Ποιοι σβήνουν τη Φλόγα του αθλητισμού

Θα ήθελα πάρα πολύ να είχα τη δυνατότητα να κάνω μια έρευνα που θα συμπεριελάμβανε όλους τους αθλητές. Ολων των αθλημάτων, ανεξαρτήτου αγωνιστικής αξίας, δεξιοτεχνίας, ηλικίας, αναγνωρισιμότητας, ίσως και εθνικότητας. Εστω, όμως, ότι θα αφορούσε στους Ελληνες αθλητές. Δεν γνωρίζω καν πόσοι είναι, μάλλον μερικές χιλιάδες.

 

Ολους τους, λοιπόν, θα ήθελα να τους ρωτήσω για την Αρχαία Ολυμπία. Είμαι πολύ περίεργος να μάθω πόσοι γνωρίζουν τι ακριβώς σημαίνει όχι τι συμβολίζει αλλά τι προκάλεσε ο ιερός χώρος για τον παγκόσμιο αθλητισμό. Και να το ξέρουν, που ακόμη και για αυτό αμφιβάλω, είμαι βέβαιος ότι οι περισσότεροι δεν το έχουν καν αξιολογήσει. Δεν έχουν σκεφτεί καν πώς θα μπορούσε να είναι ο αθλητισμός της Ελλάδας, που σήμερα τους δίνει ζωή, αν κάποτε η Αρχαία Ολυμπία δεν είχε γεννήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Στην ουσία δεν είχε γεννήσει τον ίδιο τον αθλητισμό…

 

Κατηγορώ πάρα πολύ τον εαυτό μου που ως επαγγελματίας του χώρου, ποτέ τόσα χρόνια δεν είχα φροντίσει να παρακολουθήσω από κοντά ό,τι πιο συμβολικό υπάρχει για το αντικείμενο που με τρέφει σωματικά και ψυχικά, την αφή της Ολυμπιακής Φλόγας. Και θα με ξανακατηγορήσω αν τώρα που το έζησα, δεν φροντίσω να το ξανακάνω.
Νιώθω ότι αν θέλω να έχω το δικαίωμα να λέω ότι ασχολούμαι επαγγελματικά με τον ελληνικό αθλητισμό, δεν έχω το δικαίωμα να μην είμαι εκεί. Στην κορυφαία του στιγμή. Πολύ περισσότερο – για αυτό και η έρευνα που λέγαμε – νιώθω ότι δεν έχουν το δικαίωμα να λείπουν από αυτή τη στιγμή οι Ελληνες αθλητές.

 

Δεν με ενδιαφέρουν οι πρόεδροι, οι υπουργοί, οι δήμαρχοι, οι γραμματείς, οι άνθρωποι που αυτοσυστήνονται ως βασιλιάδες, όπως – δεν κατάλαβα ποτέ γιατί – έγραφε η καρέκλα του Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ. Είναι τραγικό, όμως, ο μοναδικός επαγγελματίας αθλητής στην τελετή αφής της Ολυμπιακής Φλόγας να είναι ο Σπύρος Γιαννιώτης, επειδή μόνο και μόνο ήταν ο πρώτος λαμπαδηδρόμος. Αν μου ξέφυγε κάποιος ανάμεσα στους 6.000 ανθρώπους που ήταν εκεί, ας με συγχωρήσει. Αλλά δεν το νομίζω, θα τον ξεχώριζε το πλήθος – τόσο μόνος θα ήταν και θα το μαθαίναμε…

 

Προσωπικά θεωρώ ότι θα έπρεπε έστω ένας αθλητής από όλες τις ομοσπονδίες να δώσει το παρών. Δύσκολα πράγματα, θα ταλαιπωρηθούν τα παιδιά. Ας ήταν εκεί οι Ολυμπιονίκες μας με τα τόσα προνόμια. Ούτε αυτοί… Εστω οι αθλητές που έχουν εξασφαλίσει τη συμμετοχή τους στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου για αυτοδιαφήμιση. Αντιπροσωπεία της Εθνικής ποδοσφαίρου, αθλητισμός λέγεται κι αυτός, που θα πάει στο Euro.

 

Κρίμα, διότι κάποια στιγμή αφού είχε αναχωρήσει η Ιερή Φλόγα για το ταξίδι της, χαζεύοντας στο στάδιο, που πιο όμορφό του δεν υπάρχει στον πλανήτη, σκέφτηκα ότι στον χώρο που γεννήθηκε ο αθλητισμό, εμείς οι ίδιοι – βάζω και τον εαυτό μου – οι επαγγελματίες του αθλητισμού τον «σκοτώνουμε». Υπερβολική σκέψη. Μπορεί… Αλλά είναι που δεν το χωρά το μυαλό μου να μην βρίσκεται εκεί κανείς τους…