Είναι τρελοί αυτοί οι Ιρλανδοί!

Ο Ρόι Κάρολ μεταγράφεται στον Ολυμπιακό και οι άγγλοι εξακολουθούν να του κάνουν πλάκα για εκείνο, το ιστορικό η αλήθεια, γκολ που έφαγε στο παιχνίδι United- Tottenham. H Mirror μάλιστα στο τίτλο της γράφει «Ο Κάρολ υπογράφει στον Ολυμπιακό (αλήθεια!!!)». Τρία θαυμαστικά παρακαλώ. Το βίντεο, δε, της γκέλας του έχει 26.998 προβολές στο youtube.
Εγώ πάλι αυτό που σκέφτηκα είναι την ιρλανδική εθνικότητά του και πόση λατρεία και γιατί έχουμε, εμείς ως Έλληνες, σε αυτή την ιδιότυπη φυλή της Β. Ευρώπης.

 

Εξηγήσεις υπάρχουν πολλές, κυρίως εκείνες που σχετίζονται με την οινοποσία. Όμως ο Βασίλης Ραφαηλίδης, μεγάλος δάσκαλος της δημοσιογραφίας, τα εξηγεί καλύτερα στο βιβλίο του «Λαοί της Ευρώπης». Προσωπικά μου αρέσει πολύ αυτή η διήγηση, που πολύ απέχει από τα γνωστά, στεγνά ιστορικά κείμενα. Για την ακρίβεια μου αρέσει τόσο που κάθισε και αντέγραψα 1.600 λέξεις, οπότε και εσείς κάντε ένα κόπο να το διαβάσετε. Άλλωστε διαβάζετε νερό! Enjoy!

 

«Έριου στα αρχαία και Έριν στα ιρλανδικά (κέλτικα) σημαίνει γη της Δύσης. Στην αγγλική, την επισήμως δεύτερη μετά την ιρλανδική αλλά ανεπισήμως κυρίαρχη γλώσσα της Ιρλανδίας, η παράξενη, γεμάτη αντιφάσεις και άκρως συντηρητική αυτή χώρα ονομάζεται Άιρλαντ. Παρόλο που ούτε οι Ρωμαίοι, ούτε οι Έλληνες πάτησαν ποτέ το πόδι τους στην Ιρλανδία, και οι δύο λαοί ήξεραν πολλά για την Ιβέρνια ή Χιμπέρνια των Ρωμαίων, την Ιέρνη ή Εουέρνια των Ελλήνων. Τόσο μεγάλο ήταν το ενδιαφέρον των δύο αρχαίων πολιτισμένων λαών για αυτό το μακρινό νησί, που οι Ιρλανδοί πίστεψαν κάποτε, μέσα στο 18ο αιώνα που προέκυψε η μόδα της επισήμανσης Ελλήνων παντού στον κόσμο και κυρίως στην Ελλάδα, πως ήταν …απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων! Και αυτοί!

 

Ωστόσο, αυτή η παλαβή δοξασία δεν είναι και τόσο παράλογη εν τέλει. Διότι οι Ιρλανδοί είναι Κέλτες και οι Κέλτες είναι, ας πούμε, Αχαιοί. Κέλτες και Αχαιοί προέρχονται από τον ίδιο ινδοευρωπαϊκό κορμό που κόπηκε στα δύο. Αυτοί που τράβηξαν νότια ονομάστηκαν Αχαιοί και οι άλλοι που πήγαν βορειότερα ονομάστηκαν Κέλτες. Ειδικότερα οι Κέλτες της Ν. Γαλλίας ονομάστηκαν Γαλάτες και αυτοί που προχώρησαν ακόμα νοτιότερα ονομάστηκαν Ιταλιώτες. Συνεπώς, δικαίως οι Ιρλανδοί αισθάνονται κάπως συγγενείς με τους Έλληνες και τους Ρωμαίους, πράγμα που ίσως έπαιξε ρόλο στην ανάπτυξη του ιρλανδικού σωβινισμού. Σου λεν οι άνθρωποι, εμείς δεν έχουμε καμία σχέση με τα γερμανικά φύλα που κατέκλυσαν την Ευρώπη, της γειτονικής Σκανδιναβίας και της ακόμα πιο γειτονικής Αγγλίας συμπεριλαμβανομένης, αλλά και της Γαλλίας εξαιτίας της γερμανικής καταγωγής Φράγκων που έδωσαν το όνομά τους στη χώρα, αλλά και της βόρειας Ιταλίας, εξαιτίας της γερμανικής καταγωγής των Λομβαρδών. Παλιοί Ευρωπαίοι, λοιπόν, οι κέλτες Ιρλανδοί. Δεν συμπεριφέρθηκαν ωστόσο όπως οι κέλτες Ουαλοί στην Αγγλία, που αφομοιώθηκαν με τους Αγγλοσάξονες, παρόλο που οι Ιρλανδοί αφομοίωσαν ένα σωρό λαούς που πέρασαν από το νησί ως κατακτητές και πολλοί ξέμειναν επειδή τους άρεσε η ησυχία και το βουκολικό περιβάλλον μιας χώρας τσομπαναραίων και αλογοτρόφων, από τότε και μέχρι τις μέρες μας.

