You are all “Greeks”? Well Who gives a shit?

Αρχίζει κόσμος κι έρχεται στη Χαλκιδική. Έλληνες φυσικά, αλλά και κάποιοι ξένοι. Βαλκάνιοι κατά βάσιν, λίγοι Ρώσοι αλλά σποραδικά και κάποιοι Αυστριακοί και Γερμανοί. Κατ αυτόν τον τρόπο έρχομαι αντιμέτωπος με τα βλέμματα των ανθρώπων και επιχειρώ να ψυχανεμιστώ διαθέσεις αλλά και αντιδράσεις. Συνειδητοποίησα κάτι, που είναι ευρύτερης κλίμακας οπτική μου: Δε με νοιάζει καθόλου τι σκέπτονται, τι πιστεύουν, τι νιώθουν οι ξένοι για μας. Τα δικά μας, τα Ελληνικά βλέμματα αναζητώ. Κι εκεί αντιλαμβάνομαι πως τους περισσότερους, τους κόφτει η γνώμη των ξένων ΚΑΙ αυτήν την περίοδο της κρίσης.

 

Νας σας πω την μαύρη αλήθεια, ούτε το κατάλαβα ποτέ, ούτε μπόρεσα και να το επεξεργαστώ αυτό: Ποιοι είναι φιλέλληνες, ποιοι ανθέλληνες, ποιοι μας υπερασπίζονται, ποιοι μας συμπονούν, ποιοι μας κατατρέχουν. Δεν ήταν ποτέ μες τα ενδιαφέροντά μου. Κι εκτιμώ πως ανάμεσα στους άλλους λαούς, λίγους θα βρει κανείς να τους απασχολεί πως τοποθετούνται οι ξένοι απέναντί τους. Εμείς, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, ενδιαφερόμαστε.

 

Μόλις συμβεί κάτι αρνητικό ή θετικό, ακόμη και στον ελληνικό Τύπο, βλέπουμε αναδημοσιεύσεις του ξένου Τύπου για την κάλυψη του γεγονότος. Κλισέ του στυλ “γίναμε διεθνώς ρεζίλι” είναι στην καθημερινή μας επικοινωνία, αλλά και στον αντίποδα “παραμιλάει η Ευρώπη” όταν κατορθώνεται κάτι με κυανόλευκο φόντο. Κάτι σαν μαντάμ Σουσού του πλανήτη, δηλαδή, είμαστε. Κουτοπόνηροι κι επιφανειακοί χωριαταραίοι, που τους απασχολεί το “φαίνεσθαι” κι όχι το “είναι”.

 

Αυτό ειδικά το τάχαμου κίνημα του “We are all Greeks” (είμαστε όλοι Έλληνες), μου γυρίζει τα μυαλά και τα έντερα. Μου βγάζει μια λύπηση και μια κακομοιριά, που βρίσκει ανταπόκριση στους πονόψυχους ανάμεσα στους ξένους και που τάχαμ δήθεν, είναι ο νέος φιλελληνισμός και πρέπει να μας χαροποιεί. Τι λέτε μωρέ; Από που κι ως που πρέπει να χαίρομαι, επειδή σε κάποιους προκαλείται συναισθηματική φόρτιση εξ αιτίας της ταλαιπωρίας της χώρας και του λαού μας; Αν νοιάζονται οι κοινωνίες ανθρωπιστικά για όλους τους υπόλοιπους, δεν θα αναπτύσσονταν επί αιώνες μονόμπαντα, εις βάρος των πολλών, ούτε συνολικά, εις βάρος άλλων λαών. Χέστηκα για τη λύπησή τους.

 

Επιθυμώ τον σεβασμό και την εκτίμηση για τους Έλληνες ΠΟΛΙΤΕΣ. Επιθυμώ την αναγνώριση της μαχητικότητας, της ανθεκτικότητας, της εργατικότητας, της αξιοπρέπειας του Έλληνα. Αλλά με απασχολεί πρωτίστως, εάν την έχουμε κατακτήσει εμείς. Με νοιάζει πολύ να αρχίσουμε ΕΜΕΙΣ, να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον και όλοι μαζί να αναδημιουργήσουμε και να σεβόμαστε την κρατική και εθνική μας οντότητα. Και δε δίνω δεκάρα τσακιστή για τη γνώμη της κάθε Λαγκάρντ. Με κόφτει να ασκούμε εμείς, δικαιώματα και υποχρεώσεις, έτσι που να μην πνίγει το δίκιο το δικό μας, εκείνο του διπλανού μας. Να σκεφτόμαστε συνολικά, κοινωνικά, εθνικά ή ευρωπαϊκά – αλλά ΕΜΕΙΣ για ΕΜΑΣ. Και μετά, η γενική εκτίμηση, ο σεβασμός, ο θαυμασμός, η αγάπη ή το μίσος εν τέλει, των απέξω, είναι πολύ μικρής βαρύτητας.

 

Ως τότε, σε αυτά τα εκτός συνόρων αναθέματα ή τα “We are all Greeks”, εγώ απαντώ: “Well Who gives a shit?”