Σεβασμός στον πελάτη

Σ’ αυτή τη χώρα ο κόσμος έχει βαρεθεί να βλέπει και να ακούει μετά Χριστό προφήτες. Έχει κουραστεί να ακούει ανθρώπους μετά από μια καταστροφή να διασταυρώνουν τα ξίφη τους και να διατυμπανίζουν πως αυτοί δικαιώθηκαν. Όντως όλοι είναι δικαιωμένοι σε μα χώρα που βουλιάζει και σε λίγους μήνες θα έχει φτάσει στο αμήν. «Μια χώρα χωράφι» όπως έλεγε ο Πανούσης. Μια χώρα που όλοι έχουν μάθει στα εύκολα. Τώρα είναι δύσκολα να μάθουν στα δύσκολα.

 

Μια χώρα με ανθρώπους που δεν έχουν μάθει τα ωραία σ’ αυτή τη ζωή. Ωραίο τόσα χρόνια ήταν απλά μια βόλτα στη Μύκονο, στην Αράχωβα, το πρώτο τραπέζι στα μπουζούκια και το να φεύγει κανείς από την υπηρεσία του τα Χριστούγεννα και να επιστρέφει μετά από τα Φώτα. Αυτά δυστυχώς δεν τα συναντούσε και συναντά κανείς μόνο στο δημόσιο τομέα. Υπήρχαν και στον ιδιωτικό. Όλοι μας έχουμε μια ιστορία να διηγηθούμε. Μια ιστορία για αργόσχολους, για φίλους των αφεντικών, για εργατοπατέρες που έχουν να δουλέψουν χρόνια, για κουλτουριάρηδες που ήξεραν να δίνουν συμβουλές στους άλλους για όλα.

 

Όλοι μας τα έχουμε βιώσει αυτά ή τα έχουμε ακούσει. Το θέμα είναι τι κάνουμε τώρα. Μια διαπίστωση απλοϊκή είναι πως σε αυτή τη χώρα πλέον δεν υπάρχουν ευκαιρίες. Δεν υπάρχουν; Παλιά είχες μυαλό, είχες κάποιες καλές ιδέες, δούλευες σκληρά και ήξερες πως αργά ή γρήγορα εάν το κυνηγήσεις θα δικαιωθείς. Τώρα; Τώρα μετράς τη χασούρα. Περιμένεις κάθε μήνα να δεις που έχει πάει ο μισθός σου και δοκιμάζεις συνεχώς το πικρό ποτήριον της μείωσης. Δεν βλέπουμε όμως κανείς να δίνει ευκαιρίες. Αντίθετα βλέπουμε κάποιους που δεν έχουν καταλάβει τι έχει γίνει στη χώρα και τι θα επακολουθήσει. Οι υπηρεσίες, οι τιμές και όλα όσα έχουν αγοραστική αξία παραμένουν στα ύψη αφού κάποιοι ανεγκέφαλοι περιμένουν να ξεγελάσουν τους άλλους και να ζήσουν εις βάρος τους. Ακόμη και τώρα.

 

Όλα στα ύψη. Ακόμη και οι εφημερίδες που έχουν τεράστια πτώση στις πωλήσεις εδώ και μήνες. Κανείς δεν τολμάει να μειώσει τις τιμές αλλά ρίχνει συνέχεια την ποιότητα. Όλα ανακυκλώνονται. Η εφημερίδα σε σχέση με το σάιτ είναι η μέρα με τη νύχτα. Οι εφημερίδες όμως πολλές φορές ακολουθούν τα σάιτ και το αντίθετο. Η τιμή των εφημερίδων είναι απαγορευτική για πολλούς όπως απαγορευτική είναι και η τιμή ενός μεγάλου μπουκαλιού με νερό εμφιαλωμένο. Εδώ φτάσαμε. Κανείς δεν ρίχνει τις εφημερίδες και κανείς δεν ρίχνει τις τιμές και στο νερό. Το πρόσχημα είναι πως δεν θα βγαίνει η επιχείρηση με μικρότερη τιμή. Αλήθεια είναι αυτή. Αλλά πόσο ακόμη θα αγοράζει ο κόσμος εφημερίδες με 1.30; Πόσο; Για λίγο ακόμη. Τι θα σημαίνει αυτό; Λουκέτα. Νέες απολύσεις. Νέο «ψαλίδι».

 

Είναι καλύτερο όμως να μπορέσει μια εφημερίδα να αυξήσει το κοινό της μέσα στην κρίση από το να το ελαττώσει και να κλείσει. Ένας κορυφαίος παράγοντας της αγοράς αυτοκινήτου στην χώρα μας έλεγε πρόσφατα πως αυτή την εποχή μόνο ζημιές έχει αυτός ο κλάδος. Ετοιμάζει όμως τα νέα «πακέτα» όταν η χώρα θ’ αρχίσει να … σηκώνεται. Για όλα υπάρχει λύση. Απλά τις λύσεις τις βρίσκουν οι τολμηροί και μόνο αυτοί της εφαρμόζουν. Όσοι μείνουν σε λογικές δημοσίου έχουν τελειώσει. Το σημαντικό στη σημερινή εποχή είναι να έχεις πελάτες. Όταν έχεις μαγαζί να είναι γεμάτο. Όταν έχεις εφημερίδα να την αγοράζουν. Δυστυχώς στη χώρα αυτή συμβαίνει το αντίθετο και όχι λόγω κρίσης αλλά λόγω έλλειψης τόλμης. Προσιτές τιμές, ποιότητα και καλό σέρβις.

 

Σεβασμός πάνω απ’ όλα στον πελάτη. Δεν υπάρχει αυτό στις μέρες μας γι΄ αυτό όλα πέφτουν.
Το σημαντικότερο είναι να ξέρεις που θέλεις να φτάσεις. Εάν ξέρεις και εάν γνωρίζεις και με ποιους τον τρόπο θα τον βρεις έστω και σ’ αυτή τι δύσκολη εποχή. Κανένας τολμηρός δεν πέθανε. Μόνο οι πρώτοι θαλασσοπόροι είχαν μεγάλες απώλειες αφού δεν ήξεραν τι θα συναντήσουν. Αυτό που βιώνει η χώρα μας το έχουμε δει και σε άλλες πολιτείες. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Η κρίση είναι κρίση αλλά ο έξυπνος θα παραμείνει έξυπνος.