Ετσι δεν γράφεται Ιστορία

Εχουμε και λέμε, λοιπόν: Βασίλης Τοροσίδης, Αβραάμ Παπαδόπουλος και Γιάννης Μανιάτης. Καμιά φορά μπαίνει αλλαγή ο Τάσος Παπάζογλου. Αυτοί είναι οι Ελληνες association trained παίκτες του Ολυμπιακού.

 

Υπάρχουν και οι Γιάννης Φετφατζίδης, Γιάννης Ποτουρίδης και Νίκος Παπαδόπουλος. Ή, με άλλα λόγια, ο «γιατί δεν τον βάζει ο Βαλβέρδε;», ο «τον βλέπουμε σε κανά ματς της Ελπίδων» και ο «ποιος είναι αυτός;». Αυτοί είναι οι Ελληνες club trained παίκτες του Ολυμπιακού. Παρένθεση: Οι όροι association trained και club trained χρησιμοποιούνται από την UEFA για να διαχωρίζει τους απλά εγχώριους ποδοσφαιριστές από εκείνους που έμαθαν το ποδόσφαιρο στα τμήματα υποδομής ενός συλλόγου. Κλείνει η παρένθεση

 

Α, να μην ξεχάσω τον Χοσέ Χολέμπας. Αυτός πλέον υπολογίζεται στους Ελληνες των Πειραιωτών. Οσο για τον Ιβάν Μπάμποβιτς, αυτός υπολογίζεται στους club trained του Ολυμπιακού, αλλά είναι Σέρβος.
Για να συμπληρωθεί η 25άδα των Ερυθρόλευκων που δηλώθηκε στην UEFA για τους νοκ άουτ αγώνες του Europa League, απομένουν 16 παίκτες, όλοι ξένοι.

 

Ο οπαδός του Ολυμπιακού δεν ασχολείται με αυτά όμως. Και καλά κάνει από την πλευρά του, γιατί αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να κερδίζει η ομάδα. Να τραγουδάει στο γήπεδο «έτσι ονειρευόμαστε τον Ολυμπιακό», όπως το έχει πει πλειστάκις στην εποχή Βαλβέρδε. Να δηλώνει υπερήφανος για αυτά που καταφέρνει η ομάδα του. Η «ελληνικότητα» της ομάδας δεν είναι από αυτά που ενδιαφέρουν τους οπαδούς.

 

Ομως θα ‘πρεπε να είναι από αυτά που ενδιαφέρουν πρωτίστως τη διοίκηση και, ακολούθως, το τεχνικό επιτελείο.
Κάποτε ο κ. Μαρινάκης είχε πει ότι στόχος του είναι να φτιάξει στο μέλλον έναν ελληνικό Ολυμπιακό. Τα επόμενα βήματα της Ερυθρόλευκης διοίκησης δεν ήταν ακριβώς πάνω στο μοτίβο των εξαγγελιών.

 

Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τις μεταγραφές του περασμένου καλοκαιριού: Γέστε, Αμπντούν, Κοστάντσο, Φέισα, Χαβίτο, Γκρμπιτς, Κατάι, Μακούν, Ορμπάιθ, Μαρκάνο. Ξέχασα δύο: Δασκαλάκη και Τάτο. Ισως γιατί τους ξέχασαν και αυτοί που τους πήραν. Ο Τάτος δόθηκε πίσω στον Ατρόμητο – φαντάζομαι με τη συνηθισμένη επωδό «να ψηθεί». Οσο για τον πρώην τερματοφύλακα του Εργοτέλη; Ακόμα αναρωτιέμαι γιατί άραγε έγινε αυτή η μεταγραφή. Ενας καλός φίλος, που γνωρίζει τα του Ρέντη, προσπαθούσε να με πείσει ότι «έλα μωρέ τώρα Παίρνει τα λεφτά του στην ώρα του, μια χαρά τα περνάει στις προπονήσεις με τους άλλους τους παικταράδες, ποιο είναι το πρόβλημά του;» Τον άκουγα με το στόμα ανοιχτό. Στον δικό μου (ιδεατό;) κόσμο, κανένας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής δεν έχει όνειρο καριέρας να είναι «αόρατος» και απλώς να πληρώνεται στην ώρα του και να του κάνουν την τιμή οι ονομαστοί συμπαίκτες του να προπονούνται μαζί του
Τα ερωτήματά μου, όμως, δεν σταματούν εδώ.