 

Παρόλο που οι πεδιάδες καλύπτουν το 77% της επιφάνειας του εδάφους αυτής της χώρας, παρόλο που το Γκολφ Στριμ κάνει το κλίμα ηπιότατο, η γεωργία ήταν και παραμένει προβληματική εξαιτίας των αδιάκοπων βροχοπτώσεων. (…). Τούτη η τραγική ειρωνεία, να έχεις πλούσια γη, να έχεις άφθονο νερό και να μην έχεις γεωργία, βρίσκεται προφανώς στη η ρίζα του καταπληκτικού ιρλανδέζικου χιούμορ, που το κληρονόμησαν και οι Εγγλέζοι, εκεί παραδίπλα. Σημειώστε δια το χιουμοριστικόν του πράγματος πως χιούμορ στα λατινικά σημαίνει υγρασία. Υγρασία, δροσιά αν προτιμάται του μυαλού, που στην Ιρλανδία βρίσκεται στο εσωτερικό ενός συνεχώς μουσκεμένου κρανίου.
Μόνο το κριθάρι και η βρώμη αντέχουν καλά μέσα σε αυτό το λατινικό χιούμορ. Κι έτσι, οι Ιρλανδοί έγιναν οι υπ’ αριθμόν ένα πότες μπίρας και ουίσκι στον κόσμο. (…) .

 

Ένα τρίτο εθνικό προϊόν της Ιρλανδίας είναι η κουλτούρα. Ιρλανδοί είναι, μεταξύ άλλων διασήμων, ο Τζορτζ Μπέρναρ Σο, ο Όσκαρ Ουάιλντ, ο Τόμας Μουρ, ο Τζόναθαν Σουιφτ, ο Όλιβερ Γκόλντσμιθ, ο Ρίτσαρντ Σέρινταν, ο Τζον Μίλινγκτον Συνγκ, ο Γουίλιαμ Γητς, ο Σην Ο’ Καίησι, και πριν και πάνω από όλους ο Τζέιμς Τζόις. Σημειώστε πως Ιρλανδός ήταν και Τόμας Έντουαρντ Λόρενς, ο περίφημος Λόρενς της Αραβίας, που ήταν και καλός πεζογράφος. Ενώ ιρλανδικής καταγωγής ήταν και ο μεγάλος αμερικανός δραματουργός Ευγένιος Ο’ Νιλ. Τρία εκατομμύρια έχει όλα και όλα αυτή η μικρή χώρα, συν ενάμισι εκατομμύρια μετανάστες στην Αμερική, και καταφέρνει να κυριαρχεί στην παγκόσμια λογοτεχνία.

 

Παρόλο που ο προαιώνιος εχθρός της Ιρλανδίας είναι η Αγγλία, (…) τίποτα δεν χωρίζει κατ’ ουσίαν τους Άγγλους και τους Ιρλανδούς, εκτός από τη θρησκεία. Οι Ιρλανδοί είναι οι πιο φανατικοί καθολικοί που υπάρχουν στον κόσμο. Όμως ο άγιος Πατρίκιος, ο προστάτης άγιος της Ιρλανδίας που εισήγαγε τον χριστιανισμό σε αυτήν τη χώρα το 432, ήταν Άγγλος! Άγγλος ήταν και ο πάπας Ανδριανός, ο μόνος άγγλος πάπας στην ιστορία του παπισμού, που το 1154 έδωσε εντολή στον βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο Β΄να εισβάλει στην Ιρλανδία και να φέρει στο δρόμο του Χριστού όσους ξεροκέφαλους Ιρλανδούς επέμεναν ακόμα να είναι ειδωλολάτρες, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του αγίου Πατρικίου. Όταν αργότερα οι Άγγλοι έγιναν προτεστάντες, για την ακρίβεια αγγλικανοί, που είναι πονηρό και τυπικά εγγλέζικο μείγμα προτεσταντισμού και καθολικισμού χωρίς εξάρτηση από τη Ρώμη, τα κορόιδα οι Ιρλανδοί, όχι μόνο παραμένουν καθολικοί, σεβόμενοι τον Άγιο Πατρίκιο, τον Άγγλο, αλλά έγιναν και το προκεχωρημένο φυλάκιο του παπισμού προς βορράν. Αυτόν τον τρόπο βρήκαν για να ξεχωρίζουν από τους Άγγλους. Γιατί κατά τα άλλα δεν ξεχωρίζουν σε τίποτα το ουσιώδες. Εκτός από τους κατοίκους της κεντρικής και πάντα καθυστερημένης Ιρλανδίας, από όπου αντλεί εφεδρείες ο λυσσασμένος ιρλανδικός σοβινισμός, ο πιο τρελός και καταστροφικός σοβινισμός που υπάρχει στον κόσμο. Τόσο τρελός που δεν τον άντεξε ούτε ο Μπέρναρ Σο, ούτε ο Όσκαρ Ουάιλντ, που πολιτογραφήθηκαν Άγγλοι, ούτε ο Τζέιμς Τζόις, που, αυτός, έγινε πολίτης του κόσμου αρνούμενος κάθε εθνικότητα. Κι όλα αυτά εξαιτίας του πείσματος των Ιρλανδών να παραμένουν καθολικοί, φανατικοί μέχρι σκασμού.

