Η… Χ-Life που δε μου λείπει καθόλου

Τούτες οι μέρες, των γιορτών, για τους κανονικούς ανθρώπους σημαίνουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο. Για ξεκούραση, επισκέψεις σε συγγενικά και φιλικά σπίτια, αλλά και… χαζολόγημα. Είχα πολλά χρόνια να περάσω έτσι τα Χριστούγεννα και ομολογώ ότι μου είχε λείψει πολύ αυτή η άνεση χρόνου και… κινήσεων. Στο πλαίσιο της απόλαυσης «σκοτώματος» χρόνου (και επειδή –δυστυχώς- το 24 και το Lost δεν έχουν άλλους… 10 κύκλους), αποφάσισα να… ξεσκονίσω τα X-Files που έχω στη βιβλιοθήκη μου.

 

Ήμουν μεγάλος fun της σειράς, από τότε που –αν δεν κάνω λάθος- ο Ant1 την προέβαλε σε ώρες… φαντασμάτων, υπό τον τίτλο «Ανεξιχνίαστες Υποθέσεις»(!), χωρίς να έχει συνειδητοποιήσει ακόμη ότι είχε να κάνει με μια σειρά-σύμβολο των 90’s. Ξεκίνησα το ταξίδι της επιστροφής στα παιδικά μου χρόνια από την αρχή. Τον πρώτο κύκλο. Και μέσα από αυτό το flashback είχα την ευκαιρία να θυμηθώ πώς ήταν η ζωή στις αρχές του ’90, όταν ακόμη η τεχνολογία δεν είχε καταλάβει πλήρως την καθημερινότητά μας.
Έχω βρεθεί να συμμετέχω σε αμέτρητες κουβέντες σχετικά με την αρνητική πλευρά αυτής της «απογείωσης» της τεχνολογίας –κυρίως- από την αυγή του 2000 και έπειτα. Για όσα «χάνουμε» από τη ζωή μας πριν από την «επέλαση» των έξυπνων συσκευών. Ομολογώ ότι σε κάποιο βαθμό είχα πειστεί ότι πιθανώς η τεχνολογία να μην έχει μόνο θετική επίδραση στη ζωή μας. Όμως, φρεσκάροντας τη μνήμη μου παρακολουθώντας τις περιπέτειες του Μόλντερ και της Σκάλι, κάπου στο 1992, κάθε τέτοια σκέψη εξαφανίστηκε.

 

Δεν είναι πολύ βολικό να μαθαίνεις ότι ένας ψυχοπαθής δολοφόνος ετοιμάζεται να σκοτώσει τη συνεργάτιδά σου και εσύ είσαι αναγκασμένος να τρέξεις σε τηλεφωνικό θάλαμο για να την καλέσεις σπίτι της και να της αφήσεις μήνυμα-προειδοποίηση στον τηλεφωνητή της, χωρίς να ξέρεις αν θα προλάβει να το ακούσει ποτέ. Παρακολουθώντας αυτό το σκηνικό σήμερα, δε νομίζω ότι θα υπήρχε κάποιος που θα έλεγε «καλύτερα να με φάνε, παρά να έχω… IPhone και τα κέντρα εξουσίας να ξέρουν πάντα που βρίσκομαι μέσω των Location Services»…

 

Επίσης, είναι σίγουρο ότι όταν ο Μόλντερ είχε περάσει δια πυρός και σιδήρου μέσα από τα μπλόκα του στρατού και λίγο πριν φωτογραφήσει για πρώτη φορά UFO διαπίστωσε ότι στη φωτογραφική του μηχανή είχε τελειώσει το φιλμ, αν κάποιος του έλεγε πως με ένα μαραφέτι που το λένε Smartphone θα μπορούσε να βγάλει τη φωτογραφία και σε δευτερόλεπτα να την ανεβάσει σε όλα τα Social Media, θα αναφωνούσε: «The truth IS NOT out there, is in this»!

 

Και φυσικά θα πάθαινε πολιτισμικό σοκ αν του έλεγαν ότι δε θα χρειαζόταν πλέον να βαράει τη… μανιβέλα για να γυρίζουν μπροστά στην οθόνη σελίδες με δημοσιεύματα εφημερίδων της εποχής, επειδή στο Google με ένα απλό κλικ θα μπορούσε να βρει ότι ήθελε.
Μην το πάμε όμως τόσο μακριά… Βλέποντας τη Σκάλι να κάνει σαν… χάμστερ στον τροχό του, προσπαθώντας να κλειδώσει γρήγορα όλες τις πόρτες του αυτοκινήτου της πριν προλάβει να μπει μέσα ο… κακός, συνειδητοποίησα πόσο μεγάλη ανακάλυψη είναι το κεντρικό κλείδωμα. Επίσης, οι πόρτες ασφαλείας που ανοίγουν με κάρτα τότε ήταν κάτι που μπορούσε να δει κανείς μόνο στα X-Files ως κάτι πολύ μπροστά από την εποχή του, ενώ σήμερα είναι στα στάνταρ ακόμη και σε ξενοδοχεία όπως τα… ΧΧΧ.

 

Παρακολουθώντας, λοιπόν, μέσω των X-Files αυτή την… X-Life, έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται αν του λείπει αυτή η ζωή χωρίς την κυριαρχία της τεχνολογίας. Η απάντηση ήταν: Καθόλου. Ακόμη και αν τρομάζω στη σκέψη ότι σε λίγα χρόνια θα βλέπουμε τον –όποιο- Υπουργό Οικονομικών να μας ανακοινώνει τα νέα χαράτσια, σε τηλεόραση 3D…