Τσιγάρο ατέλειωτο βαρύ η μοναξιά του Ζεσουάλδο

Ένα από τα πρώτα πράγματα που άκουσα σε δημοσιογραφικό γραφείο ήταν η φιλοσοφία «δημοσιογράφος και μη καπνιστής δεν γίνεται». Αν το δεχθούμε τότε σίγουρα δεν είμαι δημοσιογράφος. Γιατί πολλά μπορεί να με πει κανείς, καπνιστή πάντως σίγουρα όχι. Τόσα χρόνια όμως έμαθα να ζω στο σύννεφο του καπνού κυρίως στη δουλειά αλλά και στο σπίτι. Μπορεί να μην ζω στο πετσί μου τον πόνο του ανδρός, αλλά έχω ακούσει ιστορίες και φρόντισα να μάθω για να καταλάβω καλά τι περνάει. Ποιος; Ο Ζεσουάλδο Φερέιρα. Με όσο περισσότερο κόσμο από την Παιανία μιλάω τόσο περισσότερο διαπιστώνω ότι εκείνη η ρημαδοπνευμονία του Πορτογάλου τεχνικού στις αρχές Δεκεμβρίου έφερε και άλλα. Έτσι για να προσεγγίσουμε λίγο διαφορετικά τα προβλήματα του Φερέιρα στον Παναθηναϊκό.

 

Όντως η πνευμονία του Φερέιρα δεν ήταν καθόλου απλή. Γενικά η πνευμονία δεν είναι απλή. Σας το καταθέτω από προσωπική εμπειρία (ως νοσηλευτής). Πόσο μάλλον σε έναν άνθρωπο 65 ετών και κυρίως σε έναν άνθρωπο που κάπνιζε τρία (3) πακέτα τσιγάρα τη μέρα (αν όλα πήγαιναν καλά γιατί στις «μαύρες» του το «τσάκιζε» και το τέταρτο). 60 τσιγάρα τη μέρα είναι 1.800 το μήνα και 21.600 το χρόνο! Οι γιατροί του το ξέκοψαν: «Μίστερ το τσιγάρο κομμένο αλλιώς πάρε καλύτερα μια πέτρα, δέσε την στο λαιμό σου και πέσε στη θάλασσα. Περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης θα χεις». Η πολύ δυναμική Ζουλμίρα δεν το συζήτησε. Ο Ζεσουάλδο βρέθηκε ανάμεσα στη Σκύλα και στη Χάρυβδη και το κοψε μαχαίρι.

 

Έκτοτε ο Φερέιρα άλλαξε γενικά τακτική. Σαν να τον έπεισε κάποιος κάπως ότι το αξίωμα του Γιάννη Ιωαννίδη «με την επίθεση που κόβει τα εισιτήρια και την άμυνα που δίνει τις νίκες» είναι το αθλητικό ευαγγέλιο. Με την επιστροφή του στους πάγκους (διότι έμεινε δύο ματς εκτός) η φιλοσοφία του Παναθηναϊκού μετατράπηκε. Ο άκρως επιθετικογενής Παναθηναϊκός του Οκτωβρίου και του Νοεμβρίου μετατράπηκε σε μια ομάδα «σφιχτή» στα μετόπισθεν με λιγότερους παίκτες μπροστά από τη μπάλα. Το λένε οι αγώνες, το μαρτυρούν και οι αριθμοί. 2,5 γκολ ανά αγώνα έβαζε από τον Σεπτέμβριο έως τον Δεκέμβριο ο Παναθηναϊκός, στο 1 μέσο όρο έπεσε το 2012. Οι νίκες με 3-0 και 3-1 έγιναν με το «στανιό» 1-0. Το 1-0 όμως είναι ευχή και κατάρα. Ας πούμε το Τριφύλλι δέχθηκε μόλις δύο γκολ το 2012 αλλά και τα δύο του στοίχισαν βαθμούς. Λογικό, αν στηθεί μια ομάδα του 1-0. Με αυτή τη λογική, της άμυνας, γίνεται και η περίφημη επιλογή του Βύντρα έναντι του Μαρίνου. Ως καλύτερου αμυντικού.

 

Επίσης στη μετά τσιγάρου εποχή ο Φερέιρα έγινε πιο νευρικός. Τον εκνευρίζει περισσότερο που είναι μόνος του χωρίς διοικητική βοήθεια (κάτι που συνέβαινε από την αρχή της σεζόν). Τον φέρνει στα όριά του η κουβέντα για τη διαιτησία. Πολλοί παίκτες έμειναν άφωνοι με τα ξεσπάσματα και τις ομιλίες του περί διαιτησίας. Νιώθει ότι έχει να παλέψει με γίγαντες και σε αυτή τη μάχη είναι μόνος.

 

Άπαντες στην Παιανία «βγάζουν το καπέλο» στον Πορτογάλο και θεωρούν ότι χωρίς αυτόν δεν θα γίνονταν τίποτα. Απλά έχουν αρχίσει να συζητούν πώς θα τον πείσουν να ξεκινήσει πάλι το κάπνισμα για να επανέρθει στα φυσιολογικά του Και σκέφτονται μάλιστα να αρχίσουν ένα αφιέρωμα από γνωστά τραγούδια περί του τσιγάρου. «Τσιγάρο ατέλειωτο βαρύ η μοναξιά μου», «Στο τσιγάρο που κρατώ», «Άναψε το τσιγάρο δώσμου φωτιά», «Φέρτε μου ένα σέρτικο τσιγάρο», «Τι σου κανα και πίνεις τσιγάρο το τσιγάρο».