Ήμαρτον με τον μυρωδιά τον Σάντος

Γνωστό ότι είμαστε η χώρα της υπερβολής. Υπάρχουν φορές, όμως, που αυτή η αβάσταχτη ελαφρότητα στις κρίσεις (όλων) μας ξεπερνάει τον χαβαλέ και γίνεται ενοχλητική. Γύρισε η Ελλάδα το ματς με την Πολωνία και έχασε και πέναλτι; «Μάεστρος Σάντος άλλαξε το ματς παρότι μείναμε με δέκα παίκτες. Θα κάνουμε πλάκα στον όμιλο. Απλώς μένει να κερδίσουμε τους άμπαλους τους Τσέχους».

 

Προλαβαίνει ο Χαλκιάς πριν τραυματιστεί να θυμίσει σε όλους πως η μόνη μπάλα που μπορεί να μπλοκάρει είναι η lara excel wash ball και χάνουμε τελικά από τους (όντως τραγικούς) Τσέχους; «Είναι μυρωδιάς ο Σάντος που έβαλε τον Χαλκία (όντως τραγική και ακατανόητη επιλογή), που δεν πέταξε έξω τον Χολέμπας για να βάλει τον Ρομπέρτο Κάρλος Τζαβέλλα και που παρέταξε μια ομάδα που έπαιζε με γιόμες από τον Κατσουράνη για ένα οποιοδήποτε κεφάλι μπας και μπει κανένα γκολ».

 

Παρόλα αυτά πανηγυρίζουμε επειδή κρατάμε την πρόκριση στα χέρια μας. Πως; Είναι απλό. Κερδίζουμε την Ρωσία και να μαστε στους 8. Οτι δεν καταφέραμε να κερδίσουμε ούτε τους Τσέχους, ούτε τους Πολωνούς και αισιοδοξούμε πως θα το κάνουμε κόντρα στην καλύτερη ομάδα του ομίλου ας μην το αναλύσουμε τώρα. Χρίζει ψυχοθεραπείας, άλλωστε

 

Συμφωνούμε όλοι πως ο Χαλκιάς πρέπει να παίζει μόνο στο playstation και πάλι μόνο αν ο χειριστής είναι ολίγον βιτσιόζος. Ας περάσουμε στα υπόλοιπα, λοιπόν. Ναι, είναι αποκρουστική η εικόνα να κάνει όλο το παιχνίδι της Εθνικής ο Κατσουράνης με τυφλές βαθιές μπαλιές. Δείχνει πως δεν έχεις πλάνο. Σωστό. Ερχεται, όμως, η ερώτηση: Αλήθεια πότε είχε σαφές πλάνο ανάπτυξης αυτή η Εθνική; Πότε πραγματικά κατάφερε να παίξει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας;

 

Ο Σάντος δεν είναι και δεν πρόκειται να γίνει ποτέ Μουρίνιο. Δεν είναι, όμως και Αλέφαντος όπως κραυγάζουν πολλοί μετά την ήττα της Εθνικής από την Τσεχία. Είναι ένας καλός προπονητής που δουλειά του είναι να πηγαίνει την Ελλάδα στις μεγάλες διοργανώσεις. Το έκανε. Με άνεση. Αήττητος. Σε όμιλο με την ποιοτική Κροατία.

 

Κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουμε πως μιλάμε για την Εθνική Ελλάδας και όχι για μία παραδοσιακή δύναμη του ποδοσφαίρου όπου η παρουσία της σε τελικά ευρωπαϊκού πρωταθλήματος πρέπει να θεωρείται αυτονόητη και ζητούμενο είναι η διάκριση. Για την Ελλάδα η επιτυχία είναι πως βρίσκεται εκεί για τρίτη σερί φορά. Από εκεί και πέρα, αν έρθει μια πρόκριση φυσικά και είναι καλοδεχούμενη. Μέχρι εκεί, όμως.  Με ποια λογική η Ελλάδα πρέπει ντε και καλά να περάσει τον όμιλο;

 

Κάποια στιγμή, επίσης, πρέπει να αποφασίσουμε τι θέλουμε. Το 2008, στην πρεμιέρα με την Σουηδία, όταν Κυργιάκος και Δέλλας κατέρριπταν το ρεκόρ Γκίνες για τις περισσότερες συνεχείς εναλλαγές μπάλας ανάμεσα σε δύο στόπερ προκαλώντας την οργή όσων έβλεπαν το ματς, το μότο ήταν «ας πάμε να παίξουμε μπάλα κι ας χάσουμε». Τώρα που η Ελλάδα μπαίνει στο γήπεδο για να παίξει μπάλα ασχέτως αν δεν τα καταφέρνει , το σλόγκαν λέει «δεν μπορεί η Ελλάδα να μπαίνει και να θέλει να παίξει ανοικτά. Πρέπει να καθίσει πίσω και ό,τι γίνει». Τελικά τι από τα δύο είναι προτιμότερο;

 

Τα πράγματα είναι απλά. Αρκεί να θέλεις να το δεις ψύχραιμα και λογικά. Αυτή η Εθνική αυτό το ποδόσφαιρο μπορεί να παίξει. Με περισσότερη επιτυχία αν βρεθούν σε καλή μέρα οι κομβικοί της παίκτες ή με παταγώδη αποτυχία αν, όπως με την Τσεχία, χρειάζεται να κάνεις 10 αλλαγές (εξαιρείται ο Κυριάκος Παπαδόπουλος) για να στρώσει το πράγμα.

 

Τι μπορεί να κάνει ένας προπονητής αν οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές του διαγωνίζονται σε λάθη (και κερδίζει πάντα ο Σαμαράς); Για ποιο πλάνο μιλάμε όταν στο 6 χάνεις ήδη 2-0;  Ο Σάντος έκανε κραυγαλέα λάθη στο ματς με τους Τσέχους. Χαντάκωσε τον εαυτό του και την Ελλάδα με «τερματοφύλακα» τον Χαλκιά, δεν μπλόκαρε τα επιθετικά αντίπαλα στόπερ και αρκετά άλλα. Ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα, όμως. Η λογική λέει πως το Σάββατο η Ελλάδα θα αποχαιρετήσει το Euro. Αν μακάρι για όλους μας γίνει η έκπληξη και περάσει ανυπομονώ να διαβάσω τους διθυράμβους για την ομάδα του Σάντος με την αθάνατη ελληνική ψυχή.

 

Υ.Γ. Σε μία περίοδο που η συγκρατημένη αισιοδοξία του στυλ «που θα πάει, θα τη βρούμε την άκρη» έχει αρχίσει να εξαντλείται, το Euro είναι ίσως η μοναδική διέξοδος του μυαλού από την εξαντλητική, για την ψυχική υγεία όλων μας,  αβεβαιότητα. Ευτυχώς μέχρι στιγμής παρακολουθούμε μακράν το καλύτερο Euro των τελευταίων χρόνων.