ΠΑ –ΣΟΚάρει

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθώ σχεδόν με ανοικτό το στόμα τα όσα συμβαίνουν σε αυτό που συνηθίζουμε να αποκαλούμε, πολιτικό σκηνικό. Διαπιστώνω λοιπόν ότι η Νέα Δημοκρατία βιάζεται για τις εκλογές για να βρει διαλυμένο το ΠΑΣΟΚ και να κάνει περίπατο, διαπιστώνω ότι ο Καρατζαφέρης είναι ο μοναδικός φανατικός υποστηρικτής της Κυβέρνησης Παπαδήμου και επιθυμεί την παραμονή της στην εξουσία για ένα χρόνο ακόμη (προφανώς εκτιμά ότι αυτό θα έχει πολιτικό κέρδος για το κόμμα του), αλλά κυρίως διαπιστώνω ότι τούτο το πολιτικό σύστημα έχει σαπίσει όταν βλέπω τι γίνεται στο ΠΑΣΟΚ.

 

Ο Εύαγγελος Βενιζέλος, ο Ανδρέας Λοβέρδος, η Αννα Διαμαντοπούλου και ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, δηλαδή τέσσερις βασικοί υπεύθυνοι της κατάντιας της χώρας ζητούν από τον Παπανδρέου την παραίτηση του από την προεδρία του ΠΑΣΟΚ εδώ και τώρα προκειμένου να ξεκινήσει και επίσημα η κούρσα διαδοχής του.

 

Πραγματικά ομολογώ ότι χειρότερος Πρωθυπουργός ή χειρότερος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ από τον ΓΑΠ δεν έχει υπάρξει και πολύ δύσκολα θα υπάρξει. Όχι κατ’ ανάγκη γιατί είναι λαμόγιο, σίγουρα όμως γιατί είναι ο ορισμός του ΑΝΙΚΑΝΟΥ. Ο ορισμός του Γιωργάκη όπως τον αποκαλεί σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ.

 

Από την άλλη όμως δεν αντιλαμβάνομαι τι είναι αυτό που ζητούν οι υπόλοιποι υπεύθυνοι και ΑΝΙΚΑΝΟΙ. Να διαδεχτεί δηλαδή κάποιος από τους Βενιζέλο, Λοβέρδο, Διαμαντοπούλου ή Χρυσοχοϊδη τον Γιώργο Παπανδρέου; Ως τι; Ως ικανοί, ως άξιοι, ως άνθρωποι που μπορεί να επανιδρύσουν το ΠΑΣΟΚ και να αλλάξουν πορεία στον τόπο;

 

Και καλά άντε και το πιστεύουν αυτοί, άλλωστε ο καθένας έχει δικαίωμα να πιστεύει ότι είναι καλύτερος του ΓΑΠ, είναι τρόπος αυτός για να διεκδικήσουν τις όποιες αξιώσεις τους. Η εικόνα των αρπακτικών που ετοιμάζονται να κατασπαράξουν ένα… πολιτικό πτώμα ποιόν από όλους αυτούς τιμά; Και κυρίως όταν αυτό συμβαίνει την ώρα που η χώρα είναι υπό διάλυση, υπό (σχεδόν) καθεστώς πτώχευσης και η πλειοψηφία των πολιτών της στα όρια της φτώχιας και της εξαθλίωσης. Αλήθεια ποιόν πολιτικό τιμά η προσπάθεια ανέλιξης στην κορυφή της πυραμίδας ενός κόμματος ή και μίας αυριανής κυβέρνησης αυτή τη στιγμή και κυρίως με αυτόν τον τρόπο;

 

Αν ακόμη και τώρα όλοι αυτοί οι κύριοι δεν έχουν καταλάβει ποια είναι η άποψη που έχει ο κόσμος στη συντριπτική του πλειοψηφία για αυτούς (και με αυτά που κάνουν φαίνεται ότι δεν έχουν καταλάβει), τότε πραγματικά δεν υπάρχει επιστροφή.

 

Και όσοι πιστεύουν ότι τα γιαούρτια ή οι αποδοκιμασίες ή το κυνηγητό ή πολύ χειρότερα το λιντσάρισμα είναι λύση και όχι ένα επιπλέον μεγαλύτερο και σοβαρότερο πρόβλημα, απλά είναι γελασμένος. Το θέμα είναι ότι για να το καταλάβει αυτό το τελευταίο, ο απλός κόσμος, πρέπει πρώτα να το καταλάβουν οι πολιτικοί.