Η μοναξιά του σχοινοβάτη

Δανεικός ο τίτλος, δανεική και η ζωή μας. Έως τώρα μας έλεγαν πως κάθε παιδί που γεννιέται σ’ αυτή τη χώρα χρωστάει ένα ποσό. Τώρα χρωστάει ακόμη μεγαλύτερο ποσό αλλά στους Γερμανούς. Μια ζωή δανεική σε μια χώρα που μας ανήκει. Η Ελλάδα ανήκει εις τους Έλληνες; Τελικά οι Έλληνες ανήκουν στην Ανατολή ή στην Δύση; Πιτσιρικάς ήμουν όταν ακούστηκε η φράση του Ανδρέα: «Τσοβόλα δώστα όλα». Είχα μεγαλώσει όταν μπήκαμε στο ευρώ και ακούγαμε τον Σημίτη να μιλάει για μακέτες. Είδαμε, ακούσαμε, νιώσαμε. Κάποιοι έζησαν και αυτό που περιέγραφε ο Τζίμης Πανούσης στο τραγούδι του με τίτλο «Εκλογές». Αναφέρονταν σ’ εκείνους που σταύρωναν ψηφοδέλτια και τους στίχους είχε γράψει ο βουλευτής Γρηγόρης Ψαριανός. Αμφιβάλλω εάν θα υπάρχουν σήμερα τέτοιοι. Σήμερα που όλοι μπαίνουν ή θα μπουν στο στόχαστρο. Αυτά μας έφαγαν…

 

Οι σωτήρες αυτής της χώρας είναι μέσα στη Βουλή. Εκεί τους έβαλαν οι ψήφοι μας, η ανοχή μας και η αποχή μας. Ο κάθε τυχαίος παρέλασε από τη Βουλή. Επειδή είχε τα μέσα, είχε τα λεφτά, είχε τη φήμη… Απαξιώσαμε την πολιτική. Βάλαμε στο περιθώριο τους εαυτούς μας για μια θεσούλα, για μια μπίζνα, για την εύνοια του κάθε τυχαίου. Στην Ελλάδα υπήρχε μια οδός για να προχωρήσεις. Κλέψε, ρήμαξε, συμμάχησε με τον διάβολο και θα είσαι κορυφαίος. Μίζες, διαπλοκή μα πάνω απ’ όλα ασυλία. Ο λαός περνούσε καλά. Έφευγε ο ένας από τον άλλο. Απομακρύνονταν. Αυτοκίνητα, γούνες, σκάφη, δάνεια για διακοπές, χλιδή. Δέκα χρόνια στο ευρώ ο Έλληνας έζησε ή νόμιζε πως έζησε. Ώσπου η Ελλάδα είναι πάνω στα… κάρβουνα και όλοι τώρα θα κάνουμε τους αναστενάρηδες.

 

Λίγο αργά ξυπνήσαμε. Κάποιοι ακόμη ελπίζουν. Αλήθεια είναι πως πρέπει να ελπίζουμε αλλά πρώτα θα ζήσουμε το φινάλε και μετά θα φανεί η ελπίδα. Όσο πιο γρήγορα συνειδητοποιήσει κανείς τις βίαιες αλλαγές που ήρθαν και έρχονται τόσο το καλύτερο είναι γι’ αυτόν. Η Ελλάδα αλλάζει. Γυρίζει σελίδα. Όχι γιατί το θέλουν οι Έλληνες αλλά γιατί έτσι θα γίνει. Το θέλουν οι ξένοι. Αυτά που μας έδωσαν τόσα χρόνια με τα πακέτα Ντελόρ, με τις επιδοτήσεις, με με με … και εμείς τα επενδύσαμε στα μπουζούκια, στα σκάφη και στην κλεψιά μας τα παίρνουν πίσω. Το μάρμαρο όμως το πληρώνουν όλοι. Έφταιγαν δεν έφταιγαν θα υποστούν την ταπείνωση. Μόνο ένα μας μένει… Αυτός ο δανεικός τίτλος έχει και έναν στίχο που λέει:

«Όμως για μένα είναι αργά να τρελαθώ
και είναι ακόμα πιο αργά να κάνω υπομονή
Θα μείνω εδώ και θα υπάρχω όπως μπορώ
και για το πείσμα σας γουρούνια θα αντέχω
θα περιμένω άλλες μέρες….»