Μη βρέχεις ρε

Επειδή ο Βίτους νοίκιασε καμπριολέ αυτοκίνητο για να κάνει βόλτα η Γκάμπι. Για να της χτυπάει ο αέρας το πρόσωπο. Δεν μοιάζει να υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να έρθει άλλο καλοκαίρι που ο Ελληνικός αέρας θα επιχειρήσει να ανακατέψει τα μαλλιά της. Η Γκάμπι είναι στο τελευταίο στάδιο ανίατης ασθένειας και ακόμη και τα φετινά Χριστούγεννα, δε μοιάζει εφικτό να τα γιορτάσει. Οι δυο τους έρχονται τα τελευταία είκοσι χρόνια στην Νέα Ποτίδαια της Χαλκιδικής. Είναι Γερμανοί, μοιάζουν εξήντα- εξηνταπεντάρηδες.

 

Είναι εκείνος ο γνωστός τύπος ευρωπαίων τουριστών, που έρχονται κάθε χρόνο, την ίδια περίοδο, στο ίδιο συγκρότημα, κλείνουν το ίδιο ακριβώς δωμάτιο, ξαπλώνουν αν είναι δυνατόν στην ίδια ακριβώς ξαπλώστρα, στο ίδιο ακριβώς σημείο της αμμουδιάς, επισκέπτονται τις ίδιες ταβέρνες και παραγγέλνουν τις ίδιες γεύσεις. Μαζεύουν τα ίδια χρώματα, τα ίδια αρώματα, τις ίδιες εικόνες, σχεδόν επακριβώς πάνω στο ίδιο πρώτο ίχνος, που άφησαν στις ελληνικές παραλίες όταν πρωτοήρθαν. Επιστρέφουν στην πατρίδα τους και όλο το χειμώνα τρέφονται με την ανάμνηση του Ελληνικού καλοκαιριού και την προσμονή του επόμενου.

 

Ανταλλάσσουν τα ίδια χαμόγελα και τις ίδιες φιλοφρονήσεις με τους ντόποιους, αισθάνονται εκείνοι, αλλά και τους αισθανόμαστε και μεις λίγο δικούς μας και τιμούν με την επιλογή τους τον τόπο, την οικονομία, τη φιλοξενία και τους ανθρώπους μας. Η Γκάμπι παλεύει πολλά χρόνια με την αρρώστεια. Φέτος χάνει. Μόνο με τη συνοδεία της γιατρού της έγινε εφικτό να έρθει κι αυτό το καλοκαίρι στο Haus Argo. Ήρθε όμως Να μείνει στο ίδιο μικρό δωμάτιο, από τα πίσω, που δεν έχουν θέα στη θάλασσα κι ας προθυμοποιήθηκε ο Θανάσης να τους δώσει μπροστινό. Για ν αποχαιρετήσει τα καλοκαίρια της και να την χαιρετήσουμε κι εμείς.

 

Αυτή είναι ενωμένη Ευρώπη, Άνγκελα Ενωμένη στο γέλιο, στον πόνο, στον έρωτα, στο νοιάξιμο, στο βουβό θρήνο. Τα υπόλοιπα, λέγονται Eurogroup.

 

Υγ Αυτές τις μέρες, μη βρέχεις ρε