Οι «λεγεωνάριοι» θέλουν να μαθαίνουν για την Σούπερ Λίγκα

Είχα την τύχη να μιλάω με αρκετά παιδιά που αγωνίζονται στο εξωτερικό και τους μήνες που είχαν προηγηθεί του Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής. Ή του Euro 2008. Κυρίως εκείνες τις δύο χρονιές και όχι το 2004. Άλλωστε, τότε, πριν από το θρίαμβο της Πορτογαλίας, ο οποίος προκάλεσε και τη μαζική έξοδο Ελλήνων ποδοσφαιριστών σε πρωταθλήματα του εξωτερικού, δεν υπήρχαν και πολλοί εκτός συνόρων για να μιλήσεις μαζί τους.

 

Η τεράστια διαφορά που υπάρχει φέτος σε σχέση με το 2008 και το 2010, όλες χρονιές μεγάλων διοργανώσεων για την Εθνική ομάδα, είναι ότι οι Έλληνες παίκτες που αγωνίζονται σε ξένα πρωταθλήματα ενδιαφέρονται περισσότερο από ποτέ για το πρωτάθλημα της χώρας τους! Ποτέ δεν μου είχε τύχει να με ρωτάνε οι «ξενιτεμένοι» με αληθινή αγωνία για το τι συμβαίνει στο ελληνικό πρωτάθλημα. Όχι ασφαλώς γιατί η Σούπερ Λίγκα έγινε ελκυστική. Οι απορίες τους δεν έχουν να κάνουν με τη βαθμολογική διαφορά Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού και τη μάχη του τίτλου, ούτε για όσα συμβαίνουν στην ΑΕΚ και στον ΠΑΟΚ ή τη δουλειά που γίνεται σε ΟΦΗ και Ατρόμητο. Δεν άρχισαν ξαφνικά να ενδιαφέρονται για ένα πρωτάθλημα που όχι μόνο δεν τους κράτησε, αλλά κυρίως δεν έχει τη δυνατότητα να τους πείσει να επιστρέψουν. Και δεν το κάνουν, ακόμη και αν η επιλογή τους είναι να παίξουν σε ομάδα που μάχεται για την παραμονή της ή ακόμα – ακόμα αγωνίζεται στη δεύτερη κατηγορία του πρωταθλήματος της χώρας της.

 

Οι Έλληνες ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στο εξωτερικό όσο περνάει ο καιρός θα στρέφουν όλο και περισσότερο το βλέμμα τους στο ελληνικό πρωτάθλημα. Διότι θέλουν να μαθαίνουν τι κάνουν οι συνδιεκδικητές της θέσης τους για το Euro 2012. Πριν από το προηγούμενο Euro ή το Μουντιάλ του 2010, δεν συνέβαινε αυτό, διότι δεν υπήρχε νόημα να μαθαίνουν. Οι επιλογές του Οτο Ρεχάγκελ ήταν σχεδόν δεδομένες. Τώρα που η αποστολή θα βγει με καθαρά αγωνιστικά κριτήρια, οι ποδοσφαιριστές ρίχνουν όχι μία, αλλά πολλές ματιές σε εκείνους που μπορούν να διεκδικήσουν τη θέση τους. Και συγκεντρώνουν πληροφορίες από όπου μπορούν. Πρώην συμπαίκτες και προπονητές, ατζέντηδες, ακόμα και από απλούς φίλους και γνωστούς, που βρίσκονται στην Ελλάδα και έχουν μέσα στα πόδια τους το πρωτάθλημά μας…

 

Για παράδειγμα, τώρα που ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος με ανακούφιση άρχισε να αγωνίζεται στη φυσική του θέση στη Βέρντερ, κεντρικός αμυντικός και όχι δεξιός μπακ, θέλει να μαθαίνει τι κάνουν ο Αβραάμ ή ο Μαλεζάς εντός συνόρων. Για τον Κυριάκο Παπαδόπουλο της Σάλκε, ξέρει ο ίδιος. Αλλά για προσέξτε… ντόμινο. Είναι τόσο καλός στα χαφ ο Γιάννης Μανιάτης; Γιατί αν είναι, δεν χρειάζεται ο Σάντος να προωθήσει τον Κυριάκο και άρα, οι θέσεις των βασικών στόπερ είναι ανοιχτές. Οι «Ιταλοί», Αλέξανδρος Τζόρβας (ειδικά τώρα που βγήκαν πολλοί Έλληνες γκολκίπερ) και Παναγιώτης Κονέ (μην ξεχνάμε, ο Χολέμπας παίζει και στα χαφ), επίσης ρίχνουν βλέμματα προς Ελλάδα μεριά.

 

Υπάρχουν και οι άλλες περιπτώσεις. Μόρας, Τζιόλης και Τζαβέλλας ξεσηκώθηκαν στη μέση της χρονιάς και βρήκαν ομάδα, με το μυαλό όχι τόσο σε ένα καλύτερο συμβόλαιο (που μπορεί και να το είχαν στις ομάδες που ήταν πριν), αλλά την Εθνική. Χωρίς χρόνο συμμετοχής σε Σουάνσι (Μόρας), Ρασίνγκ Σανταντέρ (Τζιόλης), Αϊντραχτ Φρανφούρτης (Τζαβέλλας), δεν θα είχαν πιθανότητες να είναι το καλοκαίρι στην Πολωνία. Τώρα, ακόμη και από τη δεύτερη κατηγορία της Γαλλίας (Μονακό), παίζουν το τελευταίο τους χαρτί. Το λένε και οι ίδιοι ότι η Εθνική έπαιξε πολύ σημαντικό, ίσως τον πιο σημαντικό ρόλο, στην απόφασή τους. Επίσης, ο Φάνης Γκέκας δεν δίστασε να πάει στην Τουρκία. Είμαι βέβαιος ότι για οποιαδήποτε κίνησή τους, ενημέρωσαν το περιβάλλον της Εθνικής. Προσπάθησαν μέσω ανθρώπων να αντιληφθούν αν στα μάτια του Φερνάντο Σάντος η επιλογή τους ήταν σωστή.

 

Είναι πολύ υγιές αυτό που συμβαίνει για χάρη της Εθνικής. Ο Πορτογάλος τεχνικός κατάφερε πολύ πιο γρήγορα από όσο θα πίστευε κανείς να τακτοποιήσει τη σκέψη του Έλληνα ποδοσφαιριστή για το πώς θα πρέπει με καθαρά ποδοσφαιρικό τρόπο να διεκδικεί μια θέση στην αποστολή του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος. Ακόμη και αν ο Σάντος λαθέψει, ακόμη και αν κάποιος που θα μείνει εκτός νιώσει αδικημένος, θα γνωρίζει ότι ρόλο σε αυτό δεν έπαιξε το πρωτάθλημα στο οποίο αγωνίζεται, η ομάδα που επέλεξε σε σχέση με κάποια άλλη, με λίγα λόγια η επαγγελματική ζωή του εκτός Εθνικής. Αρκεί αυτή να του προσφέρει αγωνιστική συνέχεια και συνέπεια.

 

Δεν γνωρίζω αν τελικά ο Σάντος θα επεκτείνει τη συνεργασία του με την Εθνική. Πιστεύω, όμως, ότι υπάρχουν δύο σημαντικοί παράμετροι. Μία σε κάθε πλευρά. Εκείνη του προπονητή, θα ήθελε να ξέρει από τώρα το μέλλον του ελληνικού ποδοσφαίρου, ακόμη και την κεφαλή του, για να γνωρίζει ότι το σχέδιο που έχει παρουσιάσει θα εφαρμοστεί και θα έχει πιθανότητες να πετύχει. Οσο για τον Σοφοκλή Πιλάβιο, αν γνώριζε ότι έχει πιθανότητες, έστω όχι τις περισσότερες και ταυτόχρονα είχε αποφασίσει αν θέλει να παραμείνει στην προεδρία της ΕΠΟ και για επόμενη θητεία, θα είχε ήδη υπογράψει το νέο συμβόλαιο του Πορτογάλου τεχνικού. Όπως φαίνεται, όμως, αυτή τη στιγμή δεν ξέρει ούτε αν θέλει ούτε αν μπορεί…