Η αυθεντική σημασία του άθλου της πρόκρισης στους 8

Δεκατέσσερα χρόνια πίσω άρχισα να παρακολουθώ επαγγελματικά την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου, την οποία ακολουθούσα πιστά από τα παιδικά μου χρόνια. Γι’ αυτό και εκτίμησα αμέσως τον Οτο Ρεχάγκελ, από τις πρώτες εβδομάδες της ζωής του στην Εθνική. Εγινα αμέσως θερμός υποστηρικτής της μεθόδου του, κι όλο αυτό μου είχε κοστίσει, ως ρεπόρτερ της Εθνικής για «Το Βήμα» εκείνη την εποχή, πολύ, διότι αμέσως μπήκα στην μαύρη λίστα της τότε διοίκησης της ΕΠΟ, η οποία δεν άφηνε ποτέ έναν προπονητή να βγάλει το κεφάλι του πάνω από την επιφάνεια και να πάψει να είναι αναλώσιμος.

 

Το καλοκαίρι του 2004, τον καιρό που άφηνα πίσω μου την ευθύνη του ρεπορτάζ της Εθνικής, ένιωθα ήσυχος για τη συνέχεια της ομάδας. Όχι επειδή ζούσα με την ψευδαίσθηση ότι θα άλλαζαν οι αντιλήψεις και οι συνθήκες στο ελληνικό ποδόσφαιρο χάρη στον θρίαμβο της Πορτογαλίας, αλλά επειδή ήμουν πεπεισμένος ότι αυτό το τρόπαιο θα εξασφάλιζε στην Εθνική το προνόμιο να ζει και να λειτουργεί με τις γερμανικές, τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές της, ότι θα της επέτρεπε να συνεχίσει να λειτουργεί σαν ξένη, ότι δεν θα ξαναγίνει Ελληνίδα.

 

Το 2008 τρόμαξα και ανησύχησα πολύ. Ηταν η πρώτη φορά, μετά το Euro 2008, που ανησύχησα πολύ για την συνέχεια της Εθνικής. Ηρθε όμως η προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου και η πρόκριση για να με καθησυχάσουν. Είχε άλλωστε αλλάξει στο μεταξύ η διοίκηση της ΕΠΟ αλλά και τα στελέχη του περιβάλλοντος της Εθνικής. Στη θέση των παρωχημένων είχαν βρεθεί άνθρωποι με σύγχρονη αντίληψη.

 

Καθησυχαστική ήταν και η επιλογή της ΕΠΟ για την μετά Ρεχάγκελ εποχή. Η μελέτη του Φερνάντο Σάντος στην πορεία του προτού αποδεχθεί την πρόταση της ΕΠΟ με έπειθε ότι ήταν μια πολύ καλή και λειτουργική επιλογή για τον εθνικό πάγκο. Ανησύχησα πολύ όμως τον καιρό που διάφοροι ποδοσφαιριστές έκαναν επίδειξη κωλοπαιδισμού και εξυπηρέτησης μικροσυμφερόντων και βάλθηκαν να ελαφρύνουν πολύ μια φανέλα που άλλοι είχαν βαρύνει πολύ χάρη στις υπερβάσεις τους. Η πρόκριση στην τελική φάση του Euro 2012 ήταν, ξανά, καθησυχαστική για όσους σκέφτονται και προβληματίζονται για τη συνέχεια της Εθνικής. Η επέκταση της συνεργασίας του Σάντος με την ΕΠΟ ήταν το καλύτερο νέο για τη συνέχεια της ομάδας αλλά και για το ελληνικό ποδόσφαιρο, διότι ο Πορτογάλος είναι ο πρώτος στη ζωή της Ελλάδας που κάθισε και εκπόνησε σχέδιο για τη δημιουργία εθνικού ποδοσφαίρου.

 

Κι ήρθε η ήττα από την Τσεχία, μετά από μια φτωχή εμφάνιση, γεμάτη λάθη από προπονητή και ποδοσφαιριστές. Οσα ακολούθησαν συνιστούν τη μεγαλύτερη απόπειρα που έχει κάνει ο παρωχημένος κόσμος του ελληνικού ποδοσφαίρου για να επιστρέψει στα πράγματα. Οσα καταλάβαμε, όσοι έχουμε ευαίσθητα αντανακλαστικά, μας έφεραν μπροστά στον πανικό ότι η Εθνική θα ξαναγίνει Ελληνίδα καφετζού. Διότι αν ερχόταν μια ήττα από τη Ρωσία, το παλιό ποδόσφαιρο θα απαιτούσε και θα μεθόδευε την απομάκρυνση του Σάντος, είτε με παραίτηση είτε με απόλυση, και θα ακύρωνε μια σειρά από ποδοσφαιριστές που ήταν και είναι σημαντικοί για τη συνέχεια της Εθνικής.

 

Με αυτή τη διήγηση θέλω να σας δείξω την αυθεντική σημασία που κρύβεται πίσω από την ιστορική επιτυχία της πρόκρισης της Ελλάδας στις 8 καλύτερες ευρωπαϊκές ομάδες του 2012. Πίσω από την ψυχική ανάτασή μας, από την καλή δημοσιότητα που πήρε, έστω για λίγο, η Ελλάδα από τα media του πλανήτη κρύβεται η εγγύηση καλής ευρωπαϊκής λειτουργίας της Εθνικής για τουλάχιστον ακόμη δύο χρόνια. Ή, τουλάχιστον, μέχρι την επόμενη φορά που τα κοράκια, που διαχρονικά καιροφυλακτούν, θα αρπάξουν την ευκαιρία ενός κακού αποτελέσματος για να αποκαθηλώσουν, να χλευάσουν, να προσβάλλουν, να διαπομπεύσουν τον προπονητή και τους ποδοσφαιριστές.

 

Μέχρι τότε η Εθνική θα συνεχίσει να είναι το καλύτερο και πιο υγιές κομμάτι ενός ξεπεσμένου ποδοσφαίρου, μιας ξεπεσμένης κοινωνίας, μιας ξεπεσμένης χώρας. Και θα υπάρχει για να αποδεικνύει, έστω σαν μια μεγάλη εξαίρεση που αμφισβητεί έντονα τον ελληνικό κανόνα, ότι γίνεται και στην Ελλάδα μια ομάδα ανθρώπων να πάει μπροστά όταν βάζει πολλή δουλειά και λειτουργεί με ευρωπαϊκή αντίληψη και καθαρό σύστημα αξιών. Αυτή η ομάδα φορά την πανοπλία της και ζει στο θερμοκήπιό της, για να μένει ανεπηρέαστη από το τοξικό ελληνικό περιβάλλον στο οποίο είναι αναγκασμένη να ζει. Μιμηθείτε τη!