Οι παράγοντες με τα σορτσάκια, όχι με τις καμπαρντίνες!

«Η νίκη σκεπάζει τα πάντα στην Ελλάδα». Είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν είχα ακούσει αυτή την τόσο ρεαλιστική, όσο και απόλυτα κυνική κουβέντα. Από ποιόν; Από έναν σκληρό, έναν «κίλερ» αν θέλετε, ομοσπονδιάρχη που είχε πιάσει το νόημα εξ’ αρχής και είχε εμπνευστεί την συγκεκριμένη ατάκα για να βρει άλλοθι για κάποια δικά του κουσούρια.

 

Την έγραψα και την ξανάγραψα αυτή την ενδεικτική κουβέντα μέσα στα χρόνια, μέχρι που έγινε σλόγκαν. «Η νίκη σκεπάζει τα πάντα…». Μάλιστα, φίλε μου. Και ποιο είναι το συμπέρασμα; Ότι ο ελληνικός αθλητισμός δεν αλλάζει.

… Ούτε και θα αλλάξει ποτέ όσο «Η Νίκη Θα Σκεπάζει Τα Πάντα»!

 

Δηλαδή; Αν ο Ζαγοράκης κέρδιζε, θα τον διώχνανε από τον ΠΑΟΚ; Εγώ αυτό ρωτάω. Αν, ρε παιδιά, ο ΠΑΟΚ έριχνε τέσσερα στον Ατρόμητο, αν ο δικέφαλος κτυπούσε πρωτάθλημα στα ίσια, τι ακριβώς θα έκανε η μειοψηφία των πιο εξοργισμένων οπαδών; Θα τον έπαιρνε στο κυνήγι τον Ζαγόρ; Ή θα τον σήκωνε στα χέρια σαν θεό; Μάλλον το δεύτερο…

Έτσι πάει. Δεν θα νοιαστεί ο οπαδός αν η ΠΑΕ θα φορτωθεί χρέη και θα πτωχεύσει ή θα αποκλειστεί από την ΟΥΕΦΑ, αν το αφεντικό θα παίξει παρασκήνιο, αν θα κοροϊδεύει την κοινωνία, αν θα κλέβει τράπεζες, όπως ο π.χ. Κοσκωτάς, για να κάνει μεταγραφές. Όχι. Ο οπαδός θέλει ΜΟΝΟ νίκη! Και η νίκη, όπως έχουμε εμπεδώσει, σκεπάζει τα πάντα! Βέβαια…

 

Θα το πω όπως το νιώθω. Είναι ντροπή να παίρνεις στο κυνήγι ή να εξωθείς σε αποχώρηση από το ίδιο τους το σπίτι, από το ποδόσφαιρο!, παικταράδες – προσωπικότητες όπως ο Ζαγοράκης ή ο Ντέμης Νικολαϊδης. Είναι δείγμα ότι δεν μπορείς σαν ποδόσφαιρο και σαν αθλητισμός να αντέξεις την αλήθεια. Και ποια είναι η αλήθεια; Ότι η νίκη ΔΕΝ μπορεί να σκεπάζει τα πάντα. Ότι στον αθλητισμό υπάρχει ΚΑΙ Η ΗΤΤΑ! Και πολλές φορές η ήττα είναι πιο υγιής από την νίκη!

Γιατί απέτυχαν, αν απέτυχαν…, στο ποδόσφαιρο ο Ντέμης και ο Ζαγοράκης; Μόνο το οικονομικό ήταν ο λόγος; Μήπως δεν πέτυχαν όσα άλλοι, ακριβώς επειδή δεν παίξανε παρασκηνιακά; Επειδή δεν παίξανε στο αλλιώς κι αλλιώτικα; Επειδή δεν παίξανε σαν κλασικοί παράγοντες;

 

Και βάζω και τον Ντέμη στο παιχνίδι, διότι έχω μείνει με ανοιχτό το στόμα από την ανατριχιαστική πρόσφατη δήλωσή του, που πέρασε – κακώς – στο ντούκου, ότι ουσιαστικά έχει ξεγράψει την περιουσία του.

Φοβερό! Δούλεψε, έχτισε καριέρα με τον ιδρώτα του, πήρε καλά συμβόλαια κι έκανε μια περιουσία ο Ντέμης Νικολαϊδης. Δεν την έκλεψε, την κατέκτησε με την αξία του. Και τώρα; Την κλαίει λόγω ΑΕΚ. «Πάει η περιουσία μου», παραδέχεται. Και το λέει ενσυνείδητα. Σοκάρει ο τρόπος που το έχει ήδη αποδεχτεί, επειδή έβαλε κάποτε κάποιες τζίφρες.

 

… Έχει ξεγράψει, δηλαδή, τον κόπο του, επειδή μπήκε να σώσει την ΑΕΚ. Απίστευτο! Αλήθεια, πόσοι οπαδοί της ΑΕΚ έχουν χάσει την περιουσία τους λόγω της ομάδας που αγαπάνε; Από παράγοντες, πάντως, υπάρχουν κάμποσοι που λιγότερα έβαλαν όταν μπήκαν και περισσότερα είχαν όταν έφυγαν. Κάτι σαν τους Έλληνες πολιτικούς ένα πράγμα.

