Επί προσωπικού

Τα τελευταία οκτώμιση χρόνια, είτε ζούσα στη Θεσσαλονίκη, είτε στην Αθήνα, είτε στο Σικάγο, είτε στην Χαλκιδική, άλλοτε με καθημερινές ζωντανές εκπομπές, άλλοτε με τηλεφωνική και μόνο παρουσία, είτε ήμουν συνεταίρος, είτε διευθυντής, είτε καπετάνιος, είτε μούτσος, το μόνο καράβι με το οποίο ταξίδευα στα ερτζιανά πελάγη της Θεσσαλονίκης, ήταν ο Libero 107,4. Στο Libero ή πουθενά. Αυτό ήταν για μένα ειλλημένη απόφαση και την τήρησα μέχρι σήμερα.

 

Ο Libero υπήρξε το όνειρό μου, το όραμά μου, το παιδί μου. Φαντάστηκα, σχεδίασα, “γέννησα” και βάφτισα, παρέα με μια σειρά αδελφών, καλών φίλων και άξιων συνεργατών το Γενάρη του 2004, ένα αθλητικό ραδιόφωνο, που θα θελα να ανταποκρίνεται πρώτα σε ό,τι μας αξίζει και ύστερα σε ό,τι μας αρέσει. Ονειρεύτηκα ένα μέσο που θα είναι πρώτα “ραδιόφωνο” και μετά αθλητικό. Που θα είναι ελεύθερο και ανεξάρτητο, όπως λέει το όνομά του. Που θα μπορεί να πορεύεται μακριά από πιέσεις. Χωρίς να υπολογίζει τους λίγους και ισχυρούς, αλλά ούτε και τους πολλούς που αποκτούν ισχύ από τη δύναμη της μάζας. Που θα αφουγκράζεται την κοινωνία, την πόλη και τους καιρούς. Που θα ανταποκρίνεται σε ανάγκες, αφού πρώτα έχει επιχειρήσει να τις συνδιαμορφώσει.

 

Τότε, πίσω, στην ίδρυσή του, όπως πολλές φορές στη διαδρομή μου στα ΜΜΕ, μια σειρά από “αξίες”, με εμπιστεύτηκαν, με στήριξαν, με ακολούθησαν, με πίστεψαν. Σύντομα, δικές μου αποφάσεις κι επιλογές, με οδήγησαν “μακριά”, σε χιλιομετρικά σταθμά, αλλά πάντα δίπλα στο παιδί μου, ψυχικά. Λένε πώς το παιδί είναι εκείνων που το ανασταίνουν κι όχι εκείνων που το γεννούν. Εγώ λέω πως είναι όλων. Μπορεί να μιλήσουμε για τα ποσοστά ιδιοκτησίας, αλλά είναι όλων. Τελεία. Είχα πει πως αν δεν ακούγομαι στη συχνότητα του Libero στη Θεσσαλονίκη, από άλλο αθλητικό ραδιόφωνο δεν πρόκειται να ακουστώ. Αυτό, από τη Δευτέρα 3 Σεπτέμβρη, τελειώνει, μιας και ξεκινά η συνεργασία μου με το Αθλητικό Metropolis. To “τί” προηγήθηκε αυτής της απόφασης, δεν είναι αντικείμενο κουτσομπολιού. Είναι ενδο-οικογενειακό ζήτημα.-

 

Στη διαδρομή μου στα ΜΜΕ από το 1988, έχω μόνο παραιτήσεις. Δεν το λέω για καλό ή για κακό. Το λέω επειδή είναι η πραγματικότητα, αλλά και για να επιβεβαιώσω το “φευγιό” μέσα μου και να δικαιώσω τον Παύλο Ανδρώνη, που στο ραντεβού οριστικοποίησης της νέας μας συνεργασίας που ξεκινά την μεθεπόμενη εβδομάδα, μου είπε πως γνωρίζει καλά από την πρώτη μας συνεργασία, ότι είμαι “ψυχάκιας” κι ότι κανένα συμβόλαιο με μένα δεν μπορεί να έχει ισχύ, εφόσον δεν νιώθω καλά. Καλά λέει Ποτέ δε γύρισα να “φτύσω” εκεί που έγλυφα. Γι αυτό η συντριπτική πλειονότητα των πρώην εργοδοτών μου, παρέμειναν φίλοι μου.

 

Μάλλον επειδή, όπως και στις σχέσεις μου, μπορεί να είμαι προβληματικός σύντροφος, αλλά εξαιρετικός “πρώην”, έτσι και στις συνεγασίες μου, αποχωρώ δίχως ξεκατινιάσματα και αφήνω τον χρόνο να τονίζει μόνο τα καλά και να αμβλύνει τα κακά. (Εντάξει, υπάρχουν και μερικές εξαιρέσεις.) Πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά με το Libero; Ειδικά με το Libero.

 

Στα ΜΜΕ της Θεσσαλονίκης, όσα χρόνια κι αν περάσουν, το ράδιο Θεσσαλονίκη θα είναι πάντα το “πατρικό” μου. Ο Libero το πρώτο δικό ΜΟΥ σπίτι. Αλλά μετά από τόσες μετακομίσεις, επαγγελματικές και προσωπικές, ένα πράγμα έχω αποστάξει ως συμπέρασμα. Συχνά, η αλλαγή σπιτιού, είναι τόσο επιβελημένη, ώστε αν δεν πραγματοποιηθεί, να κινδυνεύει να μείνει κανείς οριστικά άστεγος.

 

Ραντεβού στις 3 του Σεπτέμβρη, στις 10 το πρωί, στους 95,5 των fm. Και στις σελίδες του Metrosport