Η δικαίωση του Βασίλη Σπανούλη

Στην χώρα που το πτυχίο αποτελεί εθνική ονείρωξη και τα Proficiency στολίζουν εφηβικούς τοίχους παραδόξως τα χαμένα στην μετάφραση λάθη που κάνουμε στην αγγλική γλώσσα είναι πολλά. Ένα από αυτά το παρατσούκλι «Kill Bill», που απέδωσαν οι οπαδοί του Παναθηναϊκού στον Βασίλη Σπανούλη. Ο τίτλος της ομώνυμης ταινίας, του παρανοϊκά ιδιοφυούς Κουεντίν Ταραντίνο, είναι στην προστακτική και περιγράφει την εμμονή και τον όρκο τιμής της Ούμα Θέρμαν ως «Νύφη» (Τhe Bride) να σκοτώσει τον Bill. Κοινώς ο τίτλος μεταφράζεται σε «Σκότωσε τον Βασίλη». Θέλοντας να αποδώσουν φόρο τιμής στο φονικό ένστικτο του Σπανούλη οι «πράσινοι» υιοθέτησαν αυτήν την ακροβασία στην ερμηνεία. Κάποια χρόνια αργότερα κυριολεκτούσαν.

 

Η πολύκροτη μεταγραφή του Βασίλη Σπανούλη στον Ολυμπιακό, τον Ιούλιο του 2010 αναμενόταν μέρες και οι αθλητικοί συντάκτες είχαν τα κείμενά τους έτοιμα, στην εφεδρεία, ώστε να μην τρέχουν τελευταία στιγμή. Τόσο σίγουροι ήταν που κενά είχαν αφήσει μόνο τα νούμερα. Τελευταία στιγμή, όμως, κάτι χλόμιασε και το ρεπορτάζ έλεγε πως ο Σπανούλης κάνει προσπάθειες να τα ξαναβρεί με την διοίκηση του Παναθηναϊκού, σκορπώντας ανακούφιση, αλλά και περηφάνια στην πράσινη εξέδρα πως ο φόβος της αυτοκρατορικής υποδοχής που του επιφύλασσαν στο ΟΑΚΑ ανάγκασε τον VSpan να κάνει πίσω. Οι ελπίδες αποδείχτηκαν φρούδες για να γίνει ο κακός χαμός στα ερτζιανά την ώρα που ο Πουγιόλ και «άγιος» Ίγκερ περιέφεραν το Ζιλ Ριμέ στο Soccer Stadium της Ν. Αφρικής. Λέγεται πως το τηλεφώνημα του Ίβκοβιτς στον Σπανούλη έπαιξε καθοριστικό ρόλο, αλλά τι σημασία έχει;

 

Από τον Ολυμπιακό δεν ανακοινώθηκε αμέσως το οικονομικό μέρος της συμφωνίας αλλά αργότερα διέρρευσε πως ο Σπανούλης θα εισπράξει τα τρία χρόνια 7,2 εκατομμύρια ευρώ, δηλαδή 2,4 εκ.ετησίως, με την εφορία πληρωμένη από τους «ερυθρόλευκους».
Η δημιουργική λογιστική (για να χρησιμοποιήσω όρους ΔΝΤ που τους έχουμε πρόχειρους) λέει πως ο Βασίλης Σπανούλης έγινε μετά το Νίκο Μπουντούρη,  ο δεύτερος Έλληνας παίκτης στην ιστορία της Α1 Κατηγορίας, που θα βγάλει τα «πράσινα» για να «προβάρει» αμέσως τα «ερυθρόλευκα» για 300 χιλιάδες ευρώ. Τα λογιστικά του πεζοδρομίου, όμως, λένε «για τα λεφτά τα κάνεις όλα».

 

Ήταν αρκετά αυτά τα χρήματα για έναν παίκτη που έτσι κι αλλιώς είχε λύσει το οικονομικό του πρόβλημα για μια μετακίνηση που τον έκανε «προδότη», «φραγκοκίλερ» και δεν συμμαζεύεται;

 

Στο οπαδικό συλλογισμό όχι. Άλλωστε ακόμα και οι φίλοι του Ολυμπιακού ήταν στην αρχή διχασμένοι (αλλά και μετά με Σιένα, ΠΑΟ) και η αποδοχή του Σπανούλη κάθε άλλο παρά καθολική ήταν.