Παρά ταύτα ο Ντέμης ακόμα και σήμερα, που είναι ουσιαστικά απών, τα ακούει από μια μερίδα οπαδών. Γιατί; Επειδή η ΑΕΚ δεν κέρδιζε, δεν έπαιρνε τίτλους όπως να’ ναι, δεν πάταγε επί πτωμάτων! Γι’ αυτό! Και για κανέναν άλλον λόγο.

 

Αν οι Ζαγοράκηδες και οι Ντέμηδες ξηγιόντουσαν σαν παραγοντάρες ελληνικού τύπου τελευταίων δεκαετιών, τότε οι οπαδοί θα τους είχαν στα ώπα, ώπα. Γιατί; Μα επειδή η νίκη σκεπάζει τα πάντα. Σκεπάζει και όσα φαίνονται και όσα δεν φαίνονται… Όλα μπαίνουν κάτω από το χαλάκι για να μην τα δει ανθρώπου μάτι…

Ο μέσος Έλληνας φίλαθλος δεν έχει μάθει να αντιμετωπίζει με σεβασμό τον πρωταγωνιστή, τον παίκτη, τον αθλητή! Και ποιος το έχει διδάξει αυτό στον κόσμο; Όλο το συνάφι.

 

… Και το δικό μας συνάφι, που αποθεώνει τους παράγοντες και τους βάζει πρώτη μούρη στα πρωτοσέλιδα, προσδίδοντάς τους εδώ και δεκαετίες πρωταγωνιστικό ρόλο στο όλο έργο. Και το συνάφι των παλαιοκομματικών παραγόντων που λένε προς πάσα κατεύθυνση μια ζωή «έλα μωρέ με τα κωλόπαιδα τους παίκτες, όλο λεφτά θέλουνε». Υποτιμώντας ουσιαστικά τον ρόλο του αθλητή και υπερτιμώντας τον δικό τους, που «μπορεί να κερδίσει και χωρίς παίκτες και χωρίς προπονητή, άμα λάχει».

Ο κλασικός Έλληνας παράγοντας, ποδοσφαιρικός ή μη, προσκυνά το δόγμα «Η νίκη σκεπάζει τα πάντα». Και γι’ αυτό δεν ξέρει να χάνει.

 

Ο Έλληνας ποδοσφαιριστής και αθλητής, όμως, ξέρει ότι η νίκη κατακτιέται πάνω απ’ όλα μέσα στις τέσσερις γραμμές του αγωνιστικού χώρου! Δεν κατακτιέται με κάθε τρόπο. Και γι’ αυτό γνωρίζει τι εστί ήττα. Αν τα απαξιώσει όλα αυτά επειδή έγινε παράγοντας, θα είναι σα να απαρνείται την ίδια του την καριέρα, τις ίδιες του τις επιτυχίες.

Σε ένα άλλο ποδόσφαιρο, προσωπικότητες και αξίες όπως ο Ζαγοράκης θα είχαν την εκτίμηση που τους αρμόζει. Χίλια λάθη έκανε ο Θοδωρής στην ΠΑΕ, όμως το παλικάρι είναι καθαρό! Και γνώστης! Όπως πεντακάθαρος είναι και ο Ζήσης Βρύζας που, ας μην ξεχνιόμαστε, είχε κι αυτός υποχρεωθεί να φύγει από τον ΠΑΟΚ, όταν δεν τον σήκωνε το κλίμα στην Τούμπα κι αυτόν.

 

Στην Ελλάδα, λοιπόν, ο παράγοντας πρέπει να ξέρει και τα κόλπα. Αν δεν τα ξέρει, τότε ο κόσμος αργά ή γρήγορα θα στραφεί εναντίον του προέδρου, ίσως επειδή και κάποιοι – για ευνόητους λόγους θα… πριζώνουν για κάτι τέτοιο τους οπαδούς μέσω ΜΜΕ.

Αυτά! Επειδή η νίκη δεν σκεπάζει τα πάντα θα ήθελα στην κορυφή των ΠΑΕ πρώην μεγάλους παίκτες! Κι ας κάνουνε και λάθη! Όπως θα ήθελα και στην κορυφή του ελληνικού αθλητισμού πρώην μεγάλους αθλητές. Έχω την αίσθηση ότι θα ήταν αλλιώτικα τα πράγματα. Μπορεί να μην χορταίναμε τόσες νίκες, αλλά τουλάχιστον θα είχαμε ποδόσφαιρο και αθλητισμό. Αθλητισμό από μέσα, κι όχι απ’ έξω…

 

Χίλιες φορές, λοιπόν, οι παράγοντες με τα… σορτσάκια, παρά άλλοι με καμπαρντίνες που κανείς δεν ξέρει τι κρύβουν στις μέσα τσέπες…