Γιατί το 2011 ήταν καλό

Μερικές απαραίτητες διευκρινίσεις: Δεν έχω αλτσχάιμερ (εξ όσων γνωρίζω τουλάχιστον), δεν προσγειώθηκα χθες από τον πλανητή K-Pax στην Ελλάδα και νομίζω ότι δεν είμαι ηλίθιος (κι απ’ την άλλη βέβαια, ποιός ηλίθιος το νομίζει;). Επίσης δεν υπήρξα ποτέ από τους ανθρώπους που βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο, δεν βρίσκω παρηγοριά στα τσιτάτα του Κοέλιο και πιστεύω ακράδαντα ότι το σύμπαν έχει σοβαρότερα πράγματα να ασχοληθεί απ’ τη δική μου ανεργία. Με πιο απλά λόγια ανήκω στη ολοένα και μεγαλύτερη φυλή των απαισιόδοξων (ή μήπως ρεαλιστών;) Ελλήνων.

Και τότε, θα μου πείτε, προς τι ο παραπλανητικός τίτλος; Περιέργως δεν είναι παραπλανητικός: Θεωρώ ειλικρινά αρκετά πιθανό η υπόληψη του καταστροφικού 2011 να αποκαστασταθεί κάποια στιγμή στο μέλλον και οι περισσότεροι να αναγνωρίσουν ότι μπορεί και να ήταν μια καλή χρονιά!

Γιατί; Κυρίως επειδή μας προσγείωσε στην πραγματικότητα. Το έκανε βίαια, σκληρά και κυνικά, το έκανε με διακρίσεις και αδικίες, αλλά το έκανε. Και παρότι πόνεσε, ενδεχομένως να μας χρειαζόταν κιόλας.
Εγώ το βλέπω κάπως έτσι: Η Ελλάδα ήταν ένα μπουρδέλο και μίσο και πριν την κρίση χρέους. Μια «δυτική» χώρα», με σχεδόν σοβιετικού τύπου κρατισμό και ανατολίτικη νοοτροπία, διεφθαρμένη ως το κόκκαλο. Ενα πράγμα χωρίς αρχή και τέλος. Το δημόσιο – τέρας, η αργή, μεροληπτική δικαιοσύνη, η εξουθενωτική και πάντα εις βάρος του πολίτη γραφειοκρατία, η επιβράβευση της λαμογιάς, και όλα όσα ξέρουμε πια και τα απορρίπτουμε με φρίκη, δεν τα προκάλεσε η κρίση. Η κρίση απλώς τα αποκάλυψε. Και η κορύφωση της μέσα στο 2011, πέραν της ανικανότητας του πολιτικού συστήματος, υπογράμμισε και την ανάγκη αλλαγής.

Δεν ξέρω αν σας άρεσε η Ελλάδα στου 2009 ή του 2008. Δεν ρωτάω αν περνούσατε καλύτερα. Προφανώς περνούσατε. Ρωτάω αν σας άρεσε η χώρα που είχαμε (ή τέλος πάντων είχαν) φτιάξει. Προσωπικά καθόλου. Ε, αυτή η χώρα τελείωσε. Και τελείωσε ουσιαστικά μέσα στο 2011.

Είτε αποτελέσει την αφετηρία της τελικής μας καταστροφής (το πιθανότερο), είτε την αφετηρία της ανάκαμψης (χλωμό), η φετινή χρονιά θα έχει πάντα στα υπέρ της ότι ξεκίνησε την κατεδάφιση του σαθρού, μεταπολιτευτικού οικοδομήματος των κλαδικών, των επιχορηγήσεων, της τζάμπα μαγκιάς και των μπουζουκλερί. Μέχρι να διαπιστώσουμε λοιπόν τι θα σηκωθεί στη θέση του, ας δείξουμε την ελάχιστη επιείκεια απέναντι στο έτος που τελειώνει. Την επιείκεια τέλος πάντων που δεν μας έδειξε εκείνο

Υ.Γ. Οι προηγούμενες 350 λέξεις αποτελούν το περιτύλιγμα για αυτό που θέλω να γράψω απ’ την αρχή αλλά φοβάμαι μήπως μου βγει κλισέ και μελό. Εν πάση περιπτώσει, θα το γράψω
Αν κατάλαβα κάτι φέτος είναι ότι τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν πρέπει να θεωρείται αυτονόητο. Ούτε το σήμερα, ούτε το αύριο, ούτε φυσικά το «και του χρόνου» που ανταλλάσουμε τυπικα και χωρίς να το πολυσκεφτούμε τέτοιες μέρες. Λίγο πιο στραβά να είχαν πάει τα πράγματα ένα χειμωνιάτικο βράδυ Δευτέρας πριν από μερικούς μήνες και τα δικά μου «σήμερα», «αύριο» «και του χρόνου» θα είχαν εξαντληθεί

Ευτυχώς δεν πήγαν. Κι έτσι κάθε μέρα που ξεκινάει είναι εξ΄ ορισμού μια καλή μέρα. Κάθε στιγμή με τους ανθρώπους που αγαπάω μια καλή στιγμή. Και κάθε χρονιά που τελειώνει και είμαι, είμαστε ακόμα εδώ, μια καλή χρονιά
Τελικά βγήκε και κλισέ και μελό. Αλλά δεν πειράζει
Χρόνια πολλά

Υ.Γ.2: Ορίστε και μερικά δωράκια για το καλό:

Ανήκει στον Φοίβο Δεληβοριά, είναι ένα από τα ωραιότερα εορταστικά τραγούδια με ελληνικούς στίχους και περιλαμβάνει και την καλύτερη ευχή που έχω ακούσει ποτέ: «Ευτυχές και στο χέρι μας, το νέο έτος»

Και πέντε κομμάτια που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2011, συμπεριλαμβάνονται σε πολύ ωραίους δίσκους και αξίζουν την προσοχή σας:

What the water gave me – Florence and Machine

We need a myth – Okkervil River

Culture of fear – Thievery Corporation

In the dark places – P.J. Harvey

San Michele – Θανάσης Παπακωνσταντίνου