Το φιλοσοφικό ερώτημα της δημοσιογραφίας

Δεν κάνει, αλλά το ομολογώ. Δυσκολεύτηκα πολύ να γράψω κάτι αυτές τις ημέρες. Αλλωστε, όταν εσύ κάνεις της ανάποδη διαδρομή, από την επαρχία στην Αθήνα για Χριστούγεννα και όταν βλέπεις να γράφουν για Φιλιππιάδα, Χίο, Δημητσάνα και Ζάτουνα, τι να πεις εσύ για τη μεγαλούπολη; Παρά μόνο αυτό: Πολύ τσίτα είστε ρε παιδιά όλοι στην Αθήνα. Τώρα το αντιλαμβάνομαι πολύ περισσότερο όποτε την επισκέπτομαι…

 

Πάνω στη δυσκολία μου λοιπόν, σκέψη στη σκέψη, το έριξα στη φιλοσοφία. Όχι τα τετριμμένα. Τι είναι ο άνθρωπος, πού πάμε, ποιος μας έφτιαξε και τέτοια. Φιλοσοφία επαγγελματικής φύσης. Δεν κρύβω, λοιπόν, ότι κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες, γιορτινές ημέρες, έπιανα τον εαυτό μου πολύ πιο έντονα από τις υπόλοιπες ημέρες του χρόνου να προσπαθεί να καταλάβει για ποιους γράφει, σε ποιους απευθύνεται, ποιοι τέλος πάντων του (μου) δίνουν σημασία…

 

Το συγκεκριμένο ερώτημα για το χώρο της δημοσιογραφίας, η οποία νοσεί, είναι σημαντικό. Επιπλέον, δουλεύοντας χρόνια και χρόνια σε αθλητικό site, που ως γνωστόν δεν έχουν αργίες, έτυχε πολλές φορές να εργάζομαι ανήμερα Χριστουγέννων, Πρωτοχρονιάς, τις ημέρες που ο περισσότερος κόσμος κυρίως μπεκρόπινε, πιθανότατα ξεκουραζόταν και σε κάθε περίπτωση, δεν έγραφε.

 

Το ερώτημα, λοιπόν, πίεζε το μυαλό. «Για ποιους γράφω ρε παιδιά τώρα;» Ψάχνοντας την απάντηση συνειδητοποίησα ότι τέτοιες ημέρες, αυτή η απάντηση γίνεται ακόμη πιο δύσκολη. Δεν πάει το μυαλό σου ποιος μπορεί να χρειάζεται την παρέα σου, έστω μια είδηση που θα κάνει το μυαλό να ξεφύγει, για παράδειγμα ανήμερα της Πρωτοχρονιάς. Ποιος ψάχνει τρόπο να «σκοτώσει» το χρόνο του όταν οι υπόλοιποι ξενερώνουν από το ξενύχτι που προηγήθηκε.

 

Στην πραγματικότητα χρόνο με το χρόνο συνειδητοποίησα ότι ο ρόλος του δημοσιογράφου τέτοιες ημέρες πρώτον αποκτά μεγαλύτερη σημασία. Διότι, ο καθένας στο πεδίο δράσης του και με τη σημαντικότητα που ο κάθε τομέας μπορεί να έχει, καλείται στην πραγματικότητα αφενός να μεταφέρει τις έκτακτες ειδήσεις. Και αφετέρου να αποτελέσει τη συντροφιά για κάποιους ανθρώπους.

 

Και δεύτερον, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, μπορεί οι αναγνώστες να μειώνονται, αλλά μεγαλώνει η γκάμα των διαφορετικών ανθρώπων που μπορούν να περάσουν μια «βόλτα» από τα κείμενά σου. Και πρέπει να είσαι έτοιμος να τους αντιμετωπίσεις. Ισως και για πρώτη φορά στη ζωή σου.

 

«Μετά από τέσσερα χρόνια, πρώτη φορά διάβασα κείμενό σου. Με τι μαλακίες ασχολείσαι κι εσύ…», μου είπε κάποτε ένα φιλαράκι μου. Κι όμως, ήταν ανήμερα Πρωτοχρονιάς… Και τότε κατάλαβα ότι… «όχι φίλε, τις υπόλοιπες ημέρες μπορεί να είναι μαλακίες. Αυτές, όμως, τις ημέρες είναι που η δουλειά μου αποκτά τη σημασία της». Ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε…