Το makeover του αναγνώστη

Ένα τέτοιο κείμενο ήθελα να γράψω κάθε μέρα, εκείνα τα τρισίμισι χρόνια που έζησα την «Εξέδρα». Όχι για δημοσίευση, μα σαν ένα memo για κάθε ενδιαφερόμενο, τόσο για εμάς εκεί μέσα που ζούσαμε day-by-day την αθλητική πραγματικότητα όσο και για τους άλλους εκεί έξω που μας διάβαζαν. Το είχα στο νου μου ως σκόρπιες σημειώσεις, ήταν πάντα στο μυαλό μου στις «καλές» ημέρες κι επέστρεφε πιό επίμονα στις «κακές». Μία φορά έκανα κι ένα bullet list με αυτά που ήθελα να πω: κάθησα και τα βαλα σε μία σειρά, τα οργάνωσα, μα το έγγραφο πέρασε στις ηλεκτρονικές καλένδες, τόσο ώστε να υποστεί ξαφνικά έναν ψηφιακό θάνατο με το αναπάντεχο crash του δίσκου. Μην εμπιστεύεσαι τα Mac όσο εγώ, εντάξει;

 

Παραμένει από τότε ανοργάνωτη γνώση, ποτάμι σκόρπιων σκέψεων μα τώρα έχω λόγο να κοιτάξω πίσω και να προσπαθήσω να τη βάλω στο χαρτί: είναι η ώρα για τον απολογισμό μιας χρονιάς που πολλά άλλαξαν για μένα στο επαγγελματικό γήπεδο και, ταυτόχρονα, ήταν τέτοιες μέρες, τέσσερα χρόνια πίσω, που η «Εξέδρα» γεννήθηκε ως δύο διπλανά γραφεία (ένα του Βασίλη, ένα δικό μου) και ένα «τραπέζι συσκέψεων» -στο… café του ισογείου- που χωρούσε έξι: τους δυό μας, συν τον Παναγιώτη, τον Γιώργο, τον Γιάννη, τον Στέλιο. Brothers in arms…

 

Δεν θα γράψω στο όνομά τους, όλοι τους μπορούν να τα πουν καλύτερα από μένα· ούτε διεκδικώ την πατρότητα, αφού όλοι μας τα σκεφτόμασταν, τα συζητούσαμε, τα προσπαθούσαμε με κάθε κόστος, τα ζυμώναμε με το υπόλοιπο team της εφημερίδας, ήταν η ημέρα μας (που τα δουλεύαμε) και η νύχτα μας (που τα… βλέπαμε στον ύπνο μας)· κι ούτε είναι καμμιά πρωτοτυπία, κάτι που δεν έχεις ξαναδεί, αφού τα περισσότερα απ αυτά δεν έμειναν σχέδια, μα έγιναν πράξη και το διέκρινες σ εκείνες τις σελίδες κάθε μέρα.

 

Οι κουβέντες μας εκείνες τις ημέρες -και τις άλλες που ακολούθησαν- ήταν αυτό που θέλαμε καθένας χωριστά και όλοι μαζί: να πάρουμε τον αναγνώστη των αθλητικών εφημερίδων και να του κάνουμε ένα makeover, να τον ξεπλύνουμε απ όσα τον είχε συνηθίσει ο Τύπος, ο γραπτός κι ο ηλεκτρονικός, και να τον βυθίσουμε σε μία δεξαμενή με νέες ιδέες, άλλα πρότυπα, να σηκώσουμε τον πήχυ πιό ψηλά και να σπρώξουμε τον αναγνώστη να κάνει το άλμα από πάνω του.

 

Θέλαμε να τον καθήσουμε απέναντι και να του πούμε δύο πράγματα.

* Να απαιτείς πάντα περισσότερα και να μην αρκείσαι σ αυτά που σου δίνει ο καθένας. Όταν όλοι σου δίνουν την είδηση, εσύ να ζητάς και την ανάλυση και τον πλούτο της πληροφορίας, με τις φωτογραφίες, τα multimedia, τα γραφήματα, το inside information, το αρχειακό υλικό, και να ζητάς να το πακετάρει όλο αυτό με καλό κείμενο και όχι τις κοινοτοπίες, τις φτηνές εκφράσεις που όλοι χρησιμοποιούν όταν στερέψει η έμπνευση.

 

* Να κρίνεις τις φωνές που ακούς και να μην παίρνεις τίποτε ως δεδομένο. Να μην εμπιστεύεσαι κανέναν, να μη θαμπώνεσαι από credentials και ηχηρούς τίτλους, αλλά να τους τεστάρεις καθημερινά για την ακρίβεια της είδησης και τη συνέπειά τους όταν αρχίζουν να πηγαίνουν όπου φυσάει ο άνεμος, ξέρεις πως είναι η ώρα να τους αφήσεις.

