Η αδράνεια είναι η κατάρα μας…

Ομολογώ ότι εδώ και πολλές μέρες δεν έχω κουράγιο να γράψω. Κάθισα αρκετές φορές μπροστά στο πληκτρολόγιο, πέρασα το μυαλό μου πάνω από ένα σωρό ρεπορτάζ και ιστορίες που θα μπορούσαν να έχουν ενδιαφέρον. Θα… μπορούσαν. Κάποιες άλλες εποχές, υπό άλλες συνθήκες. Για εμένα (διευκρινίζω). Γιατί μπορεί άλλοι να εξακολουθούν να φτιάχνονται με τις ροζαλί ιστορίες διάσωσης (ακόμα μια φορά) της ΑΕΚ, της μόνιμης αδικίας κατά του ΠΑΟΚ (πριν γίνει ένα παιχνίδι), της συλφίδος που ανέλαβε να ομορφύνει (επικοινωνιακά γιατί κατά τα άλλα η φύση κάνεις τις επιλογές της) τον Τσάκα, της αδάμαστης οργής του Σάββα και τις γεμάτες έμπνευση απαντήσεις του Γόντικα και του Βασίλη Κωνσταντίνου.

 

Μακάριοι όσοι απασχολούνται με αυτά ακόμα. Θα ήθελα αλήθεια να ήμουν… μειωμένου καταλογισμού και να μάχομαι για τέτοια ζητήματα με άλλους που έχουν το ίδιο χάντικαπ στα μαρμαρένια αλώνια των ιντερνετικών φόρουμ. Θα υπήρχαν στιγμές που θα έπειθα τον εαυτό μου, ότι τους πήδηξα όλους με την φοβερή επιχειρηματολογία μου.
Γιατί δεν συμβαίνει αυτό; Δεν έχω διάθεση να σας φορτώσω τα δικά μου προβλήματα. Πιθανολογώ ότι έχετε μπόλικα από τα δικά σας. Αυτό που προσπαθώ να καταλάβω είναι τι σημαίνει αυτή η αδράνεια μέσα στην οποία ζούμε εσχάτως. Αυτή η αίσθηση ότι δεν υπάρχει η βαρύτητα και αιωρούμαστε προς κάτι που δεν ξέρουμε τι είναι. Όχι όσον αφορά αυτά που θα μας κάνουν (εκεί τα πράγματα είναι δεδομένα), αλλά αυτά που θα μπορούσαμε να κάνουμε εμείς. Είναι η αδυναμία μας να πετύχουμε κάτι για εμάς, οπότε θα είμαστε μόνιμα σε αυτή την κατάσταση, χαμένοι στο διάστημα; Η’ είναι απλά το διάστημα της ηρεμίας πριν από την έκρηξή μας;

 

Θα ήθελα να ελπίζω το δεύτερο, αλλά δεν ζούμε σε εποχές ελπίδας. Πολύ φοβάμαι ότι η θλίψη μας δεν γίνεται οργή, αλλά η οργή μας μια θλίψη που μας οδηγεί σε αυτή την αδράνεια. Η μελαγχολία δεν έφερε ποτέ την επανάσταση, παρά μόνο ίσως –ατομικά- στις τέχνες. Έχουμε βρει πολλές όμορφες εκφράσεις για το θηρίο και την αντίδρασή του, όταν είναι με την πλάτη στον τοίχο, όταν δεν έχει διέξοδο. Τις χρησιμοποιήσαμε κατά κόρον χρόνια τώρα, σε περιγραφές αγώνων. Είναι προφανές ότι δεν αφορούν εμάς. Εμείς είμαστε απλά κότες, μετά από χρόνια καλοπέρασης και μαλθακότητας. Είμαστε αυτοί που πιστεύουμε ότι αύριο το πρωί θα μας σκουντήξουν και θα μας πουν ότι όλα αυτά που συμβαίνουν είναι ένα κακό όνειρο. Ότι θα επιστρέψουμε έτσι στα πρότερα, γελώντας με τον εφιάλτη. Ούτε καν τον τίτλο «θηρίο στο κλουβί» δεν μπορούμε να διεκδικήσουμε για πάρτη μας.

 

Τελικά αυτή η αδράνεια μπορεί να είναι απλά η συνειδητοποίηση της ανεπάρκειάς μας να αλλάξουμε εμείς, για να αλλάξουμε τα πράγματα. Και για να πω την αλήθεια, δεν γουστάρω να παλέψω ούτε στιγμή για τον μαλάκα που πιάνει δύο θέσεις στο σούπερ μάρκετ και κλείνει τη ράμπα των αναπήρων. Θέλω να τον δω να υποφέρει μπας και σβήσει το αλαζονικό χαμόγελο του νεοπλουτισμού από το γελοίο πρόσωπό του.

 

Κάποιος είπε ότι η Ελλάδα δεν θα αλλάξει αν ο Ελληνας δεν σταματήσει να πατάει και τα δύο κουμπιά στο ασανσέρ. Υπερβολές ή όχι το σίγουρο είναι ότι η αλήθεια δεν βρίσκεται στον μικρόκοσμο που φτιάχνει ο καθένας στο twitter ή στα γκρουπ της επανάστασης στο facebook. Εκεί όπου όλοι λένε αυτά που θέλουμε να ακούσουμε. Εκεί που πιστεύουμε πως είμαστε πολλοί και αποφασισμένοι. Η αλήθεια είναι έξω, είναι σκληρή και είναι αυτή που φτιάξαμε πολλά χρόνια τώρα. Ακόμα και αν δεν δικαιολογεί τα όσα περνάμε, έχει βγάλει ρίζες και θεριεύει γιατί εμείς την θρέψαμε με την αποχή και τη συνενοχή μας. Η αδράνεια λοιπόν είναι η κατάρα μας, από τις γενιές που διαδεχθήκαμε. Αυτές που δεν ήταν τέλειες, αλλά που είχαν τα άντερα, σε δύσκολες στιγμές, να παλέψουν. Γιατί ήταν τυχερές να μην έχουν internet και τηλεόραση…