 

Κοιτάξτε τώρα πως προέκυψε αυτός ο τρελός σοβινισμός, ο βασισμένος σε δύο ιδιαιτερότητες, την αρχαιότητα των Ιρλανδών, και τη θρησκεία τους. Όπως ακριβώς και σε εμάς εδώ, η ιρλανδική γλώσσα περισώθηκε γιατί στα ιρλανδικά μεταφράστηκαν τον 5ο αιώνα τα χριστιανικά κείμενα, σε μια εποχή που στην Αγγλία χρησιμοποιούσαν τα πάπικα λατινικά, ενώ η επίγνωση των Ιρλανδών προέκυψε απ’ την τρομακτική και ιδιόρρυθμη καταπίεση που υπέστησαν από τους Άγγλους αιώνες ατελείωτους κι όχι μόνο τέσσερις, όπως εμείς από τους Τούρκους.

 

Από το 850 μέχρι το 1014, δηλαδή για 164 χρόνια, η Ιρλανδία είναι αποικία των σκανδιναβών Βίκινγκ, που ίδρυσαν κράτος και άφησαν μέχρι τις μέρες μας τα ανεξίτηλα ίχνη τους. Τη χρονιά εκείνη διώχνει τους Βίκινγκ ένας άγγλος φεουδάρχης από το Μάντσεστερ και εγκαθίσταται στη χώρα ως άρχων, δημιουργώντας έτσι την πρώτη οργανωμένη ιρλανδική εξουσία, που ήταν εισαγόμενη από την Αγγλία, όπως και η γλώσσα που εισβάλει μαζί με τους Άγγλους. Οι Άγγλοι εισβολείς αφομοιώθηκαν τάχιστα, παρά την απαγόρευση του άγγλου βασιλιά να μην παντρεύονται Ιρλανδέζες, ώστε να μπορέσουν να δράσουν ανετότερα σαν καταχτητές. Αλλά εις μάτην. Η ομορφιά κερδίζει πάντα. Και οι Ιρλανδέζες ήταν πάντα και είναι όμορφες. (…).

 

Οι Αγγλοϊρλανοί που προέκυψαν ούτως πως, βαρούσαν μαζί με τους «γνήσιους» Ιρλανδούς τους Άγγλους, που από το 1014 που έδιωξαν τους Βίκινγκ θεωρούσαν τη νήσο Ιρλανδία προέκταση της νήσου Βρετανίας, πράγμα λογικότατο, που όσο περνούν οι αιώνες θα γίνεται ακόμα πιο λογικό, τόσο εξαιτίας των επιμειξιών που δεν σταμάτησαν ποτέ, όσο και εξαιτίας της υπέρτερης αγγλικής κουλτούρας, που θα σφραγίσει για πάντα την ιρλανδική και θα δημιουργήσει με την ένωση της το θαύμα της ιρλανδικής λογοτεχνίας. Στο τέλος του 15ου αιώνα οι Άγγλοι φαίνονται να επιβάλλονται στην Ιρλανδία, που άλλωστε από κάθε άποψη έχει αρχίσει και αγγλοφέρνει. Και τότε, το 1535, ο βασιλιάς Ερρίκος Η΄ στέλνει διακοπές τον πάπα και κηρύσσει τον εαυτό του αρχηγό της αγγλικής εκκλησίας. Ένας θεσμός που διατηρείται μέχρι τις ημέρες μας. Σήμερα, αρχηγός της αγγλικής εκκλησίας είναι η βασίλισσα Ελισάβετ.

