αφήσω τις κορδέλες και να πω αυτό που πραγματικά έχω στο μυαλό μου Sorry μαμά, αλλά δεν κρατιέμαι!)

 

Ε όχι λοιπόν. Η ταινία πάσχει. Ανυπόφορα. Γιατί παίζει αυτός. Ο Θωμάς ο Κρουαζιέρας. Ποιος θα μπορέσει κάποτε, έστω με ευγενικό τρόπο, να τον απομακρύνει από τα κινηματογραφικά σετ; Ρε Τομ, άστο. Αφού δεν το μπορείς Αν είχες οικονομική στενότητα, να το καταλάβαινα. Αλλά ζάμπλουτος είσαι πια. Αντε στο (στα) σπιτάκι(α) σου και άσε μας ήσυχους.
Τι να απαριθμήσω από την καριέρα σου; Την αχαρακτήριστη –τόσο που θεωρείται και cult- σκηνή στο «Risky business» που χορεύεις με το πουκάμισο, το σώβρακο και το Wayfarer το γυαλί;
Το ότι τολμάς να παίζεις βόλεϊ χωρίς μπλούζα στο «Top Gun», ενώ δίπλα σου φιγουράρουν κάτι τύποι με σώματα σαν του Ιβάν Μίλκοβιτς;
Στο «Χρώμα του Χρήματος» δεν υπήρχες, γιατί σε έκρυβε η προσωπικότητα του Πολ Νιούμαν.
Στο «Cocktail» έδειξες ότι είσαι για τσίρκο.
Επαιζες στο «Rainman»; Εγώ μόνο τον Ντάστιν Χόφμαν πρόσεξα.
Στο «Γεννημένος την 4η Ιουλίου» σου αναγνωρίζω ότι τσαλάκωσες το υφάκι του γκόμενου. Ομως ήσουν υπερβολικός και φλέρταρες με καρικατούρα.
Δεν θα ασχοληθώ με το «Days of Thunder» και το «Far and Away», γιατί ούτε κι εσύ ασχολήθηκες –ήσουν στα μέλια με τη Νικόλ Κίντμαν, σενάριο δεν υπήρχε, οπότε
Πάμε στο «A few good men». Νόμιζες ότι το ‘χεις, αλλά ένα «You can’t handle the truth» από τον θεό τον Νίκολσον και πάλι εξαφανίστηκες.
Στη «Φίρμα» προσπάθησες πάλι να το παίξεις δικηγόρος. Αλλά ήρθε ο «κακός» Τζιν Χάκμαν και θάφτηκες.
Πρωταγωνιστής στη «Συνέντευξη με ένα βρυκόλακα»; Αλήθεια; Γιατί εγώ, όπως και όλες οι γυναίκες του πλανήτη φαντάζομαι, τον Μπραντ Πιτ θυμόμαστε
«Επικίνδυνες αποστολές 1». Ησουν ο μαυροντυμένος αιωρούμενος μέσα στο data room, έτσι δεν είναι; Ε, περισσότερο θυμάμαι τον Γιον Βόιτ αλλά και τον εξαιρετικό Βινγκ Ρέιμς, παρά την αφεντιά σου.
Μήπως είμαι υπερβολική; Στο κάτω-κάτω, έπαιξες μέχρι τότε με μεγάλα ονόματα –ήταν φυσικό να αδικείσαι στη σύγκριση. Τότε, το «Jerry Maguire», πώς το εξηγείς; Ενας απίστευτος μικρούλης με γυαλάκια και ο Κούμπα Γκούντινγκ Τζούνιορ (που πήρε και Οσκαρ) σε «διέλυσαν».
Και μετά το ρίχνεις στην κουλτούρα: «Μάτια ερμητικά κλειστά» (η προσωπική μου απογοήτευση από τον Κιούμπρικ) και «Μανόλια» (ο Φίλιπ Σίμουρ Χόφμαν είναι όλα τα λεφτά).
«Επικίνδυνες αποστολές 2». Sorry φίλε, αλλά εγώ ήμουν με τον κακό, τον Νταγκρέι Σκοτ. «Γράφει» καλύτερα από σένα στην οθόνη και ως εμφάνιση και ως ηθοποιός.
Στο «Vanilla Sky», δεν κατάλαβα καν γιατί ο Κάμερον Κρόου γύρισε το συγκεκριμένο remake του «Abre los ojos» του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ. Αν είχες παρακολουθήσει τον Εδουάρδο Νοριέγκα στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ακόμα και εσύ ο νάρκισσος θα το άφηνες το εγχείρημα.
Στο «Minority report» σε εκτόπισε ο Κόλιν Φάρελ, στο «Collateral» ο Τζέιμι Φοξ, στο «Last Samurai» ο Κεν Γουατανάμπε, στις «Επικίνδυνες αποστολές 3» πάλι ο Φίλιπ Σίμουρ Χόφμαν και, μετά, είπες να το παίξεις καλός Ναζί (?) στο «Valkyrie». Ανευ σχολίου. Και «είμαι-άραγε-καλός-ή-κακός-πράκτορας» στο «Knight and Day», την ταινία που ζευγάρωσε πάλι τις δύο πιο διαφημισμένες οδοντοστοιχίες του Χόλιγουντ, τη δική σου και της Κάμερον Ντίαζ.
Και στις «Επικίνδυνες αποστολές 4», προσπαθείς να το παίξεις πληγωμένος πράκτορας (σαν τον Τζέιμς Μποντ που λανσάρει ο Ντάνιελ Κρέιγκ), αλλά την παράσταση κλέβει πάλι κάποιος άλλος. Στην προκειμένη περίπτωση, ο Τζέρεμι Ρένερ.

 

Δεν μπορώ να συνεχίσω, ρε φίλε. Με ξεθέωσες Θα μπορούσα να απαριθμώ για ώρες τις φορές που γέλασα στις δραματικές σου σκηνές και τις φορές που τραβούσα τα μαλλιά μου στις κωμικές σου απόπειρες. Αλλά, αντ’ αυτού, αφήνω το ενθύμιο της πρώτης σου προσπάθειας στον κινηματογράφο, εν έτει 1981. Με τζιν σορτσάκι α λα Πάμελα Αντερσον και με αντίστοιχη τσιρίδα