 

Ας πάμε στην περίπτωση Κώστα Μήτρογλου. Φαντάζομαι πως λίγοι διαφωνούν ότι είναι ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί στην Ελλάδα, στη θέση του και στην ηλικία του. Ας προσθέσουμε στη συζήτηση και την περίπτωση Γιάννη Φετφατζίδη. Πέραν των εύκολα αναγνωρίσιμων υπερβολών («νέος Μέσι»), ελάχιστοι διαφωνούν ότι ο νεαρός έχει ταλέντο από τα λίγα.
Οπότε, πού είναι το πρόβλημα; Γιατί ο Μήτρογλου είναι στο Περιστέρι και ο Φετφατζίδης στον πάγκο; Οι συνήθεις απαντήσεις, που δέχομαι, είναι «λόγω χαρακτήρα» και «λόγω έλλειψης τακτικής παιδείας» αντίστοιχα.

 

Δεν πείθομαι. Πρώτον, αν δεν υπάρχει χώρος στον Ολυμπιακό για περίεργους χαρακτήρες, γιατί εμπιστεύθηκαν θέση τον Κόλιν Καζίμ-Ρίτσαρντς (το παιδί είναι εγνωσμένα «του γιατρού»); Και, δεύτερον, τι είναι αυτό που ένας προπονητής της αξίας του Ερνέστο Βαλβέρδε, δεν μπορεί να βάλει στο μυαλό ενός 21χρονου ταλαντούχου παίκτη; Εντάξει, στο Ρέντη δεν διαθέτουν τη «Μασία» όπου τα 15χρονα βλέπουν γήπεδο όπως ο Τσάβι Αλλά από εκεί έως το να μαραίνεις έναν ταλαντούχο παίκτη με την έλλειψη εμπιστοσύνης υπάρχει τεράστια διαφορά. Επιπλέον, τι είναι αυτό που εμποδίζει τον Ισπανό τεχνικό να εργαστεί περισσότερο στον τομέα των τμημάτων υποδομής του συλλόγου του;

 

Οι απαντήσεις, φαντάζομαι, βρίσκονται στο «προσωρινό» της συνεργασίας του Βάσκου με τον Ολυμπιακό (συμφωνία για μια χρονιά κάθε φορά και κάθε Απρίλιο βλέπουμε) και στην «ψύχωση» για την οποία μίλησε προ αμνημονεύτων χρόνων ο Σρέτσκο Κάτανετς. Η ψύχωση για νίκες τώρα, για πρωτάθλημα οπωσδήποτε, για να είναι πάντα πρώτη η ομάδα (είναι και τα χρήματα της UEFA, βλέπετε), άσχετα τού πώς αυτό θα επιτευχθεί. Ετσι όμως δεν γράφεται ιστορία. Απλώς συμπληρώνονται κάποια στοιχεία για να γίνονται συγκρίσεις με τους «εχθρούς» στο τέλος της χρονιάς.

 

Υ.Γ.: Παρεμπιπτόντως, ο μοναδικός Ελληνας που συνεχίζει στο Europa League είναι ο Κυριάκος Παπαδόπουλος. Μόλις έγινε 20 χρόνων. Ηταν στον Ολυμπιακό από τα 15 του, αλλά δόθηκε στη Σάλκε το καλοκαίρι του 2010 έναντι 2,5 εκ. ευρώ, τα οποία βοήθησαν –φαντάζομαι- για να πληρωθούν μεταγραφές σαν του Ριέρα και του Ρόμενταλ. Αναρωτιέμαι: ποιος βγήκε άραγε κερδισμένος;