 

Αιτία αυτής της ιστορικής και για την Ιρλανδία απόφασης του τρομερού Ερρίκου Η’, με τις έξι, διαδοχικά, συζύγους, ήταν η επιθυμία του να ξαποστείλει την πρώτη του σύζυγο Αικατερίνη της Αραγωνίας για να παντρευτεί την κυρία επί των τιμών, την περίφημη Ανα Μπολέιν, που θα την αποκεφαλίσει ένα χρόνο μετά κατηγορώντας την για μοιχεία, και στην πραγματικότητα για να παντρευτεί την Ιωάννα Σέιμουρ, που θα πεθάνει στη γέννα, για να παντρευτεί μια άλλη, μια άλλη και μια άλλη. Σύνολο έξι. Πράγμα αδύνατο με τον βλάκα τον πάπα στο κεφάλι σου να μη σου δίνει διαζύγιο. Τον χέζεις, ή δεν τον χέζεις, τον πάπα; Τον χέζεις και γράφεις ιστορία από την κρεβατοκάμαρα.

 

Αυτό ήταν λοιπόν. Οι αγγλοϊρλανδοί προύχοντες, ερήμην του λαού, βρίσκουν πλέον σοβαρά θρησκευτικά επιχειρήματα για να τα βάλουν με τους αχρείους Άγγλους –και η έριδα επί θρησκευτική βάσεως συνεχίζεται και στις μέρες μας. Τότε, το 1535, αρχίζει ένας ανταρτοπόλεμος που συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας με τον IRA. Τρελά πράγματα; Ναι, υπάρχουν πολλά τρελά πράγματα στην τρελή Ιρλανδία. Οι ιρλανδοί αντάρτες, που ήταν αριστοκράτες που δεν ήθελαν τους Άγγλους, ονομάζοντας Τόρις, δηλαδή αντάρτες στα ιρλανδικά. Όμως, Τόρις βάφτισαν αργότερα οι ιρλανδοί και τους άγγλους αριστοκράτες που τους κυνήγησαν. Και το παρατσούκλι τους έμεινε.

 

Για να ξεμπλέξει αυτό το τρομερό μπλέξιμο ο άγγλος πρωθυπουργός Πιτ αποφασίζει το 1801 να ενώσει την Ιρλανδία με την Αγγλία, ώστε οι Άγγλοι να μην την αντιμετωπίζουν σαν οιονεί αποικία. Αλλά οι Ιρλανδοί δεν δέχονται. Οι μισοί θέλουν πλήρη ανεξαρτησία και οι άλλοι μισοί αυτοδιοίκηση στα πλαίσια του βασιλείου της Αγγλίας. Ούτε οι προτεστάντες Ιρλανδοί του Βορρά, της επαρχίας Ώλστερ (σημερινή βόρεια Ιρλανδία) θέλουν ενσωμάτωση. Θέλουν αυτοδιοίκηση και την αποκτούν από το 1898. Μαζί και τους άλλους Ιρλανδούς, τους καθολικούς. Και ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο (της Αγγλίας και της βόρειας εν τέλει Ιρλανδίας) προκύπτει τότε, οι εθνικιστές καθολικοί του νότου θα τα κάνουν μπάχαλο.

 

Εν τέλει, οι Ιρλανδοί αποχτούν την ανεξαρτησία τους το 1922, αλλά όχι εντελώς. Η Ιρλανδία συνεχίζει να είναι προστατευόμενο της Αγγλίας κράτος (dominium) μέχρι το 1937 που αποχτά την πλήρη ανεξαρτησία της, αλλά μέσα στα πλαίσια της Κοινοπολιτείας. Όμως, το 1949 η Ιρλανδία φεύγει και από την Κοινοπολιτεία. Η ιρλανδική «εθνική» περηφάνια έκανε το θαύμα της. Και η Δημοκρατία της Ιρλανδίας καθηλώθηκε στην παραδοσιακή ιρλανδική φτώχεια. Ενώ οι προτεστάντες Ιρλανδοί του βορρά ευημερούν υπό καθεστώς αυτοδιοίκησης. Εδώ, οι ιρλανδοί όλα τα κανονίζουν μόνοι τους εκτός από την άμυνα και την εξωτερική πολιτική. Το καθεστώς αυτό επέλεξαν οι ίδιοι ελεύθερα και αβίαστα.

 

Ωστόσο ο εθνικιστικός σύνδεσμος Σιν Φέιν που στα ιρλανδικά σημαίνει «μόνο εμείς» δημιουργημένος το 1899 στην Αμερική, συνεχίζει να ταλαιπωρεί και την Αγγλία και την Β. Ιρλανδία με τις ανοησίες του στρατιωτικού κλάδου της, του περιβόητου IRA. Καθολικοί και αντιδραστικοί μέχρι το κόκκαλο, και μεις να τους συμπαθούμε διότι αντιπαθούμε τους αποικιοκράτες Άγγλους! Με τέτοια αριστερά μυαλά άντε να δεις προκοπή».