Η Ελλάδα δεν είναι Φέντερερ!

Οι περισσότεροι Έλληνες γνωρίζουν για το τένις λίγο περισσότερα από όσα για τα ψυχολογικά προβλήματα του λεμούριου της Μαδαγασκάρης. Ακόμη κι εκείνοι όμως που δεν έχουν ιδέα στα πόσα γκέιμ τελειώνει ένα σετ, ξέρουν τον Φέντερερ και τον Ναδάλ. Και όχι μόνο τους ξέρουν αλλά υποστηρίζουν τον ένα ή τον άλλο με οπαδικό φανατισμό (ο Νόβακ Τζόκοβιτς προς το παρόν δεν προκαλεί τέτοιες εντάσεις). Εξού και τα διθυραμβικά σχόλια χθες στο ίντερνετ για τον θρίαμβο του Ρότζερ στο Γουίμπλεντον και την επάνοδο του στο νούμερο ένα της παγκόσμιας κατάταξης.

 

Βλέπετε, έτσι είμαστε εμείς εδώ. Είτε πρόκειται για Ολυμπιακό – Παναθηναϊκό, είτε για Μπαρτσελόνα – Ρεάλ Μαδρίτης, είτε για Αλίκη Βουγιουκλάκη – Τζένη Καρέζη, διχαζόμαστε, παθιαζόμαστε, συζητάμε σα να πρόκειται για ζήτημα ζωής ή θανάτου.
Εν προκειμένω και δίχως να έχω κάνει κάποια εκτεταμένη έρευνα επ΄ αυτού, έχω την εντύπωση ότι ο Φέντερερ διαθέτει περισσότερους υποστηρικτές στη χώρα μας από όσους ο Ναδάλ. Στους πρώτους, ομολογώ, ανήκω κι εγώ. Ο Ελβετός έχει παίξει -όχι απαραιτήτως το καλύτερο αλλά σίγουρα το ομορφότερο τένις που έχω δει στη ζωή μου.

 

Η αρμονία, η χάρη, η πλαστικότητα των κινήσεων του, σε συνδυασμό με την σχεδόν ατσαλάκωτη εικόνα του (ο τύπος σχεδόν δεν ιδρώνει) και την επιμονή του να παίζει με το ένα χέρι, σε μια εποχή που οι νεότεροι αντίπαλοι του κρατούν τη ρακέτα και με τα δύο χέρια, αφού η δύναμη τείνει να επικρατήσει της τεχνικής, τον καθιστούν υπέροχα αναχρονιστικό, αριστοκρατικά μοναδικό. Και τα ξενέρωτα, περί «μηχανής» ή «ρομπότ» που επικαλούνται όσοι δεν τον συμπαθούν, συγγνώμη κιόλας, μου ακούγονται ψιλοανοησίες . Ο Φέντερερ κλαίει όταν κερδίζει, δακρύζει όταν χάνει, απογοητεύεται ή ενθουσιάζεται κατά τη διάρκεια του αγώνα.

 

Απλώς προτιμά να διαχειρίζεται τα συναισθήματα του με αυτοσυγκράτηση και όχι με τον κραυγαλέο τρόπο του Ναδάλ, ο οποίος εκτοξεύει περισσότερα “puda madre” κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού κι από ουρουγουανό μαφιόζο σε μπαρ του Μοντεβιδέο!
Με πιο απλά λόγια ο Φέντερερ είναι οργανωμένος, συγκροτημένος, μετρημένος, εργατικός, ευγενής, πολιτισμένος, αξιοπρεπής, με έμφυτο αέρα ανωτερότητας, αλλά όχι σνομπ. Και εδώ έγκειται το παράδοξο; Γιατί αυτός ο άνθρωπος έχει τόσους πολλούς οπαδούς σε μια χώρα ανοργάτωτη, ανερμάτιστη, αμετροεπή, με μπόλικα συμπλέγματα κατωτερότητας και την αγένεια σημαία της; Ίσως επειδή θαυμάζουμε όσα μας λείπουν.

 

Η Ελλάδα στηρίζει Φεντέρερ, αλλά δεν είναι Φέντερερ.

 

Ευτυχώς εδώ που τα λέμε, διότι στην παρούσα φάση το στιλ και η αρχοντιά δεν θα μας χρησίμευαν και ιδιαίτερα.Πλέον χρειαζόμαστε μούσκουλα. Περισσότερο από ποτέ, πρέπει να φάμε χώμα, να παλέψουμε λυσσαλέα για κάθε κερδισμένο πόντο, να λερωθούμε, να μοχθήσουμε και να μην τα παρατήσουμε όσο κι αν η κατάσταση μοιάζει απελπιστική!

 

Όχι, η Ελλάδα σε καμία περίπτωση δεν είναι Φέντερερ. Αν όμως θέλει να επιβιώσει, οφείλει να γίνει λίγο Ναδάλ

Tο κείμενο γράφτηκε για το www.prismanews.gr.