 

* Να μην έχεις κανένα Μέσο ως Ευαγγέλιο, αλλά να διαβάζεις δύο και τρία διαφορετικά, και έντυπα και ηλεκτρονικά, και να συγκρίνεις, να διασταυρώνεις, να φιλτράρεις. Μην αρκείσαι σ αυτόν που νομίζεις πως είναι η φωνή της αλήθειας, ούτε αυτόν που σου τα λέει όπως θέλεις να τα ακούσεις, αλλά ψάξε παρακάτω να πάρεις μία δεύτερη γνώμη, και μία τρίτη και μία τέταρτη, να δεις μίαν άλλη οπτική.

 

* Να κοιτάς τα facts πρώτα απ όλα, τα στοιχεία τα αδιαμφισβήτητα και τα πραγματικά, αυτά που κανείς δεν μπορεί να θολώσει. Αυτά να είναι ο φάρος σου, ανεξάρτητα εάν σε συμφέρουν. Να μην τα ξεχάσεις, να ξεκινήσεις από κει και να τα ανακαλείς πάντα στη μνήμη καθώς συνεχίζεις να διαβάζεις.

 

* Να είσαι δίκαιος όταν σχολιάζεις και κρίνεις, να είσαι ανοιχτόμυαλος και δεκτικός και να παραδέχεσαι την αντίθετη άποψη, να μη φοράς τα γυαλιά που σε συμφέρουν και να μην επαναλαμβάνεις το ποιηματάκι των άλλων για δική σου γνώμη. Και να θεωρείς τιμή να αλλάξεις άποψη, να παραδεχθείς την απέναντι εάν καταφέρει να σε πείσει.

 

* Να ψάχνεις την καινοτομία, να μην αρκείσαι στις συνταγές του χθες. Τα Μέσα είναι ζωντανά κι εξελίσσονται κι έχουν τη δύναμη να σε εξελίξουν κι εσένα, σαν αναγνώστη, αν τα ακολουθήσεις αρκεί να δεις ποιός πάει μπροστά, ποιός αγκαλιάζει την τεχνολογία για να σου φέρει τις ειδήσεις σου και ποιός μένει στα ίδια, τα παρωχημένα.

 

* Να συζητάς αυτά που διαβάζεις και να μην τα κρατάς μέσα σου. Οι απόψεις ζυμώνονται όσο συζητώνται και θα πάρεις πολλά περισσότερα αν τα βάλεις στο τραπέζι με άλλους ανθρώπους, παρά εάν τα επαναλαμβάνεις στο μυαλό σου.

 

* Να μαθαίνεις το αθλητικό αντικείμενο όσο καλύτερα μπορείς. Κάτσε, αν μπορείς, να δεις ένα ματς με έναν προπονητή και θα διαπιστώσεις στ αλήθεια πόσο πολύ ξέρεις ένα άθλημα την άλλη φορά δεν θα είσαι τόσο βιαστικός στις κρίσεις.

 

* Να θυμάσαι τους αληθινούς πρωταγωνιστές: δεν είναι οι δημοσιογράφοι, δεν είναι οι αναγνώστες, δεν είμαστε εγώ κι εσύ, μα είναι οι αθλητές που αγωνίζονται κι οι προπονητές που σχεδιάζουν. είναι τα πρόσωπα. Εκεί πρέπει να είναι το focus και να θυμάσαι πάντα πως είναι κι αυτοί άνθρωποι, με εξαιρετικές δυνατότητες και ηχηρές αδυναμίες.

 

* Να αναζητάς τις ανθρώπινες ιστορίες και να αποζητάς από τον Τύπο να σου τις φέρει στο φως. Τέτοιες υπάρχουν άφθονες πίσω από κάθε γεγονός, από κάθε σκόρερ, από κάθε φάση και κάθε γκολ. Είναι αυτές που τους έχουν πλάσει ώστε να πρωταγωνιστούν κι όταν τις μαθαίνεις είναι ένα δωρεάν μάθημα ζωής.

 

Δεν έχω άλλες προτροπές. Αυτές είναι, ένας δεκάλογος, σε τυχαία σειρά, χωρίς καμμία ιεραρχία· όπως σου είπα, είναι απλώς σκόρπιες notes-to-self, ένα ποτάμι ανοργάνωτων σκέψεων που παλεύουν χρόνια τώρα να μπουν σε μία bullet list, ένα memo προς κάθε ενδιαφερόμενο. Take it or leave it.

 

Έχω πάρει πολλά από την «Εξέδρα» τη δική μας, αυτή που αφήσαμε ένα εξάμηνο πριν και που δεν υπάρχει πια όπως την ήξερα. Έχω πάρει πολλά περισσότερα απ όσα μπορώ να γράψω αυτά είναι ανάμεσα στα σημαντικά, γιατί, για όλους όσους περάσαμε από εκεί, από τον πρώτο ως τον τελευταίο, ήταν πάντα τα αυτονόητα.