Αυτές τις γιορτές μισώ!

Ειδικά αυτά τα Χριστούγεννα είναι αλλιώς. Μου άρεσαν οι γιορτές παλιότερα περισσότερο. Μπορεί να άρχισε να με πειράζει το κρύο. Αλλά ακόμα και η υποχρέωση να είσαι κοινωνικά ευδιάθετος έχει καταντήσει σπαστική. Με την οικογένειά μου και 5-6 φίλους. Αυτό αρκεί για να είμαι καλά. Δεν μου αρέσει να μοιράζω χαμόγελα στο δρόμο. Σε αυτή την πολλαπλώς βιασμένη χώρα, οι μόνοι που το κάνουν αυτό πλέον είναι οι τραγουδιστές μπας και πουλήσουν κανά πανεράκι παραπάνω και μερικοί βουλευτές που γυρνάνε ακόμα έξω και πιστεύουν ότι έχουν το θειο χάρισμα και το εξκάλιμπερ. Μέχρι που αρχίζουν να πέφτουν τα γιαούρτια και τα τασάκια, οπότε μετά χαμογέλανε άλλοι.

 

Χριστούγεννα (και όλο το πακέτο των εορτών) γιορτή της αγάπης! Ετσι λένε. Μακάρι τώρα που έχουμε τα δύσκολα να αγαπιέται ο κόσμος μεταξύ του. Μακάρι να είναι πολλοί αυτοί που πάνε έστω ένα κουτί μελομακάρονα, σε αυτόν που έχει κανά εξάμηνο να κάνει μεροκάματο ή σε εκείνον που με 700 παρ-800 ευρώ πρέπει να ζήσει την οικογένειά του. Δεν το πιστεύω όμως. Ακόμα πρέπει να βαστάει καλά η βαθιά ριζωμένη νεοελληνική βασκανία του «μακριά από εμάς και όπου θέλει ας είναι». Γεμίζουμε «απόβλητους» που αύριο μπορεί να είμαστε και εμείς οι ίδιοι, αλλά το βασικό είναι να μην βρουν εμάς τα σκάγια.

 

Ειδικά φέτος δεν αγαπάω. Μισώ με όλη τη δύναμη της ψυχής και του μυαλού μου! Θέλω όλες αυτές οι υπερμεγέθεις πολιτικές βδέλλες τύπου Βενιζέλου να εξαφανιστούν από την καθημερινότητά μου με τον πιο οδυνηρό και ταπεινωτικό γι αυτούς τρόπο. Δε με νοιάζει ποιος θα είναι αυτός και δεν υπάρχει συμπόνια να τους αξίζει.

 

Πριν από (το πολύ) ένα μήνα, απέναντι από το πατρικό μου στα Πατήσια, έναν άνδρας 50 ετών βούτηξε στο κενό μπροστά στα ένα από τα δύο παιδιά του. Δεν ξέρω αν είχε ακούσει πιο πριν στην τηλεόραση το «βαρύ χαρτί» της κυβέρνησης να δηλώνει: «εξουθενωμένος». Δεν θέλει πολύ πια ο άνθρωπος να αναζητήσει την πόρτα της εξόδου.
Δειλός; «Ας πρόσεχε»; Αυτά θα πουν πολλοί. Πιθανολογώ και όλοι οι «Βενιζέλοι» του πολιτικού μας συστήματος, που κόβουν απλά νούμερα σε μια λίστα μελλοθανάτων στα δικά τους στρατόπεδα συγκέντρωσης.

 

Φέτος τους μισώ περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Και με όλη μου την καρδιά τους εύχομαι να «πνιγούν» στην χαβούζα της ματαιοδοξίας τους, παρέα με τους καναλάρχες, τους εκδότες και τους Εφραίμ τους. Συγχωρέστε με αν δεν είμαι ευχάριστος αυτές τις γιορτές. Και δεν μπορώ και δεν θέλω. Και για να είμαι ειλικρινής πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε τόσο δυσάρεστοι όσο και εκείνοι γι αυτούς που μας εξαθλιώνουν καθημερινά με ένα απλό κυνικό: «Εγώ διαταγές εκτελώ».

 

Κακή, ψυχρή και ανάποδη χρονιά να έχουν λοιπόν. Μπας και δούμε άσπρη μέρα…