Ο «χαλασμένος» και ο κανονικός αθλητισμός

Μια κυρία έσκυψε από την εξέδρα και με πραγματική αγωνία ρώτησε τις κοπέλες που στέκονταν δίπλα στην πισίνα: «Κορίτσια, μετά την εκδήλωση θα κάνετε προπόνηση;». «Ναι», απάντησε η αρχηγός, σύμφωνα με την ιεραρχία που υπάρχει σε κάθε ομάδα. «Ωραία, θέλω να σας δουν οι κόρες μου. Θα ήθελα να είστε εσείς ένα παράδειγμα για εκείνες…».

 

Η πραγματική αγωνία της μάνας δεν είχε να κάνει με τον αν οι κορούλες της θα περνούσαν ένα ξένοιαστο δίωρο παρακολουθώντας πόλο. Είχε να κάνει με τα «χαλασμένα» πρότυπα που παίρνουν οι νέοι από τον αθλητισμό της εποχής μας. Και τώρα, που είχε την ευκαιρία να έχει κοντά της στην Τρίπολη την Εθνική ομάδα πόλο γυναικών, είχε την ευκαιρία να δείξει στα παιδιά της ότι ο κανονικός αθλητισμός, όχι εκείνος που μουρμουρίζει ο πατέρας στο σπίτι για στοίχημα, στημένα και φυλακές, μπορεί να γίνει μία εξαιρετική επιλογή ζωής. Όπως έγινε για τις κοπέλες της Εθνικής…

 

Η παρουσία τους στην πόλη είχε να κάνει με το διεθνές τουρνουά «Θέτις Καπ» το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Μαζί με τις πρωταθλήτριες κόσμου το 2011 οι ομάδες με Ολυμπιακό μετάλλιο, Ρωσία, Ιταλία, Ουγγαρία. Ξέρετε είναι πραγματικά γεγονός για μια επαρχιακή πόλη να υποδέχεται αθλητισμό τόσο υψηλού επιπέδου. Όχι ασφαλώς για τους πολιτειακούς φορείς, που απλώς ψάχνουν τη λεζάντα. Αλλά για τον κόσμο της περιοχής, που σπάνια έχει τέτοιες ευκαιρίες για να οδηγήσει τα παιδιά του στο συμπέρασμα ότι αξίζει να βρουν διέξοδο στον αθλητισμό, στην πορεία της δύσκολης – όπως διαμορφώνεται – ζωής τους.

 

Ασφαλώς, ήταν και για εμένα ευκαιρία να κάνω κάτι που δεν είχα ξανακάνει στο παρελθόν. Όχι να παρακολουθήσω αγώνες πόλο, το οποίο η αλήθεια είναι ότι δεν καταλαβαίνω όπως πρέπει για να το κρίνω με επαγγελματικό τρόπο. Αλλά για να συναναστραφώ, έστω για λίγες στιγμές, με ανθρώπους που αναδεικνύουν τον πραγματικό αθλητισμό. Αλλά και που έχουν φτάσει στην κορυφή του κόσμου, χωρίς να έχει αλλοιωθεί η συμπεριφορά τους και ο τρόπος που αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους.

 

Δεν το είχα αντιληφθεί στην πραγματική διάστασή του, μέχρι που μου υπενθύμισαν ότι αυτή η ομάδα έχει καταφέρει το 2004 να φτάσει στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων, το 2005 να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στο World League, το 2009 να παίξει στο μικρό τελικό του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος, το 2010 να πάρει το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και πέρυσι, το 2011, να κατακτήσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα!

 

Σε όλες αυτές τις επιτυχίες, ειδικά τα τελευταία χρόνια, αυτή η ομάδα είχε στο πλευρό της την Πολιτεία μόνο στα αεροδρόμια, για τις φωτογραφίες και τα χειροκροτήματα. Γράφω ειδικά τα τελευταία χρόνια, διότι το ελληνικό κράτος δεν λέει να συνειδητοποιήσει ότι μόνο κερδισμένο θα έβγαινε αν έδινε κίνητρα – όχι απαραίτητα οικονομικά για εκείνους που θέλουν να ασχοληθούν με τον πραγματικό αθλητισμό όπως κάνουν τα κορίτσια του πόλο – στον κόσμο να ασχοληθεί μαζικά με την άθληση. Ακόμη και σε επικοινωνιακό επίπεδο, το μόνο άλλωστε που ενδιαφέρει αυτούς τους τύπους που ορίζουν την τύχη (αλλιώς… ατυχία) αυτής της χώρας, θα κέρδιζαν.

 

Το χειρότερο είναι ότι κατέστρεψαν και τη μεγαλύτερη ευκαιρία που είχε να διαχειριστεί η σύγχρονη Ελλάδα. Τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, που όσο κι αν κόστισαν (και κόστισαν πολύ) είχαν αφήσει πίσω τους αθλητικές υποδομές και κυρίως, αθλητική νοοτροπία στους Ελληνες. Και όπως έλιωσαν οι παρατημένες εγκαταστάσεις στο πέρασμα του χρόνου, ακριβώς αυτό έγινε και με την αθλητική νοοτροπία του κόσμου.

 

Τα κορίτσια, που σύμφωνα με το νόμο παίρνουν άδεια άνευ αποδοχών από τις υπηρεσίες τους για να πάνε να κατακτήσουν το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, χρόνος που δεν υπολογίζεται ούτε ως συντάξιμος, το 2012 δεν έχουν πάρει από την Πολιτεία καν το πριμ για το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό του Ζάγκρεμπ το 2010. Το ζήτημα δεν είναι να το πάρουν, ίσως δεν είναι καν το σωστό σε περίοδο τέτοιας οικονομικής κρίσης που πλήττει τη χώρα. Το εξοργιστικό είναι ότι τότε όσοι το υποσχέθηκαν έκαναν και πάλι μικροπολιτική και να είστε σίγουροι ότι και τώρα, στην εποχή των έκτακτων εισφορών, τα χαρατσίων και των μειώσεων και μαζικών απολύσεων, πάλι θα το υπόσχονταν.

 

Αν δεν το πιστεύετε, ρωτήστε τα κορίτσια του πόλο και θα καταλάβετε ότι για ανθρώπους του κανονικού αθλητισμού, τα χρήματα δεν είναι πιο σημαντικά από αυτό που κάνουν. Να είστε σίγουροι ότι θα σας απαντήσουν… έξω καρδιά και ας έχουν στο λαιμό τους περασμένο κάτι που κανένας άλλος Ελληνας δεν έχει. Χρυσό παγκόσμιο μετάλλιο.

 

Αλλωστε, αυτό που κατάλαβα τις όποιες στιγμές πέρασα κοντά σε αυτή την ομάδα, είναι ότι δεν φοράνε τα σκουφάκια και βουτάνε στην πισίνα για τη δημοσιότητα. Για παράδειγμα, ο προπονητής τους Γιώργος Μορφέσης με το ζόρι πείστηκε να καθίσει στο πάνελ κοντά στον δήμαρχο της Τρίπολης, για να πει – κοκκινισμένος από ντροπή – δύο λόγια για το τουρνουά «Θέτις Καπ». Οσο για τις κοπέλες, μου θύμισαν τα νιάτα μου να κάνω και να μου κάνουν χαβαλέ για το ποδόσφαιρο. Στο γυναικείο πόλο η αντιπαλότητα είναι μεταξύ Ολυμπιακού και Βουλιαγμένης. Από τις 16 κοπέλες που ήρθαν στην Τρίπολη, οι 14 ανήκουν σε αυτές τις δύο ομάδες (μία στον Ηρακλή, άλλη μία στον Τρίτωνα Αμαρουσίου). Εχει μεγάλη πλάκα να τις ακούς…