Ο κοσμοπολίτης Αλκέτας και το χέρι σαν γροθιά του Ελληνα!

Μπορεί να μην υπήρξε ο καλύτερος Ελληνας προπονητής ούτε ο πιο πετυχημένος, αφού ο Λάκης Πετρόπουλος τακτικά και από πλευράς τίτλων δικαιούται αυτό τον χαρακτηρισμό, ωστόσο ο Αλκέτας Παναγούλιας δίκαια θα χαρακτηριζόταν ως η πιο επικοινωνιακή φυσιογνωμία που κόσμησε το χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου διαχρονικά. Ενας αληθινός σταρ, σε μία εποχή, στη δεκαετία του 70 και του 80 που το σταρ σύστεμ ήταν ανύπαρκτο στα σπορ στην Ελλάδα ο Αλκέτας κουβάλησε όλη την αύρα του κοσμοπολίτη σε ένα λαικό άθλημα και επέβαλλε τους κανόνες του χωρίς κανένα όρο.

 

Ο Τύπος τον λάτρευε, οι παίκτες μαγεύονταν από την ικανότητα του να μιλάει και να περνάει τις ιδέες του και μόλις ήρθαν και τα πρώτα (πραγματικά σπουδαία) αποτελέσματα στην εθνική ομάδα, τότε και ο κόσμος (που ένοιωθε στην αρχή μία αμηχανία απέναντι του) ξεκίνησε να τον αγαπά. Όταν πήραμε το 0-0 με την Βραζιλία στο Μαρακανά, στους πρώτους μήνες που είχε αναλάβει την εθνική, είδε ξαφνικά να τον αποδέχεται ο αθλητικός Τύπος που περιπαικτικά τον αποκαλούσε «μεταφραστή» επειδή ήταν ο βοηθός του Βορειοιρλανδού Μπίλι Μπίγκαμ για μία διετία στο εθνικό συγκρότημα.

 

Όταν νικήσαμε τη Βουλγαρία μετά από 40 χρόνια και όταν παραλίγο να αποκλείσουμε τη παγκόσμια πρωταθλήτρια Δυτική Γερμανία σε εκείνα τα δύο ματς που πέρασαν στην ιστορία (2-2 στο Φάληρο και 1-1 στο Ντίσελντορφ) κάποιοι τον σταύρωναν για την ήττα στην Μάλτα που μας στέρησε το θαύμα! Ο ίδιος ως παλληκάρι έπαιρνε πάνω του την ευθύνη, κερδίζοντας ξανά την εκτίμηση των παικτών του! Όταν στα τέλη της δεκαετίας του 70 έλεγε πως μπορούμε να κάνουμε την επική ανατροπή με τρεις νίκες σε τέσσερα ματς και να πάμε στα τελικά του EURO 1980 αν και είχαμε αρχίσει με δύο ήττες (Φινλανδία 0-3 και Σοβιετική Ενωση 0-2) κάποιοι τον έλεγαν ονειροπόλο. Το πετύχαμε κάνοντας ανάμεσα στα άλλα και το σκορ που μένει ρεκόρ μέχρι τώρα με το 8-1 επί των Φινλανδών ενώ στα τελικά παραλίγο να κάνουμε τη ζημιά στους φιναλίστ των δύο προηγούμενων Μουντιάλ Ολλανδούς και πήραμε ισοπαλία από τη Γερμανία.

 

Το 1994 μας πήγε για πρώτη φορά ( και μάλιστα αήττητους) σε Μουντιάλ αλλά η εικόνα που βγάλαμε στα τελικά των ΗΠΑ ύστερα από το επί σχεδόν ένα μήνα πανηγυράκι που στήθηκε με την εθνική να πηγαίνει σε κάθε εκδήλωση των ομογενών, του αμαύρωσε την εικόνα και ο ίδιος παραδέχτηκε πως αν είχε δεύτερη ευκαιρία , θα έκανε τα πάντα διαφορετικά. Επειδή όμως στη ζωή παίζουμε απευθείας το έργο, ο Αλκέτας δεν μπόρεσε ποτέ να διορθώσει εκείνη την εικόνα, παρόλα αυτά θα ήταν άδικο αν δεν του δίνουμε τα εύσημα για ότι πέτυχε που ήταν ο σπόρος για να γίνει αργότερα η εθνική ομάδα επί Ρεχάγκελ η δύναμη που είναι σήμερα. Ελάχιστοι ξέρουν πως ήταν αυτός (ως βοηθός του Μπίγκαμ το 1971) που έπεισε τον τότε πρόεδρο της ΕΠΟ Γιώργο Δέδε να μαζεύονται οι διεθνείς κάποιες μέρες πριν τα ματς. Επί των ημερών του, καθιερώθηκε και συγκεκριμένο πριμ νίκης. Επίσης δική του επιμονή ήταν και αργότερα το ολοκλήρωσε ο Λάκης Πετρόπουλος όταν ανέλαβε για μία διετία το 1976 το να μπει ο κανονισμός της τιμωρίας των παικτών στην περίπτωση άρνησης της κλήσης, κάτι που αποτελούσε σύστημα για κάποιους σταρ του τέως ΠΟΚ πριν τα σπουδαία ντέρμπι!

 

Τα 74 ματς του στον πάγκο της εθνικής όπως και τον αριθμό νικών του τα βελτίωσε , φυσικά , ο Ρεχάγκελ, αλλά ο ονειροπόλος Αλκέτας είχε φροντίσει να ανοίξει το δρόμο! Πήρε τίτλους με τον Ολυμπιακό ( και μάλιστα τον πιο απίθανο της εποχής Νταιφά με έξι πόντους πίσω από τον ΠΑΟ όταν ανέλαβε το 1982) έβγαλε μία μεγάλη φουρνιά ταλέντων στον Αρη το 1976, που αργότερα έφτασαν τον σύλλογο της καρδιάς του μία ανάσα από το πρωτάθλημα, ενώ πέρασε και από τον πάγκο της εθνικής ομάδας των ΗΠΑ κάνοντας τον πρόεδρο Μπους τον πρεσβύτερο, να ασχοληθεί για λίγο με το soccer! Ο συνάδελφος Βαγγέλης Κουκούλογλου στο βιβλίο του «Από τον Λευκό Πύργο στο Λευκό Οίκο» περιγράφει παραστατικά όλη τη ζωή του Αλκέτα , τον οποίο γνώρισα τον χειμώνα του 1980. Ούτε 18 χρονών εγώ, κορυφαίος προπονητής της χρονιάς σύμφωνα με το ιταλικό περιοδικό GUERIN SPORTIVO εκείνος , πήγα στο φροντιστήριο Αγγλικών που διατηρούσε στο Παγκράτι διδάσκοντας κάθε απόγευμα και με αντιμετώπισε με σεβασμό σαν να ήταν απέναντι του ο Διακογιάννης, ο Μπόμης ή ο Λυμπερόπουλος και όχι ένα δημοσιογραφικό μειράκιο!

 

Στα χρόνια που ακολούθησαν οι συναντήσεις μας πύκνωσαν και ποτέ δεν αρνήθηκε μία συνέντευξη, κάποια λόγια, μία παρουσία στο στούντιο. Ο Αλκέτας ήξερε τον ρόλο του και αποδεχόταν τη κριτική ακόμη και την πιο σκληρή ( το Ασχετος ή Βλαξ στο SPORTIME το 1994 ήταν ένα κλασσικό παράδειγμα) χωρίς να γκρινιάζει όπως πάμπολλες πριμαντόνες του χώρου, με ελάχιστα γαλόνια μπρος στα δικά του! Και ως επίλογο σε ένα κομμάτι που θα ήθελε και ο ίδιος, αυτός ο αισιόδοξος Ελληνας, σημειώνω πως στα δύο πιο κρίσιμα ματς στη πορεία προς το Μουντιάλ το 1994, με Ουγγαρία στη Βουδαπέστη και Ρωσία στη Μόσχα επέτρεψε στους δημοσιογράφους να παρακολουθήσουμε την ομιλία τους στους παίκτες! « Είμαστε όλοι μαζί και όταν χάνουμε και όταν κερδίζουμε. Και δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορεί να καταφέρει μία ομάδα όταν λειτουργεί όπως το χέρι, σαν μία γροθιά». Είμαι βέβαιος πως αν μπορούσε να βγάλει ένα λόγο στους παίκτες του Σάντος πριν το ματς με τη Γερμανία, θα ακούγαμε αυτά τα λόγια και πάλι!