Τα τρία «πουλέν» μου στη φετινή Superleague

Δεν θυμάμαι την προηγούμενη φορά του ελληνικού πρωταθλήματος με μόλις έναν νέο ξένο προπονητή στη ζωή του (Ζαρντίμ) και μόλις δύο, άντε τρεις αν υπολογίσει κανείς και τον «Ελληνα» Μπάγεβιτς, ξένους προπονητές στους πάγκους του.

 

Η κρίση έχει γεννήσει την μεγαλύτερη ευκαιρία που βρήκε μπροστά του ο Ελληνας προπονητής στην σύγχρονη ιστορία του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Πόσοι όμως είναι ικανοί και προετοιμασμένοι να την εκμεταλλευτούν; Μέσα από τις συναναστροφές, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, προσπάθησα να αντιληφθώ ποιοι και πόσο έχουν δουλέψει για να εκμεταλλευτούν τη στιγμή. Δεν μπορώ να πω ότι συμπληρώνω τα δάχτυλα της παλάμης. Κι αν βάλω το φίλτρο της κατάρτισης, της σπουδής και της μελέτης για την εξέλιξη και την ωρίμανση, φτάνω να έχω ανυπομονησία για το αποτέλεσμα της δουλειάς μόλις τριών προπονητών. Περιμένω να δω τι θα μας παρουσιάσουν ο Γιώργος Δώνης με τον ΠΑΟΚ, ο Μάκης Χάβος με τη Βέροια και ο Γιάννης Χριστόπουλος με τον ΠΑΣ Γιάννινα. Οχι μόνο επειδή έχω ακούσει καλά πράγματα για τη δουλειά που έχουν κάνει μέχρι σήμερα στην προετοιμασία, αλλά και επειδή μπορώ να βάλω με άνεση τον «ψαγμένος» χαρακτηρισμό δίπλα στο ονοματεπώνυμό τους.

 

Φυσικά έχει ενδιαφέρον η εξέλιξη της δουλειάς του Σάκη Τσιώλη στον Αστέρα, η προσπάθεια του Μάκη Κατσαβάκη στον Αρη, η επόμενη φάση της δουλειάς του Γιώργου Παράσχου στον Λεβαδειακό. Δεν με αφήνει αδιάφορο αυτό που είχα δει στο περσινό πρώτο διάστημα της σεζόν από τον Μαρίνο Ουζουνίδη. Και ναι, πάντα έχει ενδιαφέρον να δεις μια ομάδα του Μπάγεβιτς, ακόμη και αν δεν περιμένεις πλέον όσα σε είχε μάθει να περιμένεις από τα χέρια του μέχρι και πριν από περίπου μια 10ετία.
Στην πραγματικότητα όμως μόνο από τους τρεις πρώτους θεωρώ πιθανή την έκπληξη, την καινοτομία, τον νεωτερισμό, τη φρέσκια ιδέα, το τόλμημα, την υπέρβαση. Και επειδή και οι τρεις είναι παιδιά της νεότερης γενιάς, εύχομαι να πετύχουν, μήπως και κάνουν χώρο στους πάγκους και για τους συνομήλικους ή τους νεότερους, που σήμερα στέκονται όρθιοι στην αίθουσα αναμονής, είτε επειδή δεν είχαν καλές διασυνδέσεις και βαρύ brand name, είτε επειδή αρνήθηκαν να εργαστούν με εκπτώσεις.

 

Η πιο μεγάλη ελπίδα για το ελληνικό πρωτάθλημα είναι ο προπονητής του ΠΑΣ Γιάννινα, διότι θα δημιουργήσει, αν πετύχει, επιτέλους ένα καλό παράδειγμα. Ενας προπονητής δίχως βαρύ ποδοσφαιρικό όνομα, που δεν βρίσκει δουλειές επειδή είχε γίνει χαρτάκι στα άλμπουμ της Panini, ένας πολύ μορφωμένος, του πορτογαλικού μοντέλου, παίρνει μια ευκαιρία να αποδείξει με τη δουλειά του ότι πρέπει το επαγγελματικό ποδόσφαιρο να βάλει επιτέλους μυαλό και να δώσει την τύχη του στα χέρια κανονικών και σύγχρονων προπονητών, να ξεπεράσει την παρωχημένη αντίληψη που το οδηγούσε στην πρόσληψη παρωχημένων εμπειρικών, δίχως μόρφωση και εκπαίδευση προπονητών.