Σιγά το σοκ ρε παιδιά

Ενα από τα τελευταία πράγματα που φανταζόμουν ότι θα κάνω ποτέ ήταν να υπερασπιστώ τον Βασίλη Τοροσίδη. Αυτόν τον προικισμένο ποδοσφαιριστή που η συχνά μικροπρεπής συμπεριφορά, απόρροια του προβληματικού χαρακτήρα του τον κατατάσσει στη λίστα με τους πλέον αντιπαθητικούς του αθλήματος.

 

Ενα από τα πράγματα που με ενοχλεί περισσότερο και από τον εντός γηπέδων κωλοπαιδαρισμό του Τοροσίδη, όμως, είναι η σεμνοτυφία. Και δη η ψευδής. Σοκαρίστηκε η Ελλάδα από το βίντεο που ο Τοροσίδης και αρκετοί Ελληνες παίκτες του Ολυμπιακού βρίζουν τον διαιτητή και τον επόπτη για το πέναλτι που δεν έδωσε στην Ξάνθη.

 

Σιγά ρε παιδιά, λέω εγώ. Μόνο όποιος έχει μεγαλώσει εσώκλειστος σε πρότυπο σχολείο στους πρόποδες των ελβετικών Άλπεων και έχει μάθει να βλέπει μοντέρνο πένταθλο δικαιολογείται να σοκαριστεί από 4-5 «αρχίδι» και 3-4 «γαμώ» (συμπληρώνεις ό,τι θες μετά).

 

Οποιος έχει βρεθεί έστω και μία φορά σε φυσούνα μετά το τέλος λίγο περιπετειώδους αγώνα όχι μόνο δεν «σοκάρεται» από το σχετικό βίντεο, αλλά κρυφοχαμογελά κιόλας. Ευτυχώς ή δυστυχώς εγώ έχω βρεθεί αρκετές φορές σε φυσούνες. Και από το πουθενά έχω βρεθεί να χωρίζω ανθρώπους που αν τους έβλεπες υπό φυσιολογικές συνθήκες θα στοιχημάτιζες την έκτακτη εισφορά σου πως δεν πρόκειται να τσακωθούν ποτέ στη ζωή τους. Σε διαφορετικές περιπτώσεις κι εγώ. Οχι με παίκτες. Σε ευρωπαϊκό παιχνίδι, μάλιστα.

 

Εκείνη τη στιγμή η πίεση χτυπάει κόκκινα. Δεν ελέγχεις απόλυτα τις αντιδράσεις σου. Λογικό είναι λοιπόν ο Τοροσίδης, ο Μανιάτης και ο οποιασδήποτε ομαδικής απόχρωσης ποδοσφαιριστής να ρίξει και δύο μπινελίκια παραπάνω.

 

Δεν μιλάμε για τον Τάσο Μητρόπουλο ή τον Σάββα Θεοδωρίδη που αυτό είναι το επάγγελμά τους. Αναφερόμαστε στους ποδοσφαιριστές. Δυστυχώς έτσι είναι τα πράγματα. Το χειρότερο πως εκείνοι οι κριτικάρουν είναι όσοι πλακώνονται με την παραμικρή αφορμή στα γήπεδα 5Χ5, βρίζουν στα γήπεδα με τα παιδιά τους δίπλα να ακούν και περνούν γενεές 14 όποιον καθυστερεί να ξεκινήσει στο φανάρι.

 

Αν υπάρχει ένας κατακριτέος πρωταγωνιστής στο βίντεο, για μένα είναι ο Γιάννης Τσιρώνης. Ο «υπεύθυνος ασφαλείας» του Ολυμπιακού. Είναι εκείνος ο ψαρομάλλης «κύριος» με την μπεζ κατασκοπική αλά Κλουζώ καμπαρτίνα που στέκεται αγέρωχος σε μια άκρη και κοιτάζει το σκηνικό τη στιγμή που ο ΚΥΡΙΟΣ Βαλβέρδε προσπαθεί να διώξει τους παίκτες.

 

Είναι ο ίδιος «κύριος» που ως Αττικάρχης το 2004, με την ίδια αλά αστυνόμος Σαϊνης καμπαρτίνα, έδινε εντολή σε ΜΑΤ να πλακώσουν στο ξύλο δημοσιογράφους και έκανε ο ίδιος στην άκρη κάδους για να σπάσει η απεργία του «Φιλάθλου» και να μην πληγούν τα συμφέροντα του Γιώργου Κουρή.

 

Ναι, είναι ο ίδιος «κύριος» που πάλι ως Αττικάρχης, πάλι με την ίδια καμπαρτίνα (κάποιος του έχει πει πως του προσδίδει αστυνομικό κύρος) ήταν υπεύθυνος για τα μέτρα ασφαλείας (τα ποια;) στη Ριζούπολη. Και να πως εξαργύρωσε αυτή του την άψογη συμπεριφορά.