 

Στο μυαλό του «πικραμένου» Βασίλη Σπανούλη, όμως, μάλλον δεν υπήρχαν τέτοια διλήμματα. Τα τελευταία δύο χρόνια, πριν τη μεταγραφή του στον Ολυμπιακό, η μουρμούρα για τον «Kill Bill» ήταν διάχυτη στα παιχνίδια του ΟΑΚΑ. Στην αρχή της περιόδου του 2009 και ενώ για δύο μήνες απουσίαζε από τα παρκέ με την επάνοδό του χρεώθηκε, σχεδόν αποκλειστικά, τον αποκλεισμό του Παναθηναϊκού από το final 4 της Euroleague και την απώλεια του Κυπέλλου από τον Ολυμπιακό. Ποιος εκείνος που ήταν η τρίτη επιλογή τότε του Ομπράντοβιτς και έμπαινε στον αγώνα όταν η μπάλα έκαιγε για να βγάλει τα κάστανα από την φωτιά. Ο κόουτς όμως των επιτυχιών μένει μόνιμα στο απυρόβλητο και ο Σπανούλης γίνεται ο εύκολος στόχος με αποκορύφωμα στον τρίτο τελικό λίγο πριν την λήξη της 3ης περιόδου όταν έχασε ένα, εύκολο ομολογουμένως, lay up. Μέχρι και μούντζες έφαγε ο VSpam. Πέντε λεπτά αργότερα, παίρνει την ομάδα στους ώμους του, γυρνώντας ένα παιχνίδι από το -14 στο κρισιμότερο όπως αποδείχτηκε παιχνίδι των play offs εκείνης της χρονιάς, για να αποθεωθεί. Αλλά έτσι είναι η μάζα προδίδει αυτόν που αγαπά.

 

Η εφήμερη προδοσία του Παναθηναϊκού κόσμου, ως επιχείρημα έχει μια κάποια βάση. Προσωπικά περισσότερο ως υπερασπιστική γραμμή μου ακούγεται. Τολμώντας, όμως, μια βουτιά στο μυαλό του Βασίλη Σπανούλη, νομίζω πως περισσότερο έχει να κάνει με τα «απωθημένα» του. Κι όπου απωθημένα εννοώ εκείνη την αχόρταγη δίψα του αιώνιου πρωταθλητή που επιθυμεί να βάλει ένα ακόμα, δυσκολότερο, στόχο στην καριέρα του. Να αποδείξει ότι είναι ο καλύτερος και ότι μπορεί να πάρει τίτλους και με άλλη ομάδα (όχι τόσο καλή όσο ο Παναθηναϊκός), στην οποία επιπλέον θα έχει την αντιμετώπιση του «θείου βρέφους», σε ένα περιβάλλον απόλυτα προστατευμένο και μια ομάδα φρούριο γύρω του.

 

Αυτά είναι ρίσκα που παίρνουν αθλητές που έχουν στομάχι, τσαμπουκά, κίνητρα, όνειρα. Στην τελική στα 28 του τα είχε κάνει όλα, Euroleague, πρωταθλήματα, κύπελλα, θριάμβους με την Εθνική. Τι έμενε; Να τα επαναλάβει ως πρώτο βιολί αυτήν την φορά, με άλλη ομάδα κι ο Ολυμπιακός είναι ο μόνος σύλλογος που μπορεί να του παρέχει τις προϋποθέσεις.

 

Πέρσι χαιρέκακα τόσο οι φίλοι του Παναθηναϊκού όσο και του Ολυμπιακού μιλούσαν για τραγωδία. Πως όχι άλλωστε; Ο Ολυμπιακός αυτοκτόνησε στο ΣΕΦ, αφού είχε διασύρει με 30 και πόντους διαφορά τη Σιένα, μόνο και μόνο για να χάσει τα τρία επόμενα παιχνίδια και να περιμένει μετά το εστεμμένο Παναθηναϊκό για μια από τα ίδια. Τεόντοσιτς, Μπουρούσης, Παπαλουκά και Σπανούλης είχα σιγήσει εκκωφαντικά –μη λέμε και βλακείες μεταξύ μας.

 

Χθες, όμως έκλεισαν στόματα.

 

Οι αδερφοί Αγγελόπουλοι τη νέα σαιζόν πρότειναν για οικονομικούς λόγους την αποψίλωση του Ολυμπιακού (με τον Μπουρούση και τις απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες με τον Μάκη Ψωμιάδη ουσιαστικά να τους κάνει δώρο το ξαλάφρωμα από το παχυλό συμβόλαιο του) και ο Ίβκοβιτς δέχτηκε την πρόκληση. Μόνος σταρ ο Σπανούλης

 

Η νέα ομάδα, αρχικά, χτίστηκε γύρω από αυτόν ή για αυτόν. Γρήγορα όμως ο Ντούντα κατάλαβε πως δουλειά δεν γίνεται έτσι και έριξε στον χορό τις διψασμένες εφεδρείες. Ακόμα και έτσι ο αρχηγικός ρόλος του Βασίλη Σπανούλη δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Ούτε η προσήλωση του στην ομάδα, κάποιες φορές υπερβάλλοντας εαυτόν (τον τελευταίο καιρό κυκλοφορεί ένας μύθος που θέλει την ποδοκνημική του διαλυμένη).

 

Χθες τα δάκρυα του πριν σηκώσει το ευρωπαϊκό τρόπαιο μαζί με Βασιλόπουλο και Πρίντεζη δεν ήταν συγκίνησης, ούτε περηφάνιας. Ήταν τα δάκρυα του κόπου του, τα δάκρυα μια δικαίωσης. Διότι όσο τον αφορά προσωπικά, περί αυτού πρόκειται, για την δικαίωση του.