100 χρόνια μπροστά

Από πιτσιρικάς βουτηγμένος στις εφημερίδες. Αργότερα, και για επαγγελματικούς λόγους. Τώρα πια, κυρίως μόνο κυριακάτικες. Για την ουσία τους, όχι για τα περιτυλίγματα, αν και πολλές φορές το δέλεαρ ήταν οι προσφορές τους. Μα πολλές φορές δεν προλαβαίνω να τις απολαύσω όπως θέλω. Τις πιάνω Δευτέρα, τις τελειώνω Σάββατο, μία ημέρα πριν από τις… επόμενες. Όχι, δεν τα διαβάζω όλα. Μα, τα «περνάω» όλα. Ούτε μία σελίδα ανέγγιχτη. Και «στέκομαι» σ’ ότι μ’ αρέσει. Μόλις χθες πρόλαβα να ξεφυλλίσω ολοκληρωμένο το «Πρώτο Θέμα» της προηγούμενης Κυριακής. Και ευχαριστώ τον Γιάννη Μακρυγιάννη που μου χάρισε ό,τι πιο σοφό έχω διαβάσει τα τελευταία δύο χρόνια, απλώς καταθέτοντας ένα ποίημα του Γιώργου Σουρή. Ένα ποίημα που γράφτηκε το 1912! Είναι ό,τι πιο ακριβές, ζωντανό, φρέσκο, αληθινό έχω διαβάσει στα χρόνια της κρίσης. Και γράφτηκε πριν από 100 χρόνια. Απολαύστε το και σκεφτείτε. Θα πάει ο νους σας σε πολλά: αυτή είναι και η μαγεία των 45 δευτερολέπτων που χρειάζεστε για να διαβάσετε το διαχρονικό ποίημα…

 

Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Νά χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;
Όλα σ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.
Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.
Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που χει
στο να λουστρίνι, στ άλλο τσαρούχι.
Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.
Δυστυχία σου, Ελλάς, με τα τέκνα που γεννάς! Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

 

Ποιος ήταν ο Σουρής. Βρείτε εδώ πολλά ποιήματά του, ακόμη